ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Όποιος δικαιολογεί τον εαυτό του, ανάπαυση δεν βρίσκει!

Όταν δεν δικαιώνεις τον εαυτό σου, τότε δέχεσαι όλη τη χαρά του κόσμου. Αλλά όταν θέλεις να τον δικαιώνεις, δεν βρίσκεις ανάπαυση.

Όποιος δικαιολογεί τον εαυτό του, ανάπαυση δεν βρίσκει. Δεν έχει παρηγοριά. Αυτόν που δικαιώνει τον εαυτό του, ο εαυτός του τον δικαιώνει; Ο εαυτός του, η συνείδησή του, δεν τον δικαιώνουν και δεν έχει ανάπαυση. Αυτό δείχνει ότι φταίει. Πώς τα έχει κανονίσει ο Θεός!… Έδωσε στον άνθρωπο την συνείδηση, φοβερό! (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)

Όταν ζητάμε να δικαιωθούμε, χάνουμε τελικά και αυτά εδώ, άλλα και εκείνα που μας ετοιμάζει ο Χριστός για την άλλη ζωή, αν αδικηθούμε. Για χαμένα πράγματα δηλαδή χάνουμε τα σπουδαιότερα, τα αιώνια. Γιατί αυτά εδώ, έτσι και αλλιώς χαμένα είναι, τί να τα κάνουμε; (Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)

Μια ιστορία θα σας πω...από το γεροντικό

 

Ήταν μία πόρνη όμορφη σε κάποια πόλη και είχε πολλούς φίλους. Την βρήκε ένας άρχοντας και της λέει: Δώσε μου τον λόγο σου να αφήσεις την αμαρτωλή ζωή και εγώ σε παίρνω για γυναίκα μου. Αυτή συμφώνησε και ο άρχοντας την πήρε και την πήγε στο σπίτι του.

Οι φίλοι της, την αναζητούσαν και έλεγαν: Ο τάδε άρχοντας την πήρε στο σπίτι του. Αν εμφανιστούμε στο σπίτι του και το μάθει, θα μας τιμωρήσει. Να πάμε λοιπόν πίσω από το σπίτι και να της σφυρίξουμε. Αυτή γνωρίζει το συνθηματικό σφύριγμα και θα κατέβει. Έτσι εμείς απαλλασσόμαστε από την ευθύνη. Εκείνη άκουσε το σφύριγμα, αλλά βούλωσε τ’ αυτιά της και κατέφυγε βιαστικά στον βαθύτερο κοιτώνα κλείνοντας τις πόρτες.

Η πόρνη συμβολίζει την ψυχή, οι φίλοι συμβολίζουν τα πάθη και τους ανθρώπους και ο άρχοντας είναι ο Χριστός, ενώ ο εσώτατος κοιτώνας είναι η αιώνια κατοικία. Αυτοί που σφυρίζουν στην ψυχή είναι οι πονηροί δαίμονες. Και αυτή καταφεύγει προς τον Κύριο.

Πηγή : Μέγα Γεροντικόν τόμος Γ

Επιμέλεια: Παναγιώτης Χαντόγλου