Ἀντιβλασφημικὸς ἀγὼν - ΠΕΡΙ ΜΙΑΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗΝ

Πρὸ ἐτῶν εἰς δικαστήριον τῶν Ἀθηνῶν ἐδικάζετο μία ὑπόθεσις. Εἰς τὸ ἐδώλιον τοῦ κατηγορουμένου ἐκάθητο νέος, ἡλικίας 25 ἐτῶν. Εἶχε μηνυθῆ διʼ ἀπαγωγὴν νεάνιδος. Κατεδικάσθη εἰς δύο ἐτῶν φυλάκισιν. Ὁ κατηγορούμενος, ὅταν ἤκουσε τὴν καταδίκην του, ἐγένετο ἔξω φρενῶν. Ἐκ τοῦ στόματός του ἐξῆλθε βόρβορος˙ ἐξῆλθον ὕβρεις φοβεραί, ἀκατανόμαστοι κατὰ τῶν δικαστῶν. Αἱ ἐφημερίδες μὲ ἀποσιωπητικὰ ἐσημείωσαν τὰς αἰσχρὰς ὕβρεις. Δὲν ἤθελον, βλέπετε, νὰ μολύνουν τὸν χάρτην, τὸν ὁποῖον ἐν τούτοις δὲν παύουν νὰ μολύνουν μὲ ἄλλας λέξεις καὶ φράσεις, ποὺ ὑπονοοῦν αἰσχρότερα τῶν ὅσων ἐξεστόμισεν ἐν τῷ δικαστηρίῳ ὁ νέος. Ἀλλʼ ἄς εἶνε. Τὸ θέμα δὲν εἶνε αὐτό. Εἶνε ἄλλο.

Ἀντιβλασφημικὸς ἀγὼν - Α † Ο

Α † Ο. Τί σημαίνει |ἡ περίεργος αὐτὴ ἐπιγραφὴ τοῦ ἄρθρου; Ἀλλὰ πρίν, ἀγαπητοί, δώσωμεν τὴν ἐξήγησιν τοῦ συμπλέγματος τῶν δύο αὐτῶν ψηφίων τῆς Ἑλληνικῆς ἀλφαβήτου, ποὺ ἔχουν ἐν μέσῳ αὐτῶν τὸν Τίμιον Σταυρόν, ἄς γράψωμεν ὀλίγας γραμμὰς σχετικῶς μὲ τὴν αἰτίαν, ἡ ὁποία ἐδημιούργησε τὸ Α † Ο.

Πρὸ 40 ἐτῶν εἰς τὴν Μακεδονίαν μας, τὴν ἀλύτρωτον τότε θυγατέρα τῆς Ἑλλάδος, ἤνθει τὸ οὐράνιον φυτόν, ποὺ λέγεται εὐσέβεια. Ἐμοσχοβόλει ὁ τόπος. Ὑπῆρχε φόβος Θεοῦ. Τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἦτο λατρευτόν. Καὶ μόνον ἡ καμπάνα, ποὺ ἐκτύπα εἰς τὴν σκλαβωμένην χώραν, ἔκαμνε τοὺς Μακεδόνας νὰ ριγοῦν ἀπὸ συγκίνησιν, καὶ ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδίας των μυστικαὶ προσευχαὶ νʼ ἀνέρχωνται πρὸς τὸν Πλάστην˙ «Κύριε! Ἰδὲ τὴν κάκωσιν τοῦ λαοῦ σου. Ἐλευθέρωσέ μας. Ἕνωσε καὶ πάλιν τὴν Μακεδονίαν μὲ τὴν μητέρα Ἑλλάδα». Οἱ Μακεδόνες προσηύχοντο. Προσηύχοντο ἡμέραν καὶ νύκτα. Προσηύχοντο μὲ δάκρυα, καὶ τὰ πύρινα δάκρυά των ἀνεμίγνυον μὲ τὰ αἵματα τῶν ἡρωϊκῶν παιδιῶν τῆς Μακεδονίας, ποὺ ἐθυσιάζοντο διὰ τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ. Εἰς τὴν μαρτυρικὴν αὐτὴν γῆν οὐδεὶς ἐβλασφήμει τὰ Θεῖα. Νὰ βλασφημήσῃ; Ἀλλὰ θὰ ἦτο προτιμότερον νὰ πέσουν ἐπάνω του τὰ Μακεδονικὰ βουνὰ καὶ νὰ τὸν συνθλίψουν, παρὰ νὰ βλασφημήσῃ καὶ νʼ ἀντικρύσῃ τὴν ἀγανάκτησιν ὅλων τῶν συγχωριανῶν του, καὶ αὐτῶν τῶν στενοτέρων συγγενῶν του. Χίλια στόματα θὰ ἤνοιγον διὰ νὰ διαμαρτυρηθοῦν διὰ μίαν καὶ μόνον βλασφημίαν καὶ νʼ ἀνακαλέσουν τὸν ἀσεβῆ εἰς τὴν θέσιν του. Καὶ αὐτοὶ ἀκόμα οἱ ἀλλόθρησκοι κατακτηταὶ τῆς Μακεδονίας, οἱ προσκυνοῦντες τὴν ἡμισέληνον, ἠσθάνοντο ἀποτροπιασμὸν ὅταν ἤκουον βλασφημίαν, καὶ ἐπέπληττον καὶ ἐτιμώρουν τοὺς βλασφήμους.

Ἀντιβλασφημικὸς ἀγὼν - ΠΑΝΤΟΥ ΑΝΤΙΒΛΑΣΦΗΜΙΚΑΙ ΟΜΑΔΕΣ

Πρὸ ἐτῶν εἰς τὴν Φλώριναν, τὴν ἀκραίαν αὐτὴν πόλιν τῆς Πατρίδος μας, τὸν προμαχῶνα τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας, Χριστιανοί, μὴ ὑποφέροντες νὰ βλασφημῆται δημοσίᾳ εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ τὰς πλατείας τὴς πόλεώς των τὸ ὄνομα, τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα τοῦ Εὐλογητοῦ Κυρίου, ἀπεφάσισαν νὰ κατέλθουν εἰς ἀγῶνα. Τὴν Κυριακὴν τοῦ Θωμᾶ, συνῆλθον εἰς πρώτην σύσκεψιν, ἐπεκαλέσθησαν τὴν βοήθειαν τοῦ Παντοδυνάμου Κυρίου καὶ ἔθεσαν τὰ θεμέλια μιᾶς ἀντιβλασφημικῆς ὀργανώσεως, εἰς τὴν ὁποίαν ἐνεγράφησαν ἄνδρες καὶ γυναῖκες, νέοι καὶ νεανίδες, Χριστιανοὶ ποθοῦντες τὴν δόξαν τοῦ Κυρίου. Ἡ ὀργάνωσις, ἡ ὁποία ἐντὸς ὀλίγου ἐνεφανίσθη καὶ ὡς ἀνεγνωρισμένον σωματεῖον, ἤρχισε νὰ ἐκδίδῃ καὶ μικρὰν θρησκευτικὴ ἐφημερίδα ὑπὸ τὸν τίτλον «Ὁ Ἀρχιστράτηγος Μιχαήλ».

Δόξα τῷ Θεῷ τῷ ἐγείροντι τὰ πνεύματα εἰς τὸν ἀγῶνα!

Ἀντιβλασφημικὸς ἀγὼν - ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΑΝΤΙΒΛΑΣΦΗΜΙΚΗΣ ΟΜΑΔΟΣ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΟΣ

    Μία ἀπὸ τὰς πλέον διαδεδομένας ἁμαρτίας, αἱ ὁποῖαι μολύνουν τὴν Πατρίδα μας, εἶνε καὶ ἡ βλασφημία. Βλασφημοῦν οἱ Ἕλληνες τὸν Δημιουργὸν τοῦ παντός, τὸν Σωτῆρα Χριστόν, τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, τὸν τίμιον Σταυρόν, τὴν ἀμώμητον Πίστιν, τὰς ἱερὰς κανδήλας, τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερὰ τῆς Θρησκείας μας, μιᾶς Θρησκείας, ἡ ὁποία ὡς γλυκεῖα μήτηρ ἐγαλούχησεν, ἀνέθρεψεν, ἔσωσε τὸν Ἑλληνισμὸν χιλιάκις ἀπὸ τρομεροὺς κινδύνους. Χωρὶς τὴν Θρησκείαν τοῦ Χριστοῦ δὲν θὰ ὑπῆρχε σήμερον ἡ Ἑλλάς.

Ἀντιβλασφημικὸς ἀγὼν - «Οὐ λήψει τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου ἐπὶ ματαίῳ»

          «Οὐ λήψει τὸ ὄνομα Κυρίου

τοῦ Θεοῦ σου ἐπὶ ματαίῳ»

(Εξόδ. 20, 7)

    Ὡς ἱεροκῆρυξ περιοδεύων κατὰ τὸ ἔτος 1947 τὴν Δυτικὴν Μακεδονίαν ἔφθασα εἰς τὴν Πτολεμαΐδα. Μόλις κατῆλθον ἐκ τοῦ αὐτοκινήτου, ἤκουσα εἰς τὴν κεντρικὴν ὁδὸν τῆς πόλεως φρικτὴν βλασφημίαν. Κάποιος ἐβλασφήμει μὲ τὰ αἰσχρότερα λόγια τὸν Χριστόν. Οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι ἦσαν πλησίον του καὶ ἤκουσαν νὰ βλασφημῆται τὸ ὄνομα, τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα τοῦ Κυρίου μας, ἔμειναν τελείως ἀδιάφοροι. Ὤ, καὶ ἐὰν αὐτὸς ποὺ ἐβλασφήμησεν ἐτόλμα νʼ ἀνοίξῃ τὸ στόμα του καὶ νὰ εἴπῃ κάποιαν αἰσχρὰν λέξιν εἰς βάρος τῆς οἰκογενειακῆς τιμῆς ἑνὸς ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι μὲ τόσην ἀδιαφορίαν ἤκουσαν τὴν φρικτὴν βλασφημίαν! Ὤ τότε! Τὰ πράγματα θὰ ἤλλασον ἀστραπιαίως, ἡ παγερὰ ἀτμόσφαιρα θὰ ἠλεκτρίζετο, ὁ προσβληθεὶς θὰ ἐζήτει ἀμέσως τὸν λόγον, θὰ ἔφθανε μέχρι χειροδικίας καὶ δικαστηρίων, διότι ὁ Ἕλλην, κατʼ ἐξοχὴν εὔθικτος εἰς ζητήματα τιμῆς, δὲν ἀνέχεται νὰ ὑβρίζεται δημοσίᾳ τὸ οἰκογενειακόν του ὄνομα. Καὶ ὅμως! Ἐνῷ ἐκδηλώνομεν τόσην εὐθιξίαν, ὅταν οἱ ἄλλοι προσβάλλουν τὸ ὄνομα ἑνὸς μέλους τῆς οἰκογενείας μας, ἀντιθέτως, ὅταν οἱ ἄλλοι μὲ τὰς χυδαιοτέρας τῶν λέξεων προσβάλλουν πᾶν ὅ,τι ὅσιον καὶ ἱερὸν ἔχει ἡ Θρησκεία μας, ἡμεῖς, οἱ ὁποῖοι λέγομεν ὅτι πιστεύομεν εἰς τὸν Θεόν, μένομεν ἀσυγκίνητοι, ἀπαθεῖς, ἀδιάφοροι. Τί φανερώνει τοῦτο; Ἄν μή τι ἄλλο, πιστοποιεῖ ἔλλειψιν πραγματικῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Οὐράνιόν μας Πατέρα. Διότι, ἐρωτῶμεν, ποῖον φιλόστοργον τέκνον θὰ ἤκουε νὰ ὑβρίζῃ ἄλλος τὸν πατέρα του καὶ δὲν θὰ διεμαρτύρετο; Καὶ ποῖος πατὴρ δὲν θὰ ἐλυπεῖτο, ὅταν ἐπληροφορεῖτο, ὅτι τὸ τέκνον του ἤκουσε μὲ πρωτοφανῆ ἀδιαφορίαν τὰς ὕβρεις, τὰς ὁποίας οἱ ἄλλοι ἐξετόξευον ἐναντίον του;

Συνεχής διαφώτισις - Ἀντιβλασφημικὸς ἀγὼν

    Ὑπῆρχεν ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποίαν εἰς ὁλόκληρον τὴν Πατρίδα μας οὐδεμία βλασφημία ἠκούετο. Βαθεῖα πίστις εἰς τὸν Θεὸν ἐχαρακτήριζε τοὺς Ἕλληνας. Ἀλλὰ δυστυχῶς κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ἡ ἀπιστία ὡς μικρόβιον ἐπροχώρησε μέσα εἰς τὸ Ἔθνος μας, καὶ οἱ Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ἄλλοτε ἔτρεμον νʼ ἀναφέρουν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, τώρα, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες βλασφημοῦν τὰ Θεῖα. Δὲν περνᾷ ἡμέρα καὶ ὥρα, ποὺ νὰ μὴ ἀκουσθοῦν βλασφημίαι. Καὶ εἰς τὸ μικρότερον χωρίον, καὶ εἰς τὴν πτωχοτέραν καλύβην ὑπάρχει ὁ ἄνθρωπος – ἀξίζει ἆρά γε νὰ λέγεται ἄνθρωπος; - ὁ ὁποῖος, χωρὶς φόβον, χωρὶς ἐντροπήν, χωρὶς συναίσθησιν τοῦ τί κάμνει, ἀκονίζει τὴν γλῶσσάν του, ἀνοίγει τὸ βρωμερόν του στόμα καὶ χύνει τὸ δηλητήριόν του ἐναντίον τῆς Θεότητος.

Ἡ τρομερὰ ἀσυνέπεια... - Ἀντιβλασφημικὸς ἀγὼν

«ΡΑΠΙΣΟΝ ΤΟΥ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥΝΤΟΣ ΤΗΝ ΟΨΙΝ, ΣΥΝΤΡΙΨΟΝ ΑΥΤΟΥ ΤΟ ΣΤΟΜΑ, ΑΓΙΑΣΟΝ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑ ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΛΗΓΗΣ»

(Ιερός Χρυσόστομος)

«... Ἀλλʼ ἐπειδὴ περὶ βλασφημίας ἡμῖν ὁ λόγος ἐγένετο νῦν, μίαν ὑμᾶς ἅπαντας αἰτῆσαι βοῦλομαι χάριν ἀντὶ τῆς δημηγορίας ταύτης, καὶ τῆς διαλέξεως, ἵνα μοι τοὺς ἐν τῆ πόλει βλασφημοῦντας σωφρονίσητε. Κἄν ἀκούσης τινὸς ἐν ἀμφόδω, ἤ ἐν ἀγορᾶ μέση βλασφημοῦντος τὸν Θεόν, πρόσελθε, ἐπιτίμησον, κἄν πληγὰς ἐπιθεῖναι δέη, μὴ παραιτήση˙ ράπισον αὐτοῦ τὴν ὄψιν, σύντριψον τὸ στόμα, ἁγίασόν σου τὴν χεῖρα διὰ τῆς πληγῆς, κἄν ἐγκαλῶσί τινες, κἄν εἰς δικαστήριον ἔλκωσιν, ἀκολούθησον˙ κἄν ἐπὶ τοῦ βήματος εὐθύνας ὁ δικαστὴς ἀπαιτήση, εἰπὲ μετὰ παρρησίας, ὅτι τὸν βασιλέα τῶν ἀγγέλων ἐβλασφήμησεν».

(Εκ της Α' ομιλίας του ι. Χρυσοστόμου εις τους αδριάντας: Ε.Π. Migne 49, 32).

ΕΛΛΗΝΕΣ, ΑΙΣΧΥΝΘΗΤΕ... - Ἀντιβλασφημικὸς ἀγὼν

Εὑρίσκετο πρὸ ἐτῶν εἰς τὴν Πατρίδα μας μία μικρὰ ὁμὰς νεαρῶν Αἰθιόπων, οἱ ὁποῖοι ὴλθον ἐκ τῆς μακρινῆς των χώρας διὰ νὰ σπουδάσουν ἐδῶ τὴν Θεολογικὴν ἐπιστήμην. Ἐφοίτων εἰς τὴν Ἱερατικὴν Σχολὴν Κορίνθου. Ἐπιμελεῖς, κατώρθωσαν μέσα εἰς μικρὸν χρονικὸν διάστημα νὰ μάθουν τὴν Ἑλληνικὴν γλῶσσαν. Ζωηρὸς πόθος τῶν ἐκλεκτῶν αὐτῶν νέων τῆς Αἰθιοπίας ἦτο νὰ μορφωθοῦν, νὰ προσλάβουν ὅτι καλὸν ἔχει ἡ Ἑλλάς, διὰ νὰ μεταδώσουν κατόπιν εἰς τὴν πατρίδαν των. Μὲ τοὺς νέους αὐτοὺς συνηντήθην καὶ συνωμίλουν, ἡ δὲ συνομιλία μας περιεστρέφετο γύρω ἀπὸ τὴν θρησκευτικὴν κατάστασιν τῆς πατρίδος των. Εἰς μίαν δὲ ἐρώτησίν μου ἐὰν ὑπάρχουν βλάσφημοι εἰς τὴν χώραν των, οἱ ξένοι ἱεροσπουδασταὶ μοῦ ἀπήντησαν, ὅτι εἰς ὅλην τὴν Αἰθιοπίαν δὲν ἀκούεται βλασφημία. Ἐξέφρασαν δὲ τὴν βαθείαν λύπην, τὴν ὁποίαν ἐδοκίμασαν, ὅταν ἀποβιβασθέντες εἰς τὴν Ἑλλάδα ἤκουσαν διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὴν ζωήν των τὰς φρικτὰς βλασφημίας τῶν Θείων.

ΔΙΑΤΙ ΣΙΩΠΑΣ; - Ἀντιβλασφημικὸς ἀγὼν

Καὶ πάλιν ὁ λόγος περὶ τῆς φρικτῆς ἁμαρτίας ποὺ λέγεται βλασφημία. Θεωροῦμεν τὸ κακὸν τῆς βλασφημίας μέγιστον. Στίγμα τοῦ πολιτισμοῦ μας, κοινωνικὴν πληγήν, γάγγραιναν ποὺ τείνει νὰ ἐξαπλωθῇ παντοῦ. Μίαν τῶν κυριωτέρων αἰτιῶν, ἕνεκα τῶν ὁποίων ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐκσπᾷ ἐπὶ τοὺς ἀσεβεῖς καὶ ἀχαρίστους, οἱ ὁποῖοι, ἐνῷ βλέπουν τὰ θαυμάσια τοῦ Θεοῦ, ἐνῷ ἀπολαύουν ἀπείρων εὐεργεσιῶν, φανερῶν καὶ ἀφανῶν, ἐνῷ ἔχουν εἰς τὸ στόμα των τὸν ἄρτον, αὐτοί, ὡς κύνες λυσσῶντες ἀφρίζουν, βλασφημοῦν, δαγκώνουν τὀν εὐεργέτην Θεόν.

ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ ΟΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ... - Ἀντιβλασφημικὸς ἀγὼν

    'Ἔνοχοι! Ποῖοι; Οἱ βλάσφημοι. Αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ὁπουδήποτε καὶ ἄν σταθοῦν, ἀκονίζουν τὴν γλῶσσάν των, ἀνοίγουν τὸ στόμα των καὶ ὡσὰν φίδια φαρμακερὰ χύνουν τὸ δηλητήριόν των, ὑβρίζουν μὲ τὸ αἰσχρότερον λεξιλόγιον τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς Θρησκείας μας. Φρίκη! Ὅλοι οἱ λαοί, καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἱ ἄγριοι, σέβονται τὸν θεόν των˙ καὶ μόνον ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες, οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ὑβρίζομεν τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς Θρησκείας μας.

ΕΠΙ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ... - Ἀντιβλασφημικὸς ἀγὼν

«Ὁ βάλλων λίθον εἰς ὕψος

ἐπὶ κεφαλὴν αὐτοῦ βάλλει»

(Σοφ. Σειρ. 27, 25)

    Ἀγαπητοί μας ἀναγνῶσται! Ἴδετε τὴν εἰκόνα, ἡ ὁποία δημοσιεύεται εἰς τὴν σελ. 105; Κάτω ἀπὸ τὸν Σταυρὸν ζωγραφίζονται δύο ἄνθρωποι μὲ ὅλως διαφορετικὴν στάσιν ἀπέναντι τοῦ Ἐσταυρωμένου Κυρίου μας.

   Ὁ ἕνας εἶνε Χριστιανὸς Ἕλλην στρατιώτης. Αὐτὸς αἰσθάνεται τὴν Θεότητα, ἀναγνωρίζει τὴν δύναμιν τοῦ Χριστοῦ, πλησιάζει μὲ μεγάλην εὐλάβειαν τὸν Σταυρόν, γονατίζει καὶ προσεύχεται. Προσεύχεται διὰ τὴν γλυκεῖάν του Πατρίδα, τὴν Ἑλλάδα, τὴν ὁποίαν σταυρώνουν νέοι Ἄνναι καὶ Καϊάφαι καὶ Πόντιοι Πιλᾶτοι καὶ Ιοῦδαι τῆς ἀνθρωπότητος.

Ἀντιβλασφημικὸς ἀγὼν - ΤΙΣ Η ΑΙΤΙΑ;

«Ἐγερθήσεται ἔθνος ἐπὶ ἔθνους καὶ βασιλεία

ἐπὶ βασιλείαν, καὶ ἔσονται λιμοὶ

καὶ λοιμοὶ καὶ σεισμοὶ κατὰ τόπους˙

πάντα δὲ ταῦτα ἀρχὴ ὠδίνων»

(Ματθ. 24, 7-8)

Συμφορά ἄνευ προηγουμένου ἔπληξε τὰς τρεῖς ὡραίας μυροβόλους νήσους τοῦ Ἰονίου πελάγους, τὴν Ἰθάκην, τὴν Κεφαλληνίαν καὶ τὴν Ζάκυνθον.

«Φωνὴ σεισμοῦ μεγάλου» ἠκούσθη. Ὑποχθόνιοι κρότοι ὡς κρότοι γιγαντιαίας τινὸς σφύρας, ἡ ὁποία ἐσφυροκόπει τὰ ἔγκατα τῆς γῆς. Ἡ γῆ ἔκλινεν «ὡς ὁ μεθύων καὶ κραιπαλῶν». Τὸ ἔδαφος ἐσείσθη. Τὰ ὄρη ἐσχίσθησαν. Βράχοι, ἀμετακίνητοι ἐπὶ αἰῶνας, βιαίως ἀπεσπάσθησαν καὶ ὥρμησαν πρὸς τὰ κάτω, πρὸς τὴν θάλασσαν, συμπαρασύροντες τὰ πάντα. Ἡ θάλασσα ἐταράσσετο. Ἡ γῆ ἔτρεμε. Τὰ μνημεῖα ἤνοιγον καὶ πτώματα ἐξήρχοντο. Χωρία καὶ πόλεις ἐκρημνίζοντο μετὰ πατάγου. Ἐκρημνίζοντο ἐντὸς δευτερολέπτου τὰ ἔργα κόπου καὶ μόχθου πολλῶν γενεῶν. Κονιορτός, σύννεφα σκόνης ὑψώνονται καὶ ἐσαβάνωναν τὰ ἐρείπια. Καὶ ἐκ τῶν ἐρειπίων φωναὶ σπαρακτικαὶ ἠκούοντο. Μητέρες ἔχανον τὰ τέκνα των. Τέκνα ἔχανον τὰς μητέρας των. Ἄνθρωποι ἐφονεύοντο. Ἄνθρωποι ἐθάπτοντο κάτω ἀπὸ σωροὺς λίθων. Ἄνθρωποι ἐτραυματίζοντο... Ἄνθρωποι πανικόβλητοι, ἀλλόφρονες ἔφευγον πρὸς τὴν παραλίαν, πρὸς τὴν θάλασσαν. Ἐμπρὸς εἰς τὸν κλόνον τῆς γῆς, τὴν τρικυμίαν τοῦ ἐδάφους, ἡ θάλασσα ἐφαίνετο στερεά. Εὐτυχεῖς ὅσοι εὑρίσκοντο ἐπὶ τῆς θαλάσσης, ἐπὶ ἑνὸς μονοξύλου. Ἐκοίταζον τὴν ξηρὰν καὶ ἐσταυροκοποῦντο!

Ἀντιβλασφημικὸς ἀγὼν - ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

 

«Καὶ οἱ οἶκοι αὐτῶν

εἰς ἀφανισμὸν»

(Σοφον. 1, 13)

«Φοβηθῆτε, ἀδελφοί, τὴν κόλασιν καὶ τιμωρίαν, ὁποὺ μέλλουν νὰ λάβουν οἰ βλάσφημοι μετὰ θάνατον, καὶ παύσετε ἀπὸ τὰς βλασφημίας˙ φοβηθῆτε τὴν μεγαλειότητα καὶ βασιλείαν τοῦ παντοκράτορος καὶ παντοδυνάμου Θεοῦ, καὶ εἰς τὸ ἑξῆς μὴ τολμᾶτε νὰ ἀνοίγετε τὸ στόμα καὶ νὰ βλασφημῆτε ἤ τὸ φοβερὸν καὶ δεδοξασμένον του ὄνομα, τὸ ὁποῖον δοξολογεῖται ἀπὸ ὅλας τὰς χιλιάδας καὶ μυριάδας τῶν ἀναριθμήτων Ἀγγέλων καὶ Ἀρχαγγέλων, ἤ τὴν πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ ἤ τὴν πίστιν ἤ τὰ θεῖα μυστήρια. Πρῶτον˙ διὰ τί, καθὼς ἐκεῖνος ὁποὺ ρίπτει πέτραν εἰς τὸν οὐρανὸν δὲν βλάπτει τὸν οὐρανόν, ἀλλὰ βλάπτει τὸν ἐαυτόν του, ἐπειδὴ γυρίζει ἡ πέτρα καὶ τοῦ συντρίβει τὴν κεφαλήν, ἔτζι καὶ ὅποιος βλασφημεῖ κατὰ τοῦ Θεοῦ, δὲν βλάπτει τὸν Θεόν, ἀλλὰ μόνον καὶ μόνον βλάπτει τὸν ἐαυτόν του καὶ τὴν ψυχήν του κολάζει ὀ ἄθλιος, ὡς λέγει ὁ θεῖος Χρυσόστομος... Καὶ δεύτερον˙ διὰ τὶ ὁ Θεὸς δὲν ὑποφέρει τὰς βλασφημίας ὁποὺ τοῦ κάμνετε, ὅθεν ὀργίζεται κατʼ ἐπάνω σας καὶ σᾶς παιδεύει μὲ διαφόρους παιδείας, καὶ εἰς ὅλον τὸ ὕστερον σᾶς θανατώνει».

(Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης)

Ἀντιβλασφημικὸς ἀγὼν - «ΠΟΙΗΤΙΚΗ1 ΑΔΕΙΑ1»!...

 (*) Εἰς τὸ ὑπ. ἀριθμ. 250/1962 φύλλον τοῦ περιοδικοῦ «Χριστιανικὴ Σπίθα» ἠλέγξαμεν τὸν τότε Πρωθυπουργὸντῆς Χώρας, διότι ἐφέρετο ὑπὸ τῶν ἐφημερίδων βλασφημῶν τὰ Θεῖα. Ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ἐλέγχου τούτου πρωινὴ ἐφημερὶς τῶν Ἀθηνῶν εἰς σχόλιόν της ἐδικαιολόγησε τὰς βλασφημίας τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ, λέγουσα, ὅτι οὗτος βλασφημεῖ... «ποιητικὴ ἀδείᾳ»! Ἕνεκεν τούτου ἠναγκάσθημεν εἰς τὸ ἐπόμενον φύλλον τῆς «Χριστιανικῆς Σπίθας» (ὑπ. ἀριθμ. 251/1962) νὰ δημοσιεύσωμεν ἐπιστολήν, τὴν ὁποίαν ὡς ἀπάντησιν εἰς τὸ ἐν λόγῳ σχόλιον ἀπεστείλαμεν εἰς τὸν Διευθυντὴν τῆς ἐφημερίδος. Τὴν ἐπιστολὴν ταύτην, ἐλαφρῶς τροποποιημένην, δημοσιεύομεν ἐνταῦθα.

Ἀντιβλασφημικὸς ἀγὼν - ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

«Καὶ ἐμασῶντο τὰς γλώσσας αὐτῶν ἐκ τοῦ

πόνου, καὶ ἐβλασφήμησαν τὸν Θεὸν

τοῦ οὐρανοῦ ἐκ τῶν πόνων αὐτῶν καὶ ἐκ

τῶν ἑλκῶν αὐτῶν, καὶ οὐ μετενόησαν

ἐκ τῶν ἔργων αὐτῶν»

(Ἀποκ. 16, 10-11)

Ζῶμεν, ἀγαπητοί μας ἀναγνῶσται, ζῶμεν εἰς ἡμέρας ἀφαντάστως πονηράς. Τὸ φῶς καὶ τὸ σκότος παλαίουν. Ὁ ἀγὼν εἰσέρχεται εἰς κρισιμωτέρας φάσεις. Ποῖος θὰ νικήσῃ; Δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχῃ καμμία ἀμφιβολία, ὅτι τελικῶς τὸ Φῶς θὰ νικήσῃ τὸ σκότος, ὁ Χριστὸς τὸν Σατανᾶν, ἡ γῆ θὰ πλημμυρίσῃ καὶ πάλιν ἀπὸ κύματα φωτός, καὶ λαοὶ καὶ ἔθνη θʼ ἀλαλάζουν ἀπὸ τὴν χαρὰν ψάλλοντες: «Εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν». Ἀλλʼ ἕως ὅτου ἡ ἀνθρωπότης φθάσῃ εἰς τὴν λαμπρὰν ἐκείνην ἡμέραν, θὰ διέλθῃ διὰ πολλῶν σταδίων, διὰ πολλῶν σκοτεινῶν περιόδων. Καὶ διʼ αὐτὸ οἱ Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι ζοῦν εἰς σκοτεινὰς καὶ ταραχώδεις ἡμέρας, πρέπει νὰ κρατοῦν τὰς λυχνίας των πάντοτε ἀναμμένας, νὰ προσεύχωνται, νὰ μελετοῦν τὴν Ἁγίαν Γραφήν, τὰ Προφητικὰ αὐτῆς βιβλία καὶ μάλιστα τὴν Ἀποκάλυψιν τοῦ Ἰωάννου, καὶ οὕτως, ἐνῷ οἱ ἄπιστοι θὰ κυλίωνται εἰς τὰ σκότη, οἱ πιστοὶ ἐν μέσῳ τοῦ σκότους θὰ γνωρίζουν τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν, θὰ προσανατολίζωνται σταθερῶς πρὸς τὸν Ἀστέρα ὁ ὁποῖος ἐφάνη ὑπεράνω τῆς Βηθλεέμ.

Ἀντιβλασφημικὸς ἀγῶν, ΚΑΙ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ;

Ἡ κατʼ ἐξοχὴν ἁμαρτία τῆς Ἑλλάδος εἶνε ἡ βλασφημία τῶν Θείων. Ἡ βλασφημία όργιάζει εἰς τὸν τόπον μας. Ποῦ νὰ σταθῇ ἄνθρωπος καὶ δὲν θʼ ἀκούσῃ βλασφημίαν; Οἱ ξένοι ποὺ ἐπισκέπτονται τὴν Χώραν μας φρίττουν ἀκούοντες τὰς δεινὰς βλασφημίας. Εἰς μίαν νῆσον τοῦ Ἰονίου πελάγους, ἕνας ξένος, ποὺ ἦλθεν ἐκεῖ πρὸς παραθερισμόν, ἀπὸ τὴν ἡμέραν τῆς ἀφίξεώς του μέχρι τὴν ἡμέραν τῆς ἀναχωρήσεώς του, εἰς οἱονδήποτε σημεῖον τῆς νήσου καὶ ἄν εὑρίσκετο, ἤκουε τοὺς κατοίκους νὰ βλασφημοῦν τὸν Θεόν. Ἔφριξε καὶ ἀνεχώρησε μήπως κανένας σεισμός, χειρότερος τοῦ προηγουμένου, καταποντίσῃ τὴν νῆσον. Τὸ ἴδιον δυστυχῶς συμβαίνει καὶ εἰς τὰ ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδος. Ὁ Τουρισμός, ποὺ ἐνδιαφέρεται διὰ τὴν καθαριότητα τῶν τουριστικῶν τόπων, ἀδιαφορεῖ διὰ τὴν βλασφημίαν, ποὺ εἶνε ἡ χειροτέρα ἀκαθαρσία. Ἄνθρωποι, ποὺ βλασφημοῦν τὰ Θεῖα, ἔχουν στόματα ποὺ ἐκπέμπουν δυσοσμίαν καὶ μολύνουν τὸν ἀτμοσφαιρικὸν ἀέρα καὶ προκαλοῦν ἕνα αἴσθημα ἀσφυξίας εἰς ἀνθρώπους ποὺ ἔρχονται εἰς τὴν Ἑλλάδα ὄχι μόνον νʼ ἀναπνεύσουν καθαρὸν ὀξυγόνον, ἀλλὰ καὶ νὰ θαυμάσουν τὴν πατροπαράδοτον εὐσέβειαν τῶν Ἑλλήνων, ἡ ὁποία ἔκτιζε Παρθενῶνας καὶ Ἁγίας Σοφίας.

Ἀντιβλασφημικὸς ἀγῶν, Κανείς δὲν ἀνελάμβανε...

 

... Ἐξύπνησα νύκτα. Τὰ ἄστρα ἔλαμπον ἀκόμη εἰς τὸν οὐρανόν. Μαζὶ μὲ ἕνα καλόγηρον ἐξεκινήσαμεν ἀπὸ τὴν Ἱ. Μονὴν Ἁγ. Νικάνορος - Ζάβορδας, ἐπεράσαμεν δάση καὶ ἐφθάσαμεν εἰς τὸ χωρίον Τ... τῆς περιοχῆς Γρεβενῶν. Ἦτο Κυριακὴ πρωΐ. Ἐπήγαμεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. Εὑρήκαμεν τὸν εὐημέριον μόνον. Ἐκκλησίασμα μηδέν. Κτυποῦμεν τὴν καμπάναν, ἐξερχόμεθα οἱ ἴδιοι εἰς τὴν πλατεῖαν, προσκαλοῦμεν ὅσους εὑρήκαμεν ἐκεῖ, στέλλομεν καὶ τὰ παιδιά, ποὺ ὡς λαγωνικὰ σκορπίζονται εἰς ὅλον τὸ χωρίον διὰ νὰ εὕρουν καὶ νὰ εἰδοποιήσουν τοὺς μεγάλους. Καὶ ἦλθον σχεδὸν ὅλοι. Πολλοὶ ἦλθον ἀπὸ περιέργειαν διὰ νʼ ἀκούσουν τὸν ἱεροκήρυκα. Διότι ἕως τότε δὲν εἶχε περάσει ἀπὸ τὸ χωρίον των ἱεροκῆρυξ. Δὲν εἶχον ἀκούσει ποτὲ λόγον Θεοῦ. Δυστυχισμένε λαέ! Χρόνια, δεκαετίας ὁλοκλήρους ἔμεινες χωρὶς χριστιανικὴν διαφώτισιν... Μὲ πόσην δίψαν οἱ χωρικοὶ ἤκουσαν τὸ κήρυγμα! Ὅπως τὸ χωράφι, ποὺ περιμένει τὴν βροχούλαν τοῦ φθινοπώρου!

Ἀντιβλασφημικὸς ἀγῶν

                       Ἀντιβλασφημικὸς ἀγῶν

Α΄

Ἔκτασις τῆς βλασφημίας

«Τοῦτο γίνωσκε, ὅτι ἐν ἐσχάταις

ἡμέραις... ἔσονται οἱ ἄνθρωποι...

βλάσφημοι»

(Β΄ Τιμ. 3, 1-2)

«Ἕνας ἄνθρωπος νὰ ὑβρίσῃ τὸν πατέρα μου,

τὴν μητέρα μου, τὸν ἀδελφό μου,

ἔχω χρέος σὰν χριστιανὸς νὰ τὸν συγχωρῄσω.

Τὸ δὲ νὰ ὑβρίσῃ τὸν Χριστόν μου καὶ τὴν Παναγίαν μου,

δὲν θέλω νὰ τὸν βλέπω»

Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός

«Μὲ τί στόμα, ἀνόητε καὶ πονηρὲ ἄνθρωπε, ἀποτολμᾷς καὶ ὑβρίζεις τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ παραδίδεις; Ὁμοίως μεὲ τοὺς ἁγίους; Δὲν φοβᾶσαι, τρισάθλιε μήπως ἀνοίξῃ ἡ γῆ καὶ σὲ καταπίῃ; Ὁ διάβολος δὲν ἀποτολμᾷ νὰ ὑβρίζῃ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, διότι φοβεῖται μήπως πέσῃ ἀστραπὴ καὶ τὸν κατακαύσῃ˙ καὶ σύ, ἄγνωστε ἄνθρωπε, ἀνοίγεις τὸ στόμα σου καὶ παραδίδεις τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ἀλλοίμονον εἐς ἐκείνους ὅπου ὑβρίζουν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, διότι θὰ τοὺς καίῃ ὁ πύρινος ποταμὸς πάντοτε».

Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός

ΕΘΝΟΣ ΒΛΑΣΦΗΜΩΝ;

«Τοῦτο γίνωσκε, ὅτι ἐν εσχάταις ἡμέραις...

ἔσονται οἱ ἄνθρωποι... βλάσφημοι» (Β' Τιμ. 3, 1-2)

Ὡς ἀποδεικνύει ἡ ψυχολογία τῆς θρησκείας, ἐμφυτευμένη εἰς τὰ στήθη παντὸς ἀνθρώπου εἶνε ἡ πρὸς τὸν Θεὸν κλίσις καὶ ροπή. Ὅν τρόπον το φυτὸν «ἥλιος» στρέφει τὴν κεφαλήν του πρὸς τὸν ἥλιον, οὕτω πως καὶ τὸ οὐράνιον φυτόν, ὁ ἄνθρωπος ἐπλάσθη διὰ νὰ στρέφῃ νοῦν, καρδίαν, θέλησιν, ὅλην τὴν ὕπαρξίν του, πρὸς τὰ ἄνω, πρὸς τὸν οὐρανόν, πρὸς τὸν Θεόν. Ἀνεκρίζωτος τάσις καὶ ροπή. Τὸ σέβειν τὸ Θεῖον, ὡς ἐδίδασκεν ὁ ἀρχαῖος τῶν Ἀθηνῶν φιλόσοφος Σωκράτης, ἐθεωρεῖτο τὸ πρῶτον παρʼ ἅπασιν ἀνθρώποις.