Τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἡ σοφία τοῦ κόσμου

Κυριακή Η΄ Ματθαίου, Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα (Α΄ Κορ. α΄ 10-17)

«οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου, ἵνα μή κενωθῇ ὁ σταυρός τοῦ Χρσιτοῦ»

Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ «ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΣΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ», σελ. 165, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».

Τό κήρυγμα τοῦ Ἀπ. Παύλου ἦταν ὁ Σταυρωμένος Χριστός (Α΄Κορ. β΄2).

Ὁ Παῦλος ἐκήρυττε γυμνή τήν Ἀλήθεια, χωρίς νά χρησιμοποιεῖ σοφά καί πειστικά ἐπιχειρήματα ἀνθρώπινης λογικῆς, ἀλλά μόνη τήν ἀποδεικτική δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔτσι τό κήρυγμα τοῦ Σταυροῦ δέν ἐκενοῦτο· δέν ἔχανε τή δύναμή Του.

Ἡ Δύση μᾶς ἔχει μάθει νά βλέπουμε τούς Πατέρες ὡς φιλοσόφους καί διανοητές. Ποτέ ὅμως οἱ ἅγιοι Πατέρες δέν θέλησαν νά εἶναι φιλόσοφοι καί στοχαστές. Ἡ θεολογία τους δέν εἶναι καρπός φιλοσοφικῆς (μεταφυσικῆς) ἀναζητήσεως ἤ εὐσεβιστικῶν σκέψεων πάνω στή Βίβλο, ἀλλά καρπός τῆς ἁγιοπνευματικῆς τους ἐμπειρίας, τοῦ φωτισμοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού ἐνοικεῖ μέσα τους. Θεολογοῦν μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο οἱ ἅγιοι Πατέρες θεολογοῦν «ἁλιευτικῶς (ὅπως οἱ ψαράδες Ἀπόστολοι, δηλαδή), οὐκ ἀριστοτελικῶς».

Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου - «Ἀποστυγοῦντες τό πονηρόν, κολλώμενοι τῷ ἀγαθῷ».

Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ, Ἱεροκήρυκος

Ἐάν κάποιος ἐπιθυμεῖ ν’ ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τό κακό, ἕνας τρόπος ὑπάρχει: νά προσκολληθεῖ στό ἀγαθό. Κι αὐτό συμβαίνει, διότι ἡ αὔξηση τῶν ἀγαθῶν ἔργων ἀποτελεῖ μείωση τοῦ κακοῦ. Ὅσο κανείς προσκολλᾶται στό ἀγαθό καί στρέφει τήν ἐπιθυμία καί ἀγάπη του πρός ἐκεῖνο τόσο ἀπομακρύνεται ἀπό τό ἀντίθετό του, τό κακό, ἐνῶ ὅσο προσκολλᾶται στό κακό καί στρέφει τήν ἐπιθυμία καί ἀγάπη του πρός ἐκεῖνο τόσο ἀπομακρύνεται ἀπό τό ἀγαθό. Ἄλλωστε «τό κακόν οὐδέν ἕτερόν ἐστιν εἰ μή τοῦ ἀγαθοῦ στέρησις καί ἐκ τοῦ κατά φύσιν εἰς τό παρά φύσιν παρατροπή», ὅπως σημειώνει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός. Δηλαδή τίποτε ἄλλο δέν εἶναι τό κακό παρά ἡ ἀπουσία, ἡ στέρηση, τοῦ ἀγαθοῦ καί ἡ ἐκτροπή ἀπό τή φυσιολογική κατά Θεόν ζωή στήν παρά φύση. Ὅπως τό σκοτάδι εἶναι ἡ ἀπουσία τοῦ φωτός, ἔτσι καί τό κακό εἶναι ἡ ἀπουσία τοῦ ἀγαθοῦ. Κι ὅσο βέβαια ἀνατέλλει ὁ ἥλιος τόσο ἀπομακρύνεται τό σκοτάδι, ἔτσι καί ὅσο κάποιος ἀποκτᾶ τό ἀγαθό ἀποφεύγει καί καταργεῖ τό ἀντίθετο κακό.

Δέν ἀρκεῖ τό ἐπάγγελμα (πληρότητα ἐφημεριακῶν θέσεων). Χρειάζεται ὁ ἱεραποστολικός ζῆλος. Μόνο ὅπου ὑπάρχει ὁ ζῆλος αὐτός τό δίκτυ τοῦ Χριστοῦ πιάνει ψάρια.

Κηρυγματικές σκέψεις στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς

τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Στίς ὄχθες τῆς θαλάσσης τῆς Γενησαρέτ πρωτοαντήχησε ἡ κιθάρα τοῦ Πνεύματος, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. ...Αὐτή ἡ οὐράνια μελωδία δέν μποροῦσε ν’ ἀκουστεῖ στά παλάτια καί τά μέγαρα τῶν ἀρχόντων καί πλουσίων, γιατί ὁ κρότος τῆς ἀδικίας δέν ἀφήνει ν’ ἀκουσθεῖ ἡ κιθάρα τῆς εἰρήνης τοῦ Θεοῦ. Οὔτε ὅμως καί στά δώματα τῆς πνευματικῆς ἡγεσίας, γιατί κι ἐκεῖ ἡ παραφωνία τῆς ἀσυνέπειας μεταξύ θεωρίας καί πράξεως δέν ἀφήνει νά ἀκουσθεῖ ἡ ἁρμονία πού ζητᾶ ὁ θεῖος λόγος, πού πρωτοαντήχησε στήν ἀκρολιμνιά τῆς Γαλιλαίας.

Ὁ Χριστός ζήτησε συνεργάτες, ὄχι ὀπαδούς ἤ ὑπηκόους, ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, πού ὄχι μέ ἀδικία ἤ κατεργαριά, ἀλλά μἐ τιμιότητα καί μόχθο, κέρδιζαν τό ψωμί τους, βρεγμένο μέ τήν ἁλμύρα τῆς θάλασσας.

...Ὁ Θεός πηγαίνει σ’ αὐτούς πού τόν περιμένουν καί παρουσιάζεται σ’ αὐτούς πού τόν ἀναζητοῦν.

Τό γλυκόφθογγο τραγούδι τοῦ Χριστοῦ μας, πού ἀκούστηκε στήν ἤρεμη ἀκτή τῆς Γαλιλαίας, μόνο τά αὐτιά τά σφαλισμένα ἀπό τόν θόρυβο τῶν συμφερόντων δέν μποροῦν νά τό ἀκούσουν.

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 65.

πηγή: https://aktines.blogspot.com/

Ἅγιοι ποὺ δὲν τοὺς γράφουν τὰ Συναξάρια: Τὸ κριτήριο τῆς ἀφανοῦς Ἁγιότητος

Κυριακῇ τῶν Ἁγίων Πάντων, Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ι΄ 32-33, 37-38, ιθ΄ 27-30.

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 26 Ἰουνίου τοῦ 1994.

Τὸ ἡχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - ἐδῶ

Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων σήμερα. Ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει τοὺς Ἁγίους Πάντας. Καὶ αὐτὸ τὸ «πάντες» φαίνεται πάρα πολὺ γενικό. Τί σημαίνει «πάντες»; Ἐντάξει, γνωρίζουμε πὼς ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει τοὺς Ἁγίους της, ποὺ εἶναι μάρτυρες, εἶναι ὅσιοι, εἶναι ὁμολογητές, γνωρίζει τὴ ζωή τους, ξέρει τί ἔκαναν. Αὐτὸ τὸ «πάντες» εἶναι πολὺ γενικό. Καὶ ἂς ποῦμε ὅτι σ᾿ αὐτὸ τὸ «πάντες» μέσα βρίσκονται οἱ ἄγνωστοι μάρτυρες, οἱ ἄγνωστοι ὅσιοι, οἱ ἄγνωστοι ὁμολογητές – ἀλλὰ τὸ «πάντες» εἶναι πιὸ μεγάλο ἀπ᾿ αὐτό. Εἶναι καὶ πέρα ἀπὸ τοὺς μάρτυρες καὶ πέρα ἀπὸ τοὺς ὁσίους καὶ πέρα ἀπὸ τοὺς ὁμολογητές…

Στὸ «πάντες» βρίσκονται ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ εὐσεβῶς ἀγωνίσθηκαν κοντὰ στὸν Χριστό, καὶ τὰ Συναξάρια καὶ οἱ Βίοι τῶν Ἁγίων δὲν τοὺς χώρεσαν, γιατί... κανείς δὲν τοὺς γνώρισε καὶ κανείς δὲν ἀναφέρθηκε σ᾿ αὐτούς, καὶ αὐτὸ τὸ «πάντες» εἶναι πιὸ πολὺ ἀπ᾿ ὅ,τι φανταζόμαστε.

Καὶ θὰ ἔρχεται στὸ μυαλό σας τὸ ἐρώτημα: καὶ ποιὸ εἶναι τὸ κριτήριο γι᾿ αὐτοὺς τοὺς Ἁγίους Πάντες; Πῶς ἀκριβῶς κρίνεται ἡ ἁγιότητα αὐτῶν τῶν «πάντων»; Τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο ἔδωσε τὴν ἀπάντηση καὶ γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς οἱ θεοφόροι Πατέρες, ποὺ ὅλα τὰ ἔταξαν νὰ εἶναι καλά, ἔβαλαν νὰ ἀναγιγνώσκεται αὐτὴ ἡ περικοπὴ σήμερα, ποὺ ἀκούσαμε πρὶν ἀπὸ λίγο.

Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ, ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, σελ. 251, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».

Ἀποσπάσματα ἀπό κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετά τά Φῶτα.

«Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. δ΄17)

Ὁ Χριστός μας χρησιμοποιεῖ τό ρῆμα «ἤγγικε» μέ τήν κυριολεκτική του σημασία. Ἔχει ἔλθει -εἶναι σάν νά λέγει- ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Βρίσκεται πάνω στή γῆ. Ὅπου ὁ Χριστός, ἐκεῖ καί ἡ βασιλεία Του, ἡ «δεσποτεία» Του, ὅπως λέγουν οἱ ὕμνοι μας.

Ἀπό τήν στιγμή τῆς ἐνσαρκώσεώς Του ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρίσκεται ἀνάμεσά μας. Διά τοῦ Χριστοῦ ἦλθε ὁ Θεός στούς ἀνθρώπους. Ὁλόκληρο τό Εὐαγγέλιο δέν εἶναι παρά ἕνας ὁδηγός στόν χῶρο τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ.