Ἡ καρποφορία τῆς πίστεως

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Γιατί οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι ἀδιαφοροῦν γιά τήν πίστη στό Χριστό καί τήν ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας; Γιατί δέν ἀξιοποιοῦν τήν πίστη, ἡ ὁποία ἀναζωογονεῖ τόν ἄνθρωπο, τόν βγάζει καί τόν ἐλευθερώνει ἀπό πολλά ἀδιέξοδα πού τοῦ δημιουργοῦν οἱ συν­άνθρωποί του; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή. Ἡ ζωντανή πίστι συνεπάγεται τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν, δηλαδή ἀποφυγή κάθε ἁμαρτίας. Οἱ ἄνθρωποι δύσκολα ἀπαρνοῦνται τίς σαρκικές ἡδονές τῆς ἁμαρτίας. Τά πάθη τους ζητοῦν ἐπίμονα τήν ἱκανοποίησή τους. Καί αὐτό δέν προϋποθέτει κάποιον ἀγώνα. Ἁπλά περιφρονοῦν τή φωνή τῆς συνείδησής τους καί ἀκολουθοῦν τόν ὀλισθηρό δρόμο τῆς ἁμαρτίας. Ἀκριβῶς τό ἀντίθετο κάνει ὁ συνειδητός χριστιανός. Ἀγωνίζεται κατά τῆς ἁμαρτίας, καταπολεμεῖ τά πάθη του καί ξανοίγεται μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ στό φωτεινό δρόμο τῆς ἀπόκτησης τῶν ἀρετῶν.

Αρχή μετανοίας… με απλά βήματα

Πώς θα μετανοήσει κανείς; Πώς θ’ αρχίσει;

Χρειάζεται να ξαποστάσει κατ’ αρχάς, να ξελαχανιάσει από το καθημερινό τρεχαλητό, το κυνηγητό της ηδονής, να στραφεί προς τα μέσα του, να κινηθεί από τη συνεχή ετεροπαρατήρηση στην αυτοπαρατήρηση, από το κουτσομπολιό των πάντων στη συνομιλία με τον άγνωστο εαυτό του.

Να σκύψει λίγο μέσα του, να σκάψει εντός του, να δει τις δυνάμεις, τις δυνατότητες, τα όρια, τις αντοχές, τα δοθέντα τάλαντα. Χρειάζεται περισυλλογή, αυστηρός αυτοέλεγχος, επιείκεια και κατανόηση των άλλων.

Να βρούμε τα ποσοστά της προσωπικής μας ευθύνης.

Να μη τα ρίχνουμε εύκολα και γρήγορα πάντα μόνο στους άλλους.

Απλά και ειλικρινά, τίμια και δίκαια πρέπει και αξίζει να οδηγηθεί ο εαυτός μας, που συνηθίζει να ξεγλιστράει σαν χέλι, να παραδεχθεί την αμαρτωλότητά του. Να θελήσει γενναία, ηρωικά και παλικαρίσια ν’ αναχωρήσει ανεπίστροφα από την αμαρτία.

Να μη επωάζει πια μνήμες και φιλεπίστροφους λογισμούς στα πρότερα, τ’ άχαρα, τ’ αμαρτωλά, τ’ ανέντιμα της προηγούμενης ζωής.

Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης

πηγή: https://romioitispolis.gr/

Παρακαλώ Σε Παρθένε Βοήθησόν μοι εν τάχει

Η Παναγία είναι το καλύτερο που είχε να δώσει όλη η ανθρωπότητα στη θεότητα

Η Παναγία, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, τον μεγαλύτερο δογματικό πατέρα της Εκκλησίας μας, “κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος”.

Δηλαδή εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί μετά την Αγία Τριάδα τιμάμε την Παναγία. Μεγάλη όντως τιμή. Στο πρόσωπο της Παναγίας τιμάται το γυναικείο φύλο. Ο πιστός ελληνικός λαός τιμά ιδιαίτερα κι ευλαβείται πολύ την Παναγία.

Αυτό φαίνεται και στο ότι από τις 30.000 εκκλησίες, παρεκκλήσια κι εξωκλήσια όλης της Ελλάδος οι 6.000 είναι αφιερωμένες σε εορτές της Παναγίας και οι περισσότερες στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Μάλιστα από τα 1.000 μοναστήρια της Ελλάδος τα 300 τιμώνται σ” εορτές της Παναγίας· Γέννηση, Ευαγγελισμός, Ζωοδόχος Πηγή, Τιμία Ζώνη, Κοίμηση. Τα στοιχεία αυτά λαμβάνουμε από τα επίσημα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος του 2008.

Ο Θεός, το δάσος και το εκκλησάκι που δεν κάηκε...

Ένας Θεός στα μέτρα μας

Στυλιανός Καβάζης / Αντίβαρο

«Ένας Θεός που θα έσωνε το δάσος, τα ζώα και τους ανθρώπους και θα έκαιγε μόνο το εκκλησάκι θα ήταν ο Θεός μου».

Μια φράση που από προχθές κυκλοφορεί ευρέως στο διαδίκτυο και παρουσιάζεται ως δήθεν κραυγή αγωνίας μπροστά στην καταστροφή. Πίσω όμως από αυτή τη φράση κρύβεται ένα βαθύτερο ερώτημα, αναζητούμε τον Θεό όπως μας αποκαλύφθηκε ή έναν Θεό όπως θα θέλαμε εμείς να είναι;

Από χθες βλέπω να διακινείται ένα συγκεκριμένο κείμενο από ένα πρόσωπο που εδώ και χρόνια έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του απέναντι στην Ορθόδοξη πίστη και δεν εκφράζεται μέσα από τη χριστιανική παράδοση. Αυτό, σε μια ελεύθερη κοινωνία, είναι δικαίωμά του. Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αναζητά, να αμφισβητεί, να πιστεύει ή να μην πιστεύει. Ωστόσο δεν δικαιολογείται η εμμονή του σε κάθε ευκαιρία να προβάλλει με κάθε τρόπο το μένος του εναντίον του Χριστιανισμού και κυρίως το πώς βιώνουν και εκφράζουν την πίστη τους οι απλοί άνθρωποι.

Στην κορυφή του Άθω για τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος

 

Στην κορυφή του Αγίου Όρους, στα 2033 μέτρα, βρίσκεται ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος το οποίο χτίστηκε επί οικουμενικού Πατριάρχου Ιωακείμ Γ το 1894 και εγκαινιάστηκε τον Αύγουστο του 1895.

Η διαδρομή πήγαινε-έλα ξεκινώντας από την Σκήτη της Αγία Άννα; διαρκεί περίπου 8 ώρες. Η κορυφή έξι μήνες το χρόνο είναι καλυμμένη με χιόνι.

Η Μεταμόρφωση του Κυρίου: «Ο Κύριος έλαμψε για μας –όχι για τον εαυτό του– και θέλει και εμείς να χαρούμε αυτό το Φως»

Αρχιμ. Γεώργιος Καψάνης

Μεταφερθήκαμε νοερά στο Όρος Θαβώρ, εκεί που έγινε η Μεταμόρφωση του Κυρίου.

Είδαμε νοερά τον Θεάνθρωπο Σωτήρα μας μεταμορφούμενο, λάμποντα ως τον ήλιο, και τα ενδύματά Του λευκά ως το φως. Είδαμε τους εκπροσώπους της Παλαιάς Διαθήκης, τον προφήτη Ηλία και τον προφήτη Μωϋσή, να συνομιλούν με τον Ιησού. Είδαμε τους αγίους Αποστόλους να εξίστανται και να θαυμάζουν. Και όπως λέγουν όσοι επισκέπτονται το Όρος Θαβώρ της Μεταμορφώσεως, την ημέρα αυτή της εορτής όλο το Όρος ευωδιάζει. Έτσι και με αυτό ακόμη το σημείο, αυτή την ουράνια ευωδία, την οποία οι ευλαβείς προσκυνητές του Όρους της Μεταμορφώσεως σήμερα αισθάνονται, δίνει ο Κύριος μία ακόμη απόδειξη της παρουσίας Του και της Χάριτός Του επάνω σ’ αυτό το ευλογημένο Θαβώριο Όρος.

Ακούραστα να κράζουμε: «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς»

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Υπάρχουν απειλές από μέσα μας, από τους κακούς ανθρώπους, από τα στοιχεία της φύσεως, από τον διάβολο· από παντού. Χρειάζεται ακούραστα να κράζουμε: «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς».

Και να μην το πούμε, το ξέρει η Παναγία, αλλά εμείς πρέπει να κράξουμε πάλι και ξανά, διότι έτσι θα μάθουμε στην πράξη να παίρνουμε σωστή στάση ενώπιον του Θεού. Καθώς κράζεις και δεν γίνεται αυτό που θέλεις, θα μάθεις τελικά όχι απλώς να κράζεις, αλλά να πέσεις κάτω, να συντριβείς ενώπιον του Θεού – να αποφασίσεις επιτέλους να δεις την αμαρτία σου, να την ομολογήσεις και να μετανοήσεις – για να προχωρήσεις.

Δεν μπορείς να ζήσεις πνευματική ζωή χωρίς θυσία. Θα ζορίσεις τον εαυτό σου. Προσεύχεσαι; Και μία μόνο φορά να πεις «Κύριε, ελέησον», να το πεις με πόνο, με ένταση, με πίστη. Να το πεις με την καρδιά σου. Αυτή είναι η θυσία.

«Αναζήτησε έναν πνευματικό που να ζει τον Χριστό στην καρδιά του»

Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

Εάν από μικρό παιδί κουβαλάς την πληγή της ενοχής, εάν βαστάς το μαρτύριο της ευαισθησίας, εάν τα μάτια σου δακρύζουν στην ομορφιά και την αγάπη, εάν ζητάς μια αγκαλιά να ξαποστάσεις τους εφιάλτες της ύπαρξης σου, πρόσεξε σε ποιον παπά θα εξομολογηθείς ή θα ζητήσεις συμβουλές.

Προσευχήσου, αναζήτησε, όχι τον σπουδαίο, το όνομα, τον “αγιορείτη”, τον διορατικό, προορατικό και θαυματοποιό. Τίποτε από αυτά. Έναν παπά που να ζει τον Χριστό στην καρδιά και την ζωή του.

Που σημαίνει, αγαπητικό και ταπεινό, αυτό που... λέει το γεροντικό, να έχει καρδιά! Καρδιά ανθρώπου!

Ἡ εὐκαιρία τοῦ καλοκαιριοῦ

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Λέμε πὼς τὸ καλοκαίρι εἶναι εὐκαιρία ξεκούρασης, περιπλάνησης κι ἀνέμελης ζωῆς γιὰ ὅλους μας…

Λέμε πὼς τὸ καλοκαίρι εἶναι εὐκαιρία ἐπαφῆς μὲ τὴ φύση (τὴ θάλασσα ἢ τὸ βουνό), γνωριμίας ἀγνώστων τόπων, ἀνθρώπων, νοοτροπιῶν κ.λπ…

Λέμε, πάλι, πὼς τὸ καλοκαίρι εἶναι μία θαυμάσια εὐκαιρία γνωριμίας μὲ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπᾶμε, ἐπαφῆς μὲ τὴν οἰκογένειά μας [ποὺ … πόσο (καλὰ) βλεπόμαστε τὸν ὑπόλοιπο χρόνο ὅλοι ἀπασχολημένοι μὲ τὶς δουλειὲς καὶ τὰ διαβάσματά μας;], ἐπαφῆς καὶ μὲ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας ἀκόμη…

Λέμε, τέλος, πὼς τὸ καλοκαίρι εἶναι καὶ ἡ εὐκαιρία νὰ ξεφύγει κανεὶς ἀπ’ τὰ ὅποια προβλήματά του…

Ναί, ὅλα αὐτὰ εἶναι τὸ καλοκαίρι, κι ἄλλα ἀκόμη ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ προσθέσουμε. Ἀναμφισβήτητα, εἶναι μία σπουδαία διέξοδος, ἕνα ἐξαιρετικὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ σ’ ἐμᾶς, ἀρκεῖ…

Οι ευεργεσίες ποὺ μᾶς παρέχουν οι Παρακλήσεις στὴν ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ

Ὁ Αὔγουστος εἶναι ὁ μήνας τῆς Παναγίας μας, τῆς μεγάλης μας μητέρας, τῆς ἄγρυπνης μεσίτριάς μας πρὸς τὸν γλυκύτατο Υἱό της καὶ Θεό μας, τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ.

Ἀπὸ τὴν Πρωταυγουστιὰ μέχρι τὸν Δεκαπενταύγουστο κάθε ἀπόγευμα ἐναλλὰξ ψάλλουμε τὸν Μικρὸ καὶ τὸν Μεγάλο Παρακλητικὸ Κανόνα μὲ μεγάλη κατάνυξη καὶ μὲ μοναδικὴ προσέλευση πιστῶν. Οἱ Παρακλητικοὶ αὐτοὶ Κανόνες ἀποτελοῦν τὶς προσφιλέστερες ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἡ Μικρὴ Παράκληση εἶναι σύνθεση ἀνωνύμου μοναχοῦ, ἴσως τοῦ Θεοστηρίκτου, ἴσως τοῦ Θεοφάνους. Πιθανὸν νὰ πρόκειται καὶ περὶ τοῦ ἰδίου προσώπου μετονομασθένος κατὰ τὴν μοναχικὴ κουρά. Ἡ Μεγάλη Παράκληση ἀποτελεῖ ποίημα τοῦ Δούκα Θεοδώρου τοῦ Β΄ τοῦ Λασκάρεως, Βασιλέως τῆς Νικαίας, ὁ ὁποῖος ἔζησε στὰ μέσα τοῦ 13ου αἰῶνος. Τὸ περιεχόμενο καὶ τῶν δύο Παρακλήσεων εἶναι ἱκετευτικό, μᾶς συγκινεῖ ἀφάνταστα, μᾶς διδάσκει καὶ μᾶς προτρέπει σὲ καθε δυσκολία τῆς ζωῆς μας νὰ καταφεύγουμε μὲ θάρρος καὶ ἐμπιστοσύνη στὴν Παναγιά μας, γιὰ νὰ βρίσκουμε κοντά της παρηγοριὰ καὶ νὰ παίρνουμε δύναμη γιὰ τὴν ἀνηφορικὴ πορεία τῆς ζωῆς μας.

ΣΤΑΥΡΟΣ – ΠΑΝΑΓΙΑ – ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Ἄγνωστος συγγραφεύς

Ἡ Παναγία εἶναι ἡ κατὰ Χάρη Μητέρα μας! Αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Κύριός μας ἀπὸ τὸν Σταυρὸ γιὰ τὴν Μητέρα Του στὸν ἀγαπημένο μαθητὴ τὸν Ἰωάννη «ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου», τὸ λέει κὰτ΄ ἐπέκταση σὲ ὅλους τους Χριστιανούς, σὲ ὅλους ἐμᾶς. Ὁ Κύριός μᾶς δίνει τὴν Μητέρα Του καὶ γιὰ δική μας Μητέρα. Αὐτὸ εἶναι μία «διαθήκη» σὲ μᾶς , ποὺ τὴν ἔγραψε ὁ Χριστός μας πάνω στὸν αἱματοβαμμένο Του Σταυρό.

Η προσευχὴ τῆς Παναγίας ἔχει μεγάλη παρρησία στὸ Θεό. Καὶ ποτὲ δὲν πρέπει νὰ ἀπουσιάζει ἀπὸ τὴν προσευχή μας ἡ Παναγία. Όπως ὁ Χριστὸς γιὰ νὰ κατεβεῖ ἀνάμεσά μας πέρασε ἀπὸ τὴν Παναγία, ἔτσι καὶ ἐμεῖς γιὰ νὰ ἀνέλθουμε στὸν Οὐρανὸ θὰ πρέπει νὰ ἐπικαλούμαστε συνεχῶς τὴν Παναγία. Τὸ μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας κρύβεται στὴν Θεοτόκο. Πράγματι! Ὅ,τι λέγεται γιὰ τὴν Ἐκκλησία λέγεται καὶ γιὰ τὴν Παναγία καὶ ἀντιστρόφως ὅ,τι λέγεται γιὰ τὴν Παναγία μπορεῖ νὰ λεχθεῖ καὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Ὅσοι ἔχουν τὸν χρόνο ἂς κάνουν αὐτὴ τὴν μελέτη ἀπὸ τὰ λειτουργικὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ θὰ ἐκπλαγοῦν. Θὰ παρατηρήσουν μὲ ἔκπληξη ὅτι οἱ ἱεροὶ ὑμνογράφοι ταυτίζουν τρία θέματα: Σταυρὸς – Ἐκκλησία – Παναγία . Ὅ,τι λέγεται γιὰ τὸ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ λέγεται καὶ γιὰ τὸ ἄλλο.

Ο κάθε εκκλησιασμός είναι ένα σκαλάκι στην σκάλα, που μας ανεβάζει για να μας φέρει κοντά στον Χριστό.

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

"Η κάθε Κυριακή που περνάει, είναι για μας ένα σκαλοπάτι, που πρέπει να το ανεβούμε, αν θέλουμε να φτάσουμε εκεί, που μας περιμένει ο Χριστός. Καμιά ημέρα δεν μας δίνει ο Θεός άσκοπα και τυχαία.

Πολύ περισσότερο την Κυριακή. Και στον καθένα μας ο Θεός δίνει τόσες Κυριακές, όσες του χρειάζονται για να αναστηθεί και να φτάσει κοντά Του.

Ενώ λοιπόν ο Χριστός σου τις προσφέρει εσύ τις απορρίπτεις μη εκκλησιαζόμενος.

Κατάλαβες γιατί οι κανόνες της Εκκλησίας επιβάλλουν αυστηρά επιτίμια σε εκείνους που δεν πηγαίνουν την Κυριακή στην Εκκλησία;

Γιατί ο κάθε εκκλησιασμός η κάθε αφιέρωση της Κυριακής στον Θεό, είναι ένα σκαλάκι στην σκάλα, που μας ανεβάζει για να μας φέρει κοντά στον Χριστό.

Αν λοιπόν εσύ δεν το ανεβαίνεις γιατί δίνεις αλλού μεγαλύτερη σημασία τότε πού θα φτάσεις τελειώνοντας η ζωή σου;"

πηγή: https://panagia-ierosolymitissa.blogspot.com/

Η ταπείνωση ως η ανώτατη μορφή ψυχικής ισορροπίας.

 πηγή: www.youtube.com

Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - καθηγητού

Πολλοί από τους αγίους μας έχουν τη φήμη των θαυματουργών, διότι αξιώθηκαν να προικιστούν από το Θεό να κάνουν θαύματα στο όνομά Του. Μέσα στη χορεία των θαυματουργών αγίων της Εκκλησίας μας, ξεχωριστή θέση κατέχει η αγία Ειρήνη, η αποκαλουμένη Χρυσοβαλάντου.

Γεννήθηκε στην Καππαδοκία στα 828 και εκεί έζησε τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια. Στα χρόνια εκείνα βασίλευε ο αυτοκράτορας Θεόφιλος (829-843), ο οποίος, όπως είναι γνωστό, ήταν φανατικός εικονομάχος και διώκτης των Ορθοδόξων. Ο πατέρας της Ειρήνης ονομαζόταν Φιλάρετος, ήταν ευγενούς καταγωγής, πατρίκιος και κατείχε το αξίωμα του στρατιωτικού διοικητή του Θέματος της Καππαδοκίας, ως ευνοούμενος και έμπιστος της ευσεβούς αυτοκράτειρας Θεοδώρας. Η μητέρα της ονομαζόταν Ζωή, ήταν πατρικία και πολύ όμορφη, ενάρετη και πιστή γυναίκα, την οποία υπολήπτονταν όλη η Καππαδοκία. Απέκτησαν εκτός από την Ειρήνη και ένα άλλο κορίτσι την Καλλινίκη. Μετά τη γέννηση της Ειρήνης πέθανε ξαφνικά η μητέρα τους Ζωή και την ανατροφή των παιδιών ανάθεσε ο Φιλάρετος στην πατρικία Σοφία, τη μεγαλύτερη αδελφή του.

Το 839 είχε φτάσει στην Καισάρεια, για κρατικές υποθέσεις ο νεαρός αδελφός της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, ο καίσαρας Βάρδας. Εκεί γνώρισε την δεκατετράχρονη Καλλινίκη, την οποία ζήτησε σε γάμο. Ο Φιλάρετος συγκατατέθηκε και αυτός πραγματοποιήθηκε με μεγαλοπρέπεια, με τη συμμετοχή του αυτοκράτορα Θεόφιλου.

πηγή: https://aktines.blogspot.com/

Σήμερα βάζω πάλι αρχή

Κάποτε, μέσα σε μια έρημο δίχως δρόμους, περπατούσα κρατώντας ένα μικρό πήλινο λυχνάρι. Η νύχτα ήταν βαθιά και ο άνεμος πετούσε την άμμο πάνω στα ίχνη μου, σαν να ήθελε να σβήσει κάθε απόδειξη πως είχα περάσει από εκεί. Εγώ όμως προχωρούσα, επειδή πίστευα πως κάπου, πέρα από τους σκοτεινούς αμμόλοφους, υπήρχε ένα μοναστήρι όπου οι άνθρωποι γνώριζαν το μυστικό της καινούργιας αρχής.

Το λυχνάρι μου έσβηνε συχνά. Κάθε φορά σταματούσα, το άναβα ξανά και θύμωνα με την αδυναμία του. Έλεγα μέσα μου πως ένα αληθινό φως δεν πρέπει να σβήνει ποτέ. Ώσπου συνάντησα έναν γέροντα καθισμένο δίπλα σε ένα ξερό πηγάδι. Δεν με ρώτησε ποιος είμαι ούτε από πού έρχομαι. Κοίταξε μόνο το σβησμένο λυχνάρι μου και μου είπε:

«Γιατί πενθείς;»

«Επειδή το φως μου δεν αντέχει», του απάντησα.

Και εκείνος χαμογέλασε.

«Δεν σου ζητήθηκε να μην σβήσει ποτέ. Σου ζητήθηκε να το ανάβεις ξανά».

Ύστερα σηκώθηκε, έκανε το σημείο του Σταυρού και είπε:

«Ευλόγησον. Ο Κύριος μας χάρισε πάλι το φως».

Παιδιά και έφηβοι στον νέο ψηφιακό κόσμο – Τι να κάνω ως γονιός;

Ένα ευσύνοπτο 16σέλιδο φυλλάδιο με τίτλο «Παιδιά και έφηβοι στον νέο ψηφιακό κόσμο – Τι να κάνω ως γονιός;» εξέδωσε η Θεματική Ομάδα Παιδείας του Δημοκρατικού Πατριωτικού Λαϊκού Κινήματος ΝΙΚΗ.

Η έκδοση προσεγγίζει έναν προβληματισμό που απασχολεί ολόκληρη την κοινωνία, στην Ελλάδα και διεθνώς, καθώς η υπερβολική προσκόλληση της νέας γενιάς στα προϊόντα της σύγχρονης τεχνολογίας έχει λάβει τα τελευταία χρόνια διαστάσεις σοβαρού κοινωνικού προβλήματος.

Το φυλλάδιο απευθύνεται κυρίως στους γονείς και δίνει έμφαση στην ανάπτυξη υγιών σχέσεων μέσα στην οικογένεια, στον αλληλοσεβασμό και στη δημιουργία ποιοτικών συνθηκών ζωής με δημιουργικά ενδιαφέροντα. Παράλληλα, αναδεικνύει την ανάγκη ουσιαστικής ενημέρωσης γονέων και παιδιών για τους κινδύνους του διαδικτύου, προσεγγίζοντας την τεχνολογία με γνώση, μέτρο και υπευθυνότητα.

Η Ορθοδοξία είναι το μεγάλο δηλητήριο για αυτούς. Είμαστε λίγοι, αλλά αυτοί φοβούνται. Ο εχθρός πάντα φοβάται…

Γ.Θ : Όταν όλα γύρω μας μαυρίζουν, να θυμόμαστε αυτά τα λόγια… γιατί αν τα κάνουμε πράξη αυτά θα μας οδηγήσουν στην νίκη

«Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να κλάψουμε και να προσευχηθούμε. Δεν έχει μείνει τίποτα, γιατί κανείς δεν είναι πια μαζί μας. Όλος αυτός ο παγανιστικός κόσμος είναι ενάντια στη χριστιανική μας ζωή. Εδώ είναι το μεγάλο δράμα – ότι ο κόσμος έχει γίνει παγανιστικός.

Η Ορθοδοξία είναι το μεγάλο δηλητήριο για αυτούς. Είναι σαν να καταπιεί το κουνέλι μια καμήλα, έτσι μας βλέπουν. Είμαστε λίγοι, αλλά αυτοί φοβούνται. Ο εχθρός πάντα φοβάται την ταπείνωση. Και οι διάβολοι είπαν στον Άγιο Αντώνιο τον Μέγα: «Και νηστεύουμε και αγρυπνούμε».

«Ναι, αλλά δεν ξέρεις πώς να ταπεινωθείς».

Ας μείνουμε λοιπόν σε αυτή τη γραμμή της Ορθοδοξίας όσο πιο κοντά γίνεται, δηλαδή να κάνουμε τον διάβολο – άγγελο. Αυτός είναι ο αληθινός σκοπός των Ορθοδόξων: να κάνουν τον ληστή μάρτυρα».

(Pr.Justin Parvu)

πηγή: https://romioitispolis.gr/

ΣΠΑΝΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Ο Γέρ. Ιωσήφ μιλά για τη νεολαία, τον γάμο και το Άγιο Όρος (1992)

 

πηγή: https://adontes.blogspot.com/

Η μαρτυρία του π. Ν. Λουδοβίκου (ενός από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες διανοητές) για τους Ορθοδόξους αγίους της εποχής μας

Εισαγωγή: Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος δεν είναι κάποιος «ημιμαθής παπάς», ούτε κάποιο θρησκόληπτο παιδί του κατηχητικού, που χειραγωγήθηκε εξ απαλών ονύχων σε μια κοντόφθαλμη πίστη. Είναι ένας ανήσυχος πνευματικός αναζητητής, που έζησε σε μια ούτως ή άλλως ανήσυχη εποχή, στο πνεύμα της οποίας εντάχθηκε. Από την εφηβεία του ήδη απέρριψε την πλαστή Ορθοδοξία που του είχαν διδάξει, σπούδασε ψυχολογία και παρέμενε άθεος κατά τον καιρό των σπουδών του. Η ανακάλυψη της πνευματικής κληρονομιάς των πατέρων του δεν ήταν γι’ αυτόν επιπόλαιη και η μελέτη και εμβάθυνσή του σ’ αυτήν, μέχρι σήμερα, επίσης κάθε άλλο παρά επιφανειακή μπορεί να χαρακτηριστεί.

Έχει σπουδάσει ψυχολογία, παιδαγωγική, θεολογία και φιλοσοφία στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, το Παρίσι (στη Σορβόνη – Paris IV, και στο Καθολικό Ινστιτούτο του Παρισιού) και το Κέμπριτζ. Οι επιστημονικοί του τίτλοι είναι άφθονοι, όπως και οι σταθμοί της πανεπιστημιακής του σταδιοδρομίας, η δε παρουσία του στα ελληνικά γράμματα εμβληματική (λεπτομέρειες εδώ). Πρόκειται λοιπόν για έναν άνθρωπο που δεν γράφει όσα γράφει «επειδή είναι ιερέας», αλλά είναι ιερέας ως επιστέγασμα μακράς πνευματικής αναζήτησης και πολυετούς πείρας και μελέτης σε πολλά επιστημονικά πεδία, των ανθρωπιστικών επιστημών. Το συμπέρασμα όλων των παραπάνω είναι ότι δεν λέει ανοησίες και ψέματα, αλλά καταθέτει μια μαρτυρία αληθινή, η οποία μάλιστα συνέβαλε καθοριστικά στην αλλαγή της ζωής του και στη διαμόρφωση της ταυτότητάς του.

Το παρακάτω απόσπασμα προέρχεται από το βιβλίο του Η ανοικτή ιστορία και οι εχθροί της – Η άνοδος του Βελούδινου Ολοκληρωτισμού, Αρμός 2020, σελίδες 158 – 161 και 164 – 166.

Ἡ ταινία «Ἅγιος Παΐσιος – Οἱ ὡραιότερες στιγμὲς» στὴν Pemptousia TV

Διαθέσιμη ἀποκλειστικὰ μέσῳ τῆς ὑπηρεσίας on demand τῆς Pemptousia.TV εἶναι ταινία «Ἅγιος Παΐσιος – Οἱ ὡραιότερες στιγμές», ἡ ὁποία συγκίνησε καὶ καθήλωσε τὸ κοινὸ στὴν Ἑλλάδα, τὴν Κύπρο καὶ τὸ ἐξωτερικό.

Οἱ πιὸ συγκινητικές, φωτεινὲς καὶ ἀξέχαστες στιγμὲς ἀπὸ τὴ σειρὰ ποὺ ἄγγιξε ἑκατομμύρια τηλεθεατές. Μιὰ ξεχωριστὴ τηλεοπτικὴ προβολὴ γεμάτη πίστη, ἀγάπη, ταπείνωση καὶ ἐλπίδα, μέσα ἀπὸ τὶς σημαντικότερες στιγμὲς τῆς ζωῆς τοῦ Ἁγίου Παϊσίου. Μιὰ τηλεοπτικὴ ἐμπειρία ποὺ ὑπενθυμίζει τὶς διαχρονικὲς ἀξίες τῆς προσφορᾶς, τῆς συγχώρεσης καὶ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν συνάνθρωπο.

Πατῆστε στὴν εἰκόνα γιὰ νὰ δεῖτε τὴν ταινία:...

 

πηγή: http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/