ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Χριστός Ανέστη! 

Μία προσφώνηση, ένας χαιρετισμός που ακούραστα θα υποκαταστήσει κάθε άλλον χαιρετισμό για τις επόμενες σαράντα μέρες, μέχρι την Ανάληψη.

Χριστός Ανέστη!

Αυτήν τη μεγάλη Πασχαλιά νιώθουμε ότι την εορτάζουμε σα να ήταν η πρώτη Πασχαλιά της ζωής μας.

Όχι ότι θα λησμονήσουμε τίς προηγούμενες. Όχι, δεν θα λησμονήσουμε τί μας επιφύλαξαν οι Πιλάτοι των καιρών μας τις δύο περασμένες Μεγάλες Εβδομάδες, τις δύο περασμένες Πασχαλιές. Τότε που όλος ο πιστός λαός πήραμε γεύση από τα Πάθη του Κυρίου. Τότε που η πίστη μας ντύθηκε την ψευδοπορφύρα των «ειδικών». Τότε που ο απλός λαός ραπίστηκε με εξευτελιστικά πρόστιμα. Τότε που έγινε αβάσταχτος ο Γολγοθάς των αδυνάμων που ξέμειναν, περιμένοντας την κρυφή αξιοπρεπή ελεημοσύνη από φιλόπτωχα που έμειναν κλειδωμένα και άδεια. Τότε που τα Άγια Μυστήριά μας και οι λειτουργοί τους χλευάστηκαν και εμπαίχθηκαν από επίσημα χείλη. Τότε που οι καρδιές μας ποτίστηκαν με πίκρα και όξος. Τότε που η ενότητα των πιστών δοκίμασε τον εσμυρνισμένον οίνο. Τότε που στις οθόνες έριχναν ζάρια για τον χιτώνα του Χριστού και που μόνο ο Κύριος γνωρίζει τα αργύρια που έκαναν τον αγρό του κεραμέως, αγρό αίματος. Τότε που οι κεκοιμημένοι μας ενταφιάζονταν έρημοι, όπως ακριβώς ο Χριστός μας αποκαθηλώθηκε έρημος στα χέρια λίγων. Τότε που οι μαθητές Του έμεναν τρομοκρατημένοι, κλειδωμένοι, ανύπαντροι, αβάπτιστοι, ανεξομολόγητοι, ακοινώνητοι. Τότε που ποινικοποιήθηκε η παρηγοριά της καμπάνας, η ελπίδα της λιτανείας, το ίδιο το αναστάσιμο φως.

Κι όμως, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, «σκληρόν προς κέντρα λακτίζειν». Όσοι κλωτσούσαν την πίστη μας, κλώτσησαν σε καρφιά. Κληρονόμησαν για τον εαυτό τους τον αφορισμό και την αποστροφή του Λαού μας. Αλλά οι διώκτες του Λαού μας, παρά τη θέλησή τους, έγιναν ευεργέτες του. Η πίστη μας κοσκινίστηκε αλλά χαλυβδώθηκε. Ο νους κατανόησε τις ένδοξες κατακόμβες. Και επιτέλους καταλάβαμε αυτό που ίσως κατά βάθος αρνούμασταν να πιστέψουμε: η δυνατότητα της δικής μας Ανάστασης, ως πρόσωπα και ως λαός, δεν είναι ούτε δεδομένη, αλλά ούτε απίθανη – παρά είναι ελεύθερη επιλογή μας, ένα πανάκριβο δώρο που μάς χάρισε ο ζωοδότης Κύριος.

Ο Χριστός μας βεβαιώνει για την Ανάσταση όλων μας λέγοντας: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἄν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καί πᾶς ὁ ζῶν καί πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ μή ἀποθάνῃ εἰς τόν αἰῶνα.» (Ἰωαν. 11, 25-26).

Και πώς πιστεύουμε; Ακολουθώντας έναν δρόμο που έχει δοκιμασίες. Ο δρόμος ξεκινά με την αποδοχή μιάς φοβερής πρόσκλησης: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι.» (Μᾶρκ.8,13). Η Ανάσταση δεν εξιχνιάζεται με την αισθησιοκρατία, ούτε προσεγγίζεται με τη λογική. Πολύ δε περισσότερο, δεν έρχεται ενώ καθόμαστε σταυροπόδι. Ο θρίαμβος του Χριστού κρύβεται στην σκοτεινότερη ώρα του διωγμού.

Θα έρθει η στιγμή που θα ακούσουν οι νεκροί την φωνή του Θεού και θα αναστηθούν, όπως περιγράφεται στην προφητεία του Ιεζεκιήλ (κεφ. 37) την οποία διαβάζουμε το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής. Ο Προφήτης μας πληροφορεί ότι στο όραμα του, ο Θεός τον έβγαλε σε μία πεδιάδα γεμάτη ξηρά οστά. Κι έδωσε ο ίδιος εντολή στα οστά να λάβουν σάρκα και να σηκωθούν.

Και αν νιώσαμε την πατρίδα μας σαν κοιλάδα γεμάτη ξηρά οστά, η δύναμη της Ανάστασης θα δυναμώσει τον Λαό μας.

Ο Νικητής του θανάτου έρχεται!

Χριστός Ανέστη!

 Αληθώς Ανέστη! 

Χρόνια πολλά σε όλες και όλους!

Πηγή: https://www.facebook.com/101145635135174/posts/496897905559943/?sfnsn=mo

«Ανάστα ο Θεός»: Αναστήσου Θεέ μας, πάνω στην καλύτερη ώρα, τώρα που μας ζυγώνει το σκοτάδι! Ελευθέριος Ανδρώνης

Πάνω στο πιο βαθύ σκοτάδι, σε πείσμα των αντίθεων και των εχθρών της Εκκλησίας, ο πιστός λαός φωνάζει το «Ανάστα ο Θεός»!

Πάνω στο πιο βαθύ σκοτάδι, σε πείσμα των αντίθεων και των εχθρευόμενων την Εκκλησία, ο πιστός λαός φωνάζει το «Ανάστα ο Θεός»!

Ανάστα ο Θεός! Αν οι λαοί ορίζουν εθνικές επετείους και γιορτάζουν με μεγαλοπρεπείς γιορτές και σημαιοστολισμούς και παρελάσεις τη νίκη τους απέναντι σε κάποιον μεγάλο εχθρό που απείλησε την πατρίδα τους, τότε πόσες χαρές και πόσες τιμές χωρούν για τη νίκη του Χριστού απέναντι στην αυτοκρατορία του θανάτου;

Υπάρχει μεγαλύτερος δυνάστης από τον θάνατο; Υπάρχει μεγαλύτερος τύραννος; Σαρώνει τα έθνη, αφανίζει γενιές, χτυπά απροειδοποίητα, επιτίθεται σε γέρους, νέους και παιδιά. Δεν κάνει διακρίσεις σε πλούσιους και φτωχούς, σε άσημους και σε διάσημους. Μόνιμος διώκτης, ακοίμητος ληστής, ο θάνατος κραδαίνει αδιάκοπα τη δαμόκλειο σπάθη του φόβου και του τρόμου πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων.

Κι όμως, τέτοια ανείπωτη τιμή μας έκανε ο Χριστός με τη θυσία του. Ταπείνωσε τον μεγαλύτερο εχθρό μας, έδεσε τον θάνατο χειροπόδαρα και τον εξευτέλισε. Πόση ευφροσύνη, πόσο σκίρτημα, πόση αστέρευτη ελπίδα γεννά αυτό το γεγονός;

Σε κάθε Ορθόδοξη εκκλησιά, απ’ άκρη σ’ άκρη του κόσμου, έρχεται το πρώτο χαρμόσυνο μήνυμα. Αδημονούν οι πιστοί για την ένδοξη Ανάσταση. Φωνάζουν «Ανάστα, ο Θεός, κρίνων την γην ότι συ κατακληρονομήσεις εν πάσι τοις έθνεσι»! Αναστήσου, σήκω πάνω, ω Θεέ και κρίνε τη γη, γιατί δική σου κληρονομιά θα γίνουν όλα τα έθνη!

Η προστασία των παραδόσεών μας είναι ιερό μας χρέος και αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την ιστορική μας επιβίωση. Ιωάννη Παπαδόπουλου*

 

Οι παραδόσεις αποτελούν συνεκτικά στοιχεία για τον κάθε λαό και είναι πολύτιμες, όπως και όλα τα υπόλοιπα συνεκτικά στοιχεία, για την ιστορική του επιβίωση. Παρ’ όλα αυτά, εδώ και χρόνια υπάρχει στην πατρίδα μας μια συνεχής υποβάθμιση των στοιχείων της παράδοσής μας, είτε από τα ΜΜΕ, είτε από αυτόκλητους «ευαίσθητους» συμπολίτες μας είτε και από τους ίδιους τους θεματοφύλακες, Το χειρότερο απ’ όλα βέβαια, είναι ότι αυτή η υποβάθμιση εντείνεται χρόνο με το χρόνο και ενίοτε γίνεται και στοχοποίηση.

Ξέρουμε όλοι μας εδώ και πολλές δεκαετίες, ότι κάθε χρόνο αποδίδονται τιμές αρχηγού κράτους στο Άγιο Φως, όταν αυτό μετά την αφή του φθάνει στην Αθήνα από τα Ιεροσόλυμα, την παραμονή του Πάσχα. Αυτό, εκτός του ότι αποτελεί πλέον παράδοσή μας, αποδίδει και τον δέοντα σεβασμό στο μεγαλύτερο διαρκές θαύμα της ορθοδόξου πίστεώς μας, την αφή του Αγίου Φωτός. Φέτος όμως, για δεύτερη συνεχή χρονιά, η υποδοχή του Αγίου Φωτός υποβαθμίζεται και θα γίνει χωρίς απόδοση τιμών  αρχηγού κράτους.

Η υποβάθμιση επίσημα, αποδίδεται στην πανδημία. Μια πανδημία που χρησιμοποιείται ως άλλοθι μόνο για την αναβολή ή υποβάθμιση εθνικών ή ορθοδόξων εκδηλώσεων. Για παράδειγμα, την Μεγάλη Τρίτη προφανώς δεν επηρέασε η πανδημία τη συναυλία: «Ιερές μουσικές των σούφι δερβίσηδων», στο Φετιχιέ Τζαμί, στην οποία μάλιστα παρέστη και η Π.τ.Δ. κ. Σακελλαροπούλου. Πρόβλημα προφανώς υπάρχει με την πανδημία, μόνο με την απόδοση τιμών στο Άγιο Φως, σε εξωτερικό χώρο.

«ΠΑΣΧΑ ΤΗΣ ΑΦΘΑΡΣΙΑΣ» ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΩΝ ΑΦΘΑΡΤΟΔΟΚΗΤΩΝ!

Επιθυμίᾳ ἐπιθυμήσαμε τοῦτο τό Πάσχα νά τό αἰσθανθοῦμε ὅσο τό δυνατόν «ἐξ ὅλης τῆς καρδίας μας καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς μας καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας μας καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος μας». Μεγάλη ἡ ἀπαίτησή μας, ἀλλά καί μεγάλη ἡ βοήθεια τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, ἡ Ὁποία φωτίζει τήν διάνοιά μας γιά νά μάθουμε τόν Χριστόν μας καί μᾶς Τόν παριστᾶ Περιγραπτόν καί Ἀπερίγραπτον, ἐπαφίεται δέ στόν καθένα μας νά λάβῃ τό «Φῶς Χριστοῦ», τό «Φῶς τῆς Γνώσεώς Του», ἀναλόγως τῆς προαιρέσεως καί τῆς προθυμίας του.

 Ὅλες οἱ μάχες τοῦ Σατανᾶ δόθηκαν καί ἐξακολουθοῦν νά δίδονται μέ ἕναν καί μοναδικό στόχο: Νά πλήξουν τό Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας, τόν Θεάνθρωπο Χριστόν, νά τόν ἀλλοιώσουν στήν πνευματική ὀπτική τῶν ἀνθρώπων, γιατί μόνο ἔτσι χάνεται ἀπό τά μάτια μας ἡ Σωτηρία μας, ὁ Χριστός, ἐφ’ ὅσον «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομα ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς.» (Πράξ. 4, 12)! 

Πρός τόν σκοπό αὐτόν εἶχε, καί ἔχει ἐπιστρατεύσει ὁ διάβολος πλῆθος ὀργάνων του, ἀνθρώπους «λαλοῦντας διεστραμμένα», τούς ὁποίους ὁ Χριστός καί οἱ ἅγιοι Πατέρες μας ἀποκαλοῦν «Πῦλας τοῦ Ἅδου», οἱ ὁποῖες, ὅμως, «Πῦλαι», κατά τόν ἀψευδέστατον λόγο τοῦ Χριστοῦ μας «οὐ κατισχύσουσιν» τῆς Ἐκκλησίας Του! Καί, πράγματι, δύο χιλιάδες εἴκοσι δύο χρόνια δέν ἔχουν κατισχύσει!

Εἰς τιμήν καί μνήμην τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Κοσμᾶ Μητροπολίτου Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας

                                                                                                      Ἀγρίνιο 24 Ἰανουαρίου 2022

 Γράφει ὁ Ἀρχιμανδρίτης Παῦλος Ντανᾶς

 Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως

    Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας                                         

         

Μέ τήν ἐλπίδα στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας κηδεύσαμε τόν πολυφίλητο Ἐπίσκοπό μας, κυρό Κοσμᾶ Παπαχρῆστο. Ἡ ἀγγελοειδής καί φωτοειδής μορφή του ἐνσταλάζει δάκρυα πόνου στήν καρδιά μας καί συνάμα δημιουργεῖ «παράκλησιν αἰωνίαν» (Β΄ Θεσ. 2,16), ἀφοῦ ὁ Ἐπίσκοπός μας «εὗρε πηγήν τῆς ζωῆς καί θύραν παραδείσου».

Δυσκολευόμαστε νά περιγράψουμε τήν πολυσχιδή καί πολύκαρπη Ἀρχιερατική του διακονία, γιατί εἶναι ὄντως μεγαλειώδης. Μέ τά ὅσα θά ἀναφέρουμε -μολονότι πάντα κινήθηκε στήν ἀφάνεια- ἔχουμε σκοπό ἀφ’ ἑνός μέν νά ἐκφράσουμε τήν εὐγνωμοσύνη μας στό Σεπτό Πρόσωπό του, ἀφ’ ἑτέρου δέ νά εὐχαριστήσουμε τό Θεό, πού σέ δύστηνους καιρούς ἡ Ἐκκλησία μας ἀναδεικνύει Ἐπισκόπους μέ ὑψηλό αἴσθημα εὐθύνης καί Ὀρθόδοξο φρόνημα. 

             

«Ἀδελφοί, μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν» (Ἑβρ. 13,7)

Η ΕΛΛΗΝΟΤΡΟΠΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ Η ΙΔΕΟΛΗΨΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗΣ

 

Η ΕΛΛΗΝΟΤΡΟΠΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ Η ΙΔΕΟΛΗΨΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗΣ
ΔρΣτέφανος Σπανομήτσιος

Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά πρέπει να αναζητήσουμε τον ρόλο μας σε ένα διαρκές ιστορικό γίγνεσθαι, που φαίνεται να οδηγεί την ανθρωπότητα σε αχαρτογράφητα νερά. Στη πορεία της ιστορίας ο ελληνισμός έχει υπάρξει πρωτοπόρος και έχει διδάξει στον κόσμο την δημοκρατία και την ελευθερία. Στην αλλαγή του ιστορικού παραδείγματος βρέθηκε εξ αρχής να πρωτοστατεί, να συμμετέχει, να συνεργεί. Στην φιλοσοφία και στις τέχνες καθοδήγησε τον κόσμο, στην αποκάλυψη της αλήθειας η ελληνική γλώσσα υπήρξε το μέσο της διάδοσής της, η χριστιανική παράδοση ρίζωσε στα χώματα μας, η ανατολή του δυτικού πολιτισμού βασίστηκε στον κλασικό ελληνικό πολιτισμό. Η αναγέννηση, η μεταρρύθμιση, ο διαφωτισμός υπήρξαν κινήσεις όπου  διήκε η ελληνική διαλεκτική. Ωστόσο στις παρούσες εξελίξεις συναινούμε  στην παγκόσμια διαφθορά και μορφώνουμε το παράλογο.

Η σχέση της χριστιανικής θεολογίας με τις αλλαγές υποβάθρου ήταν πάντοτε ορατή. Από την αποκάλυψη και μετά, το ερώτημα διηνεκές. Ποια είναι η θέση του Χριστού στη ζωή μας?  Αν με προσοχή προσπαθήσει να δεί κάποιος σήμερα τι συμβαίνει στην ιστορία θα δεί με κατάπληξη και λύπη, ότι ο Χριστός απουσιάζει. Πάντοτε απουσίαζε στα επιφαινόμενα. Η ιστορία λοιπόν γράφεται ερήμην Του; Όχι. Ο Χριστός είναι παρών στον κόσμο, γιατί τον  δημιούργησε και τον εποπτεύει¹. Είναι παρών στην Εκκλησία του και σε κάθε ένανπου ανήκει σ΄αυτήν. Ωστόσο ο κόσμος είναι ξένος προς Αυτόν²και έχει τον δικό του άρχοντα³, ο οποίος «κέκριται» (Ιω. 16, 9-11) και «νυν εκβληθήσεται έξω» (Ιω. 19, 9-11). Η πορεία λοιπόν του ανθρώπου είναι μια πορεία αλλαγής μέσα σε ένα ξένο κόσμο, όπου προσπαθώντας  να χαράξει την ιστορία του, η ίδια η ιστορία τον αλλάζει. Ο Χριστός βρίσκεται κοντά του, όταν Τον καλεί, γιατί τον έκανε τόσο ελεύθερο, που  μπορεί όταν θέλει να Τον αρνείται.

Φόρος τιμής στους προγόνους μας η ένταξη του χορού σέρρα στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς

 Η γυναίκα που πρωτοστάτησε στο δύσκολο εγχείρημα μιλάει στο pontosnews.gr για όλα και καλεί Πολιτεία και ποντιακούς φορείς να κάνουν το χρέος τους. Γράφει ο Ρωμανός Κοντογιαννίδης

Η Αλεξία Ιωαννίδου φωτογραφίζεται κρατώντας μια ποντιακή λύρα και με χορευτές από τον Ποντιακό Σύλλογο Γουμένισσας «Διογένης ο Σινωπεύς», στο φόντο (φωτ.: Δημήτρης Σουμελίδης)

Ως φόρο τιμής στους ξεριζωμένους Ποντίους, καθώς και στην ιστορία και τον πολιτισμό του ποντιακού ελληνισμού χαρακτηρίζει στο pontosnews.gr την εγγραφή του χορού Σέρρα στο Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς η Αλεξία Ιωαννίδου, η οποία έδωσε όλο της τον εαυτό για την επίτευξη της συγκεκριμένης επιτυχίας.

Η ίδια ζητάει από την Πολιτεία να καταβάλλει προσπάθεια, ώστε να προβληθεί το στοιχείο Σέρρα στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο Άυλης Πολιτισμικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας της UNESCO, πράξη που θα αποτελέσει ένα τεράστιο βήμα προς την περαιτέρω διεθνοποίηση του εγκλήματος της Γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού και ζητάει τη συστράτευση σε αυτό το στόχο όλων των ποντιακών φορέων.

Η Αλεξία Ιωαννίδου, αφού παραθέτει στο pontosnews.gr τα βήματα που ακολούθησε, προκειμένου να ενταχθεί η Σέρρα στο Ευρετήριο, υπογραμμίζει ότι στην προσπάθειά της αντιμετώπισε σειρά δυσκολιών από πολλές πλευρές, τις οποίες και παραθέτει.

Η ΥΒΡΙΣ

 Στέφανος Σπανομήτσιος* 

Το εν τω κόσμω είναι του ανθρώπου διαλέγεται πάντα με το έτερο. Σ’ αυτόν τον διάλογο  στοιχειώνεται, συγκροτείται και εκπτύσσεται ή εκφυλλίζεται και τελικά διαλύεται η σχέση  του υποκειμένου προς την πραγματικότητα. Η αποδοχή ή η απόρριψη του ετέρου, του συ,  από το εγώ, μερική ή γενικευμένη, και η διάρρηξη της σχέσης δεν είναι πάντοτε μονομερής  επιλογή. Στη σύγκρουση που προηγείται, είναι το εγώ που καραδοκεί να αρπάξει τα εαυτού  και να ιδιοποιηθεί τα αλλότρια. Όταν το εγώ αναγνωρίζει την ανάγκη του συ να διεκδικεί τον  αυτοδίκαιο ζωτικό του χώρο, η σχέση καλλιεργείται και προοδεύει. Όταν όμως αμφισβητεί  την δυνατότητα αυτή, τότε η σύγκρουση είναι πιθανή. Ένα κτητικό εγώ είναι πρόδηλο ότι  δυνητικά θα προκαλέσει ρήξεις. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ρήξεις διευθετούνται στα  όρια προσωπικών εξηγήσεων. Σε άλλες περιπτώσεις οι συγκρούσεις είναι σφοδρές και  καταλήγουν σε ολοκληρωτική καταστροφή των σχέσεων. Σε κάποιες, ίσως λίγες, περιπτώσεις, η διαχείριση των γεγονότων είναι τόσο ηθελημένα εγκληματική και η  περιπλοκή και οι απώλειες τόσο επώδυνες, που το αναδυόμενο άγος στιγματίζει έντονα  αυτούς που διαπράττουν την αδικία. Εγείρεται τότε ύβρις κατά του θείου, που εποπτεύει  την τάξη και την αρμονία του κόσμου, που αυτοδίκαια επισύρει την νέμεσι. Πολλές φορές  είναι η αδόκητη φορά των πραγμάτων που δημιουργεί το άγος, χωρίς την ηθελημένη  υπέρβαση των φυσικών ή ανθρώπινων νόμων, ωστόσο και τότε μια ελλειπτική συμπεριφορά μπορεί να επιτρέψει τραγικές εξελίξεις , που επισύρουν την μήνι κατά των υβριστών. 

Η ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑΣ

 

Το ανθρώπινο πρόσωπο πολλές φορές παίρνει την σκοτεινή όψη ενός αδιαφανούς κόσμου, γίνεται μια τραγική προσωπίδα. Κανένας λόγος περί φωτός δεν μπορεί να αποκαλύψει τότε την εσωτερική του συνάφεια. Καμιά αγαπητική περιχώρηση δεν μπορεί να λειάνει τις αιχμές του ασυνείδητου που καταδυναστεύουν το ενδημούν πνεύμα. Ο περίκλειστος χώρος, ερμητικά απροσπέλαστος, απωθεί κάθε γνωστικό εξωτερικό φως, απορροφά και εξαφανίζει, σαν μαύρη οπή, κάθε εσωτερική αναλαμπή αυτογνωσίας και παραδίδεται στην αυτιστική καταστροφική μανία σκοτεινών εσωτερικών δυνάμεων. Πότε όμως η διαστροφή παραμορφώνει τον εσωτερικό κόσμο, ώστε να διακόπτεται κάθε επικοινωνία με τον φωτεινό κόσμο της αλήθειας και της αρετής; Πότε η ροπή προς την άρνηση, προς την αστοχία, την αμαρτία τέλος, η γνωστή concupiscentia, γίνεται παντοδύναμη; Η ορθόδοξη χριστιανική ηθική μιλάει για τα λεγόμενα ασύγγνωστα και θανάσιμα αμαρτήματα, που ανάμεσά τους δεσπόζει η αλαζονεία. Όχι πάντα ως αλαζονεία, μπορεί ως υπεροψία, ως εγωϊσμός, ως μεγαλαυτία, ως οίηση, ως ακέφαλος υπερηφάνεια, και ακόμη κάποτε «τινές λόγων την κενοδοξίαν παρά την υπερηφανίαν φιλούσιν ορίζειν».

Ο εικοστός λόγος του Ιωάννη της Κλίμακας αρχίζει ως εξής: «Υπερηφάνεια εστί, Θεού  άρνησις, δαιμόνων εύρεμα, εξουδένωσις ανθρώπων, κατακρίσεως μήτηρ, ακαρπίας  τεκμήριον, βοηθείας Θεού φυγαδευτήριον, εκστάσεως πρόδρομος, πτωμάτων πρόξενος,  επιληψίας υπόθεσις, θυμού πηγή, υποκρίσεως θύρα, δαιμόνων στήριγμα, αμαρτημάτων  φύλαξ, ασπλαχνίας πρόξενος, συμπαθείας άγνοια, λογοθέτης πικρός, δικαστής απάνθρωπος,  Θεού αντίπαλος, βλασφημίας ρίζα. Αρχή υπερηφανείας, τέλος κενοδοξίας, μεσότης δε,  εξουδένωσις του πλησίον, πόνων ιδίων αναιδής εκπόμπευσις, έπαινος εν καρδία, ελέγχου  μίσος, τέλος δε, άρνησις Θεού βοηθείας, και οικείας σπουδής έπαρσις, δαιμονιώδες ήθος».  

Ἱστορία δέν εἶναι πάντοτε αὐτό πού συμβαίνει μπροστά μας

Ὅταν ὁ λαός εἶναι στήν πραγματικότητα κομπάρσος τῶν ἐξελίξεων, καί ὄχι ὁ πρωταγωνιστής

Τοῦ Μανώλη Κοττάκη

ΤO ΕΧΩ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙ πολλές φορές σκαλίζοντας ἱστορίες ἀπό τό πρόσφατο παρελθόν τῆς νεώτερης πολιτικῆς μας ἱστορίας: Συμβαίνει πάντοτε αὐτό πού βλέπουμε; Αὐτό πού νομίζουμε; Ἰσχύει ἀενάως αὐτό πού ἀποτυπώθηκε στάς δέλτους τήν στιγμή πού συνέβαινε; Ἤ μήπως καμμιά φορά ἡ ἱστορία εἶναι τελικῶς ἡ ἐκδοχή μέρους ἤ τοῦ ὅλου τῆς πραγματικότητας μέ βάση τούς τρέχοντες γεωπολιτικούς ἤ καί ἰδεολογικούς συσχετισμούς; Τό ἔχω ἀναρωτηθεῖ ὅταν διαβάζοντας τό βιβλίο τοῦ Plokhy γιά τό «Τίμημα τῆς Εἰρήνης» ἀνακάλυψα ὅτι ὁ Στάλιν εἶχε συμφωνήσει νά ἐκχωρήσει τήν Ἑλλάδα στήν σφαῖρα ἐπιρροῆς τοῦ Τσῶρτσιλ καί νά προδώσει τούς συντρόφους του στό βουνό ὅταν ὁ Δημοκρατικός Στρατός τῶν κομμουνιστῶν πάλευε νά καταλάβει τήν ἐξουσία στήν Βόρειο Ἑλλάδα. Ἀναμένοντας ματαίως τόν …Μόσκοβο. Τό ἔχω ἀναρωτηθεῖ αὐτό μελετῶντας τήν δολοφονία Λαμπράκη ὑπό τό φῶς τῶν μετέπειτα παραδοχῶν τοῦ ΚΚΕ –μέ καθυστέρηση πενῆντα ἐτῶν– ὅτι ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς δέν ἦταν ὁ ἠθικός αὐτουργός αὐτῆς, ὅπως ἀρχικῶς κατηγορήθηκε. Ἄλλοι ἦταν. Καί εἶχε δίκιο νά ἐρωτᾶ «ποιός κυβερνᾶ αὐτόν τόν τόπο». Τό ἔχω σκεφτεῖ μέ ἀφορμή τήν ἐπέτειο τοῦ Πολυτεχνείου, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τό παράσημο ἀντίστασης μιᾶς γενιᾶς ἀλλά καί τό ἄλλοθι ἑνός ὁλόκληρου λαοῦ γιά τήν παθητικότητά του στήν κατάργηση τῆς δημοκρατίας. Ποιοί ἦταν τελικῶς οἱ πρωταγωνιστές;

Ω, ΔΥΣΤΥΧΗ Δ.Ι.Σ.

«... ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται καὶ νῦν

 ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν...ἐξ ἡμῶν ἐξῆλθον,

 ἀλλ'οὐκ ἦσαν ἐξ ἡμῶν...»

    Ταχτσόγλου Καλλιόπη, ἠθοποιός

Τὸ σύνθημα ἐδώθει ἀπὸ τὴν Δ.Ι.Σ. διὰ στόματος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου πού, ὡς ἄλλος πάπας ἀλάνθαστος, ἐδήλωσε «ἀποτειχιστεῖτε, ἰδιωτεύστε ὅσοι διαφωνεῖτε, ὅσοι δὲν τηρεῖτε τὴν γραμμὴ τῆς ἐκκλησίας (δηλαδὴ τῆς Δ.Ι.Σ. δηλαδὴ τοῦ κράτους καθ' ὅτι κράτος καὶ ἐκκλησία βαδίζουν στὸ ἴδιο μονοπάτι) καὶ ἔγγαμοι ἱερεῖς κλειστεῖτε στὰ σπίτια σας, κι ἐσεῖς ἱερομόναχοι, κλειστεῖτε στὰ κελιά σας»

Ἐν ὁλίγοις ξεφορτωθεῖτε μας,ἀφῆστε μας ἤσυχους νὰ κάνουμε τὴν (ἀντι)δουλειά μας !!

Καὶ τὸ σύνθημα μετεδώθει εἰς πόδας καὶ βραχίονας καὶ ἀπὸ κεῖ στὸ ποίμνιον : μὴ μιλᾶτε, μὴν γελᾶτε, μὴν συζητᾶτε, πηγαίνετε στὰ σπίτια σας σιωπηλά,ἀφῆστε τὶς κρίσεις καὶ τὶς κατακρίσεις ( ἄλλο κρίση πάτερ μου, καὶ ἄλλο κατάκριση θαρρῶ ) δεῖξτε ἀγάπη, κρατῆστε τὴν ἑνότητα, ἀκοῦστε τοὺς ἐπιστήμονες, ὑπακοῦστε στοὺς ἐπισκόπους,ἀκολουθῆστε τοὺς νόμους τοῦ κράτους καὶ τῆς βίας !

Καὶ τὸ ποίμνιον μὲ τὲς μασκοῦλες καὶ τὰ ἀντισηπτικὰ καὶ τὰ μπόλια ποὺ ἔχει ἀπὸ καιρὸ ὑποκύψει, χαίρεται.Καὶ οἱ ὁλίγον ἀτίθασοι, ἀρχίζουν νὰ πείθονται ἀφοῦ, τὸ λέει ὁ παπᾶς μας.Καὶ σκύβουν οἱ πολλοὶ τὸ κεφάλι καὶ ὑποκύπτουν στὴν βία ποὺ τοὺς ἀσκεῖται καὶ δὲν μποροῦν νὰ σκεφτοῦν, ὡς ὑπνωτισμένοι, πὼς ἀγὰπη καὶ ἑνότητα χωρὶς Χριστὸ δὲν ὑπάρχει. Φαρισαϊσμὸς ὑπάρχει μόνο ποὺ στὴν ἑνότητα τῶν κομμάτων θὰ καταλήξει τὰ ὁποῖα, θὰ παραδώσουν ἐν τέλει τὰ ἠνία, σὲ ἔναν νὲο (προτεστάντη καὶ αύτὴν τὴν φορά;;) Παπαδήμο !

Μιμούμενη δὲ ἡ ἐκκλησία τὸ κράτος,ζητᾶ κι αὐτὴ νὰ θωρακισθῇ,διότι κινδυνεύει, ἀπὸ «τοὺς πάσης φύσεως δημαγωγοὺς καὶ συνομωσιολόγους καὶ ὑβριστές» ἵνα πληρωθεῖ τὸ ῥηθέν τοῦ ἁγ.Ἰω.Μαξίμοβιτς

 

«Στὰ ἔσχατα χρόνια τὸ κακὸ καὶ ἡ αἵρεσις θὰ ἔχει τόσο ἐξαπλωθεῖ ποὺ οἱ πιστοί, δὲν θὰ βρίσκουν ἱερέα καὶ ποιμένα νὰ τοὺς προστατέψῃ ἀπὸ τὶς πλάνες καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσῃ στὴν πολυπόθητη σωτηρία.Τότε οἱ πιστοί,δὲν θὰ μποροῦν νὰ δεχτοῦν ἀσφαλεῖς ὁδηγίες ἀπὸ ἀνθρώπους ἀλλά, ὁδηγὸς τους θὰ εἶναι τὰ κείμενα τῶν ἁγίων Πατέρων. Ἰδίως σὲ αὐτὴν τὴν ἐποχή, ὁ κάθε πιστὸς θὰ εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ ὅλο τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας.

   Ἀδελφοί, καιρὸς νὰ ἀναλάβουμε ὅλοι τὶς εύθύνες μας ἀπέναντι στὸν Θεό καὶ τὴν ἱστορία. 

    Μὴν ἀνέχεστε ἄλλες λοξοδρομίες καὶ πλάνες ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς σας! 

    Μὴν κάνετε «τὰ στραβὰ μάτια». 

Εἶστε συνυπεύθυνοι !»