«Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Τὸν Κύριον ὑμνεῖτε»

«Καὶ ὑμνήσαντες ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν.Τότε λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς·» (Ματθ. κστ΄, 30). (: Καὶ ἀφοῦ ἔψαλαν ὕμνον, ἐβγῆκαν εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν.Τότε λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς·).

Τί λέγει μετὰ ὁ Κύριος. Μὴ κλονισθῆτε στὴν πίστη, μὴ σκανδαλισθῆτε γιὰ ὅσα ἐπακολουθήσουν πρὶν καὶ κατὰ τὴν Σταύρωση. Πίστη χρειάζεται, πίστη στὸν Κύριο, χωρὶς φόβο.

Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη στὸ βιβλίο τοῦ Προφήτου Δανιήλ, τὸ 3ο κεφάλαιο ἀναφέρεται στοὺς τρεῖς παῖδες ἐν Βαβυλῶνι.

«Βρισκόμαστε στὴν Βαβυλώνα, στὴν πεδιάδα Δεειρᾶ, ὅπου βασιλιὰς εἶναι ὁ εἰδωλολάτρης Ναβουχοδονόσορ. Αὐτὸς στήνει ἕνα χρυσὸ ἄγαλμα (εἴδωλο) καὶ ὁρίζει τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ τελοῦνταν τὰ ἐγκαίνιά του. Ἀπαίτησε ὅμως ἐκείνη τὴν ὥρα κατὰ τὴν ὁποία θὰ σήμαιναν, ὡς σύνθημα, τὰ μουσικὰ ὄργανα, νὰ σκύψουν ὅλοι οἱ τοπάρχες καὶ οἱ ἄρχοντες τῶν λαῶν καὶ νὰ προσκυνήσουν τὸ ἄγαλμα. Ὅποιος θὰ τολμοῦσε νὰ μὴ προσ­κυνήση, (θὰ τὸν ἔριχναν στὸ τεράστιο καμίνι, τὸ ὁποῖο ἑτοίμασαν ἐκεῖ κοντά).

Ἡ ἀξία τῆς προσηλώσεώς μας κατά τήν προσευχήν

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἡ ἀξία τῆς προσηλώσεώς μας κατά τήν προσευχήν

«Ἐὰν γὰρ προσεύχωµαι γλώσσῃ, τὸ πνεῦµά µου προσεύχεται, ὁ δὲ νοῦς µου ἄκαρπός ἐστι.» (Α΄ Κορ. 14, 14). (Δηλ.: Διότι, ἐὰν προσεύχωµαι µὲ τὸ χάρισµα τῆς γλώσσης, προσεύχεται µὲν ἡ ψυχή µου, ποὺ εὑρίσκεται ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν τοῦ Πνεύµατος καὶ αἰσθάνεται τὸν ἑαυτόν της ἑνωµένον µὲ τὸ Πνεῦµα, ἀλλ’ ὁ νοῦς µου δὲν κατανοεῖ ἐκεῖνα ποὺ λέγω καὶ συνεπῶς παραµένει ἄκαρπος καὶ χωρὶς ὠφέλειαν».

• Πότε ἡ προσευχὴ εἶναι ὠφέλιμη καὶ εἰσακούεται; Ὅταν εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ τὴν Χάρη τοῦ Κυρίου.
• Τί λέγει ὁ θεῖος Χρυσόστομος;

Οἱ κακοὶ ἄρχοντες

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Οἱ κακοὶ ἄρχοντες

«Ταῦτα εἶπεν Ἡσαῒας ὅτε εἶδε τὴν δόξαν αὐτοῦ καὶ ἐλάλησε περὶ αὐτοῦ. Ὅµως µέντοι καὶ ἐκ τῶν ἀρχόντων πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν, ἀλλὰ διὰ τοὺς Φαρισαίους οὐχ ὡµολόγουν, ἵνα µὴ ἀποσυνάγωγοι γένωνται·» (Ἰωαν. ιβ΄, 41-42). (δηλ.: Ταῦτα εἶπεν ὁ Ἡσαΐας, ὅταν δι’ ἀποκαλυπτικῆς ὀπτασίας εἶδε τὴν δόξαν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἐκάθητο πρὸ τῆς ἐνανθρωπήσεώς του εἰς θρόνον ὑψηλόν, καὶ ὡµίλησεν ἀκολούθως περὶ αὐτῶν, ποὺ εἶδε. Μ’ ὅλα ταῦτα καὶ ἀπὸ τοὺς ἄρχοντας πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν, ἐξ αἰτίας ὅµως τῶν Φαρισαίων δὲν ὡµολόγουν φανερὰ τὴν πίστιν των, διὰ νὰ µὴ ἀφορισθοῦν καὶ διωχθοῦν ἀπὸ τὴν συν­αγωγήν).

Πατερική παρηγοριά στους πενθούντες

Να μη λυπούμαστε; 

   Κάποιος προβάλλει μια πολύ ανθρώπινη απορία. Πώς μπορούμε, λέγει, να μη λυπούμαστε, όταν πεθάνει ο γιος ή το κορίτσι ή η γυναίκα μας; 

   Προσέξτε. Δεν είπα να μη λυπήστε. Είπα να μη λυπήστε χωρίς μέτρο. Εάν καταλάβουμε καλά ότι ο Θεός μας τον πήρε. Εάν χωνέψουμε καλά ότι ο άντρας και ο γιος μας ήταν θνητοί άνθρωποι, τότε γρήγορα θα έλθη και η παρηγοριά. Είναι κρίμα γι' αυτούς που αγανακτούν για το ότι πέθανε ένα αγαπητό τους πρόσωπο. Αυτοί είναι σαν να ζητούν κάτι παραπάνω από την θνητή φύση του ανθρώπου. 

   Αγαπητέ μου. Το ξέρεις καλά ότι γεννήθηκες και άνθρωπος και θνητός. 

 Ε λοιπόν. Γιατί παραστενοχωριέσαι, επειδή ήλθε ο θάνατος, ο οποίος είναι πολύ φυσιολογικό γεγονός; Φαντάσου να στενοχωριόσουν επειδή τρέφεσαι μόνο τρώγοντας φαγητό. Μην ερευνάς λοιπόν να βρεις τρόπο πώς να ζεις χωρίς να τρως.

  Έτσι ακριβώς να σκέφτεσαι και για τον θάνατο. Μην επιθυμείς να είσαι αθάνατος εδώ στη γη, αφού είσαι θνητός. Αυτό καθορίστηκε από τον Δημιουργό Θεό εξ' αρχής. 

  Μη στενοχωριέσαι άδικα. Μη θρηνείς υπερβολικά. Υπόμενε με καρτερία αυτό που νομοθέτησε ο Θεός κοινό για όλους. Αν θέλεις να θλίβεσαι πράξε το μόνο για τις αμαρτίες σου. Αυτό είναι το πιο καλό πένθος. Αυτή είναι η πιο καλή σκέψη. 

  Συμπέρασμα. Να πενθούμε συνεχώς πνευματικά. Έτσι θα χαιρόμαστε αιωνίως τον ουρανό. Θα το επιτύχουμε δε αυτό με την χάρη και την φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. 

ω η δόξα 

εις τους αιώνας

των αιώνων. Αμήν. 

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

Ομιλία ΞΒ΄ Εις το κατά Ιωάννην 

ΕΠΕ 14ος 176-201

Από το βιβλίο "Πατερική παρηγοριά στους πενθούντες"

Μετάφραση των πατερικών κειμένων υπό αρχιμ. Νικηφόρου  π"Χρ. Μανάδη

(σελ 27-28)