«Ἑλληνικά, μιὰ γλῶσσα ἀπὸ στρώματα φωτὸς» / Ἀφιέρωμα γιὰ τὴν Παγκόσμια Ἡμέρα Ἑλληνικῆς Γλώσσας

 

Στὰ πλαίσια τοῦ ἑορτασμοῦ γιὰ τὴν Παγκόσμια Ἡμέρα Ἑλληνικῆς Γλώσσας, ἡ Πατριαρχικὴ Σχολὴ τῆς Ἁγίας Σιῶν (τὸ ἑλληνορθόδοξο Γυμνάσιο-Λύκειο τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων), δημιούργησε ἕνα βίντεο-δοκίμιο γιὰ τὴν μακραίωνη παρουσία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας στὰ ἀκριτικὰ μέρη τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ τῶν Ἁγίων Τόπων, ξεκινῶντας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου καὶ φτάνοντας μέχρι τα σήμερα.

Κείμενα ποὺ ἀκούγονται κατὰ σειρὰ στὸ βίντεο:...

1ο: Ἰδιόμελο Θεοφανείων "Σήμερον ἁγιάζεται ἡ κτίσις" - Ποίημα ἁγίου Σοφρωνίου, Πατριάρχη Ἱεροσολύμων (6ος αἰῶνας μ.Χ.)

2ο: Α΄ Στάση Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου, ἀπὸ τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο. Ποίημα Ρωμανοῦ του Μελωδοῦ, (7ος αἰῶνας μ.Χ.)

3ο: Ἔπος τοῦ Βασιλείου Διγενῆ Ἀκρίτα - Σύνθεση ἀνωνύμου (11ος - 12ος αἰῶνας μ.Χ.)

4ο: "Δέησις" - Ποίημα τοῦ Κωνσταντίνου Καβάφη (1898 μ.Χ.)

Μαζὶ μὲ ἐνενῆντα σχολεῖα ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ὁμογένεια, ἐξακόσιους μαθητὲς καὶ ἑκατόν-ὀγδόντα ἐκπαιδευτικούς, ἡ Σχολή μας συμμετέχει μὲ τὸν δικό της τρόπο στὴν 1η Συνάντηση γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα στὶς 8 καὶ 9 Φεβρουαρίου 2026!

Μουσική: "Subfeelings" - Τάσος Πούλιος

Ἐπιμέλεια: Ἰωάννης Καρανικόλας

ΟΛΟΙ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΣΤΑ ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ...

 πηγή: https://adontes.blogspot.com/

Σας ελέγχει η συνείδηση, επειδή κάνετε πολύ βιαστικά την προσευχή σας

Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Γιατί υπακούτε στον εχθρό;

Εκείνος είναι που σας παρακινεί: «Γρήγορα… πιο γρήγορα…». Η βιαστική προσευχή δεν έχει πνευματικό καρπό.

Βάλτε, λοιπόν, κανόνα στον εαυτό σας να μη βιάζεστε.

Να προσεύχεστε έτσι, ώστε ούτε μια λέξη να μην προφέρουν τα χείλη σας, που να μην την κατανοεί ο νους σας και να μην τη βιώνει η καρδιά σας. Πρέπει να ριχθείτε σ” αυτόν τον αγώνα με αποφασιστικότητα στρατιωτική.

Και όταν ο εχθρός σας ψιθυρίζει, «Κάνε τούτο ή εκείνο», εσείς να του αποκρίνεστε:

«Ξέρω τί θα κάνω. Δεν σε χρειάζομαι. Φύγε από δω!».

Την ψυχή την τρέφει μόνο η προσευχή.

Η δική σας προσευχή, όμως, είναι επιφανειακή, όχι ουσιαστική.

Γι' αυτό η ψυχή σας μένει ανικανοποίητη, πεινασμένη…

πηγή: https://panagia-ierosolymitissa.blogspot.com/

Ο Διάβολος στο μυαλό. μέρος 1ο

Πέρασε ο καιρός που ο διάβολος ερχότανε με κέρατα και ουρά, τώρα έχει μεταλλαχθεί, ξέρει να μεταμφιέζεται, έρχεται σαν μία ωραία ιδέα, σαν ένας άνθρωπος με χαρίσματα, σαν πολιτικός με ευγλωττία, σαν ένας εκκλησιαστικός που θα σε συναρπάσει με τις ομιλίες του.

Τού π. Νίκωνα, Νέα Σκήτη

Οι άνθρωποι σκέπτονται περισσότερο από όσο αναπνέουν. Σε μια αναπνοή μπορούμε να κάνουμε χίλιες σκέψεις, και αυτό είναι κάτι που δεν το σκεπτόμαστε.

Δε σκεπτόμαστε ότι οι σκέψεις που κάνουμε σχηματίζουν τον χαρακτήρα μας, διαμορφώνουν την προσωπικότητά μας, οι σκέψεις που κάνουμε μας δίνουν την ταυτότητά μας και παρουσιάζουν αυτό που είμαστε, σε τέτοιο σημείο που ένας Αμερικανός φιλόσοφος λέει: “είστε αυτό που σκέπτεστε”.

Ολόκληρη η ζωή μας είναι αποτέλεσμα των σκέψεών μας, μπορούμε με τις σκέψεις μας για παράδειγμα να αλλάξουμε το μέλλον μας, το μέλλον μας δεν είναι δεδομένο, δεν υπάρχει γραφτό, δεν υπάρχει κισμέτ, εμείς θα αποφασίσουμε ποιο θα είναι το μέλλον μας. Με τις σκέψεις μας μπορούμε να κάνουμε και τον Θεό να αλλάξει το μέλλον που είχε κατά νου Του για μας.

Ὁδεύοντες ἐν μετανοίᾳ

Ἡ περίοδος τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Σαρακοστῆς εἶναι γεμάτη ἀπὸ χάρη γιατί ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, σὲ ὅλη τὴ γῆ, κάνει ἕνα μεγάλο ἀγώνα γιὰ πνευματικὴ ἀνανέωση. Πρέπει νὰ εὐχαριστήσουμε τὸν Θεὸ ποὺ καὶ μεῖς, ὡς ταπεινὰ μέλη τῆς μεγάλης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, μπαίνουμε μέσα σ’ αὐτὴν τὴν κοινωνία τῆς χάριτος πού βασιλεύει μέσα στὴν Ἐκκλησία Του. Μόνο μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι δυνατὸ νὰ ἐπιτελέσουμε τὸ ἔργο τῆς ἀνακαινίσεώς μας, τῆς ἀναγεννήσεώς μας τῆς πνευματικῆς. «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδὲν»(1), λέει ὁ Κύριος. Χρειαζόμαστε τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ὁποία εἶναι γεμάτη αὐτή ἡ περίοδος, γιὰ νὰ βροῦμε τὴν καρδιά μας, γιὰ νὰ ζήσει πάλι ἡ καρδιά μας, καὶ νὰ αἰσθανθεῖ τὴ μεγάλη ἀγάπη τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ προσέγγισή μας στὸν Χριστὸ καὶ ἡ ἀνανέωση τῆς ζωῆς μας μὲ τὴν αἴσθηση τῆς Παρουσίας Του μέσα στὴν καρδιά μας, εἶναι γιὰ μᾶς τὸ Πάσχα τὸ αἰώνιο.

Το όμορφο, πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του Γέροντα Γαβριήλ

Καλή και ευλογημένη χρονιά σε όλο τον κόσμο λοιπόν και για να είναι ακόμη καλύτερη ας ακολουθήσουμε τις συμβουλές και διδαχές, ενός ανθρώπου “Αγίου εν ζωή” που έχω την ευλογία να έχω γνωρίσει προσωπικά του “γλυκύτερου του Όρους”, του Γέροντος Γαβριήλ που εγκαταβιεί στο κελί του Οσίου Χριστοδούλου κοντά στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου!!

1) Θέλεις να έχεις αφθονία;;

Σκόρπιζε..!

2) Θέλεις να γίνεις ζητιάνος..;;

Αποθήκευε..!

3) Ο γλυκομίλητος μπορεί να θηλάσει την λέαινα..!

4) Πιο καλά κερδίζουμε κάτι με το χαμόγελο, παρά με το σπαθί..

Το σπαθί κόβει τα πάντα δε λύνει τίποτε..

Το χαμόγελο είναι μια μικρή καμπύλη, διορθώνει όμως χίλια δυό στραβά πράγματα.

5) Άμα χαμογελάσεις σε έναν ταραγμένο άνθρωπο του παίρνεις την ταραχή κ τον βάζεις μέσα στον Παράδεισο..!

Η Θεία Κοινωνία θεραπεύει!

Πολλές από τις θαυματουργικές θεραπείες του αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης (1829­-1908), του σύγχρονου κοσμαγάπητου αγίου του ρωσικού βορρά, έγιναν με τη θεία μετάληψη.

Η ιαματική του δύναμη εκδηλωνόταν κυρίως την ώρα της μεταδόσεως των αχράντων Μυστηρίων. Με τη βαθειά πίστη που ενέπνεε, οι ασθενείς κοινωνούσαν πραγματικά «εις ίασιν ψυχής τε και σώματος».

Ο ιερέας Βασίλειος Σούστιν διηγείται πως, όταν ήταν πολύ νέος ακόμα, ο πατέρας του αρρώστησε βαριά από φυματίωση του λάρυγγα. Ο καθηγητής Σιμανόφσκυ δήλωσε πως ο ασθενής έχει ζωή μόνο για δέκα μέρες.

Ο π. Ιωάννης βρισκόταν τότε στην Κρονστάνδη. Του έστειλαν τηλεγράφημα. Σε πέντε μέρες έφτασε.

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης: Αν ξέρατε τι εργασία κάνει ο Κύριος και πόσο αγωνίζεται για να σώσει μία ψυχή! Δεν περιγράφεται!

Ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα, Τριάς ομοούσιος και αχώριστος: Αυτός είναι ο Θεός που λατρεύουμε και δεν Τον αφήνουμε. Μη φοβάσαι, δεν μας τον παίρνει κανένας τον Χριστό.

Τον Κτίστη, που μας έπλασε κι εδώ κάτω μας έστειλε, Αυτόν μόνο να δοξάζουμε μέρα και νύχτα, παιδιά μου. Γιατί Αυτός είναι ο Δημιουργός μας, ο Πλάστης και Πλαστουργός μας, και μας έφερε στη γη για ν’ αξιωθούμε εκείνων των πραγμάτων, που δεν τελειώνουν και ούτε μπορούν να φύγουν από τη θέση τους. Εδώ ο άνθρωπος βαδίζει μέρα και νύχτα μέχρι να πάει να βρει τον Παράδεισο. Κατάλαβες;

Τι σημαίνει «πιστεύω στο Θεό»;

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Η παραδοχή τής ύπαρξης του Θεού

δεν είναι αρκετή για να δώσει νόημα

και ελπίδα και χαρά.

Άλλωστε, όπως μας αναφέρει η Αγία Γραφή,

κι ο σατανάς πιστεύει στο Θεό

με την έννοια ότι παραδέχεται ότι υπάρχει.

Η πίστη σημαίνει εμπιστοσύνη.

«Πιστεύω στο Θεό» πάει να πει ότι τον εμπιστεύομαι,

ακόμα κι αν γίνονται όλα αντίθετα απ’ ό,τι περιμένω.

Τον εμπιστεύομαι ακόμα κι αν σιωπά.

πηγή: https://simeiakairwn.wordpress.com/

«Ο χριστιανός είναι ο παράνομος αυτού του κόσμου» Αντώνης Σαμαράκης

Κ.Σ.

Ο χριστιανισμός. Ζώντας χριστιανικά, γράφω ακριβώς μια μελέτη ζωής με τη χριστιανική πράξη, μια μελέτη όπου η μοναδική βιβλιογραφία σ’ αυτή τη μελέτη ζωής είναι η Ζωή, ο Κύριός μας. Ναι, φίλε, ίσως ίσως ο χαμένος μας παράδεισος που τον αναζητάμε εδώ χάμω ίσως να μην είναι τίποτε άλλο παρά η χαμένη μας παιδικότητα, το παιδικό μάτι για να βλέπουμε τη ζωή.

Το παιδί τη βλέπει τη ζωή σαν θαύμα. Έτσι τη βλέπει κι ο χριστιανός.

Δέκα τρόποι για να έχεις μια ευλογημένη ημέρα

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που αισθανόμαστε ανήμποροι, ακόμη και απελπισμένοι. Κάθε ημέρα, όμως, είναι ευλογημένη από τον Θεό και καλούμαστε να της δώσουμε την αξία που της πρέπει. Όσο καταβεβλημένοι και αν νιώθουμε υπάρχει τρόπος, για να «φτιάξουμε« τη διάθεσή μας.

Ακολουθείστε τους 10 τρόπους και θα αλλάξει η ψυχολογία σας!

Αυτή η μέρα είναι ευλογημένη από το Θεό, ανήκει στο Θεό, ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, να μπούμε μέσα σ΄αυτή. Προχωρείς αυτή τη μέρα σαν αγγελιοφόρος του Θεού. Όποιον συναντάς, τον συναντάς με τον τρόπο του Θεού. Βρίσκεσαι εκεί για να είσαι η παρουσία του Κυρίου και Θεού, η παρουσία του Χριστού, η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, η παρουσία του Ευαγγελίου. Αυτό είναι το καθήκον σου αυτή τη συγκεκριμένη μέρα.”

Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου

Γράφει ο Χαράλαμπος Μηνάογλου

Συχνά, η αναφορά στον Πόντιο Πιλάτο στο ανωτέρω χωρίο του Συμβόλου της Πίστεως ερμηνεύεται ως χρονολογική, ως ένδειξη ιστορική για το πότε έγινε η Σταύρωση, αλλά δεν είναι μόνον αυτή η σημασία της. Σημαίνει και ότι η Σταύρωση έγινε, όταν την ευθύνη για κάτι τέτοιο είχε ο Πόντιος Πιλάτος. Και πράγματι ο Πιλάτος θα μπορούσε να είχε αποτρέψει την φρικτή εκτέλεση ενός ανθρώπου που δεν είχε φταίξει σε κάτι, όπως τον έβλεπε ο ίδιος. Δεν το έκανε όμως. Και γιατί δεν το έκανε; Όχι, επειδή, όπως λένε παλιοί και σύγχρονοι αιρετικοί, έπρεπε να γίνει η Σταύρωση, αλλά επειδή φοβήθηκε για την θέση του, όταν του είπαν οι άρχοντες των Εβραίων ότι θα τον καταγγείλουν ως εχθρό του Καίσαρα, εάν αφήσει ατιμώρητο κάποιον που ισχυρίζεται ότι είναι βασιλιάς. Ο Πιλάτος, δηλαδή, είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα του ανθρώπου που έχει μία θέση και βάζει αυτήν την θέση πάνω από όλους και από όλα. Πράττει άδικα, τα βάζει και με τον Θεό ακόμα, προκειμένου να τα έχει καλά με τον προϊστάμενό του, με αυτόν που μπορεί να του πάρει αυτήν την θέση ή να του δώσει μία καλύτερη.

Δια-σταυρούμενοι: Θεὸς καὶ ἄνθρωποι στὸν Παγκόσμιο Νότο

 

https://youtu.be/Dry_p3dh7Hs?t=63

Στον ταλαιπωρημένο Νότο στο Καμερούν, οι πρώτοι χριστιανοί ζουν στην εποχή των πράξεών των Αποστόλων. Στην οδοιπορία τους βοηθούν άνθρωποι που κινδυνεύουν από ελονοσία, παράδοξες νοοτροπίες και δύσκολες συνθήκες διαβίωσης όπως ο ιεράρχης Γρηγόριος.

Ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης

 

Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Γλυφάδας, Ἑλληνικοῦ, Βούλας, Βουλιαγμένης καὶ Βάρης παρουσιάζει τὸ βίο τοῦ Ὁσίου, σ' ἕνα ὑπέροχο βίντεο, γιὰ παιδιὰ (καὶ ὄχι μόνο)…

Ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης γεννήθηκε στὴ Λυκία τὸν 5ο αἰώνα μ.Χ. ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ ταπεινοὺς γονεῖς καὶ ἐκ βρέφους ἀφιερώθηκε στὸν Θεό. Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἀσπάσθηκε τὴν αἵρεση τῶν Μονοφυσιτῶν παρασυρόμενος ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ αἱρετικοῦ ψευδοπατριάρχη Θεοδοσίου, φανατικοῦ μονοφυσίτου Αἰγύπτιου μοναχοῦ, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἀπουσία τοῦ...Πατριάρχη Ἰουβεναλίου (422 - 458 μ.Χ.), βοηθούμενος καὶ ὑπὸ τῆς βασιλίσσης Εὐδοκίας, πρὸ τῆς μεταστροφῆς της στὰ ὀρθόδοξα δόγματα, κατόρθωσε νὰ καταλάβει τὸν πατριαρχικὸ θρόνο τῶν Ἱεροσολύμων καὶ νὰ προβεῖ σὲ ἀνεκδιήγητες σκληρότητες ἐπὶ εἴκοσι μῆνες (451 - 453 μ.Χ.). Ἀκόμη κι αὐτὸς ὁ πανίερος ναὸς τῆς Ἀναστάσεως ἔγινε θέατρο ἀπερίγραπτων σκηνῶν καὶ ἐπιπλέον ἡ ταραχὴ ἐξαπλώθηκε ἀνὰ τὴν Παλαιστίνη.

Τέσσερις είναι οι γενικοί τρόποι εγκατάλειψης από τον Θεό

Πνευματικοί λόγοι αγίου Μαξίμου του Ομολογητού

Η ταπείνωση και η κακοπάθεια ελευθερώνουν τον άνθρωπο από κάθε αμαρτία, κόβοντας τα πάθη της ψυχής η πρώτη και του σώματος η δεύτερη. Αυτό έκανε και ο μακάριος Δαβίδ, όπως φαίνεται από όσα λέει στην προσευχή του προς τον Θεό: «Δες την ταπείνωσή μου και τον κόπο μου και συγχώρησε όλες τις αμαρτίες μου» (Ψαλμ. 24:18).

*****

Όπως ακριβώς τις μέρες τις διαδέχονται οι νύχτες και τα καλοκαίρια οι χειμώνες, έτσι και την ηδονή τη διαδέχονται λύπες και οδύνες, είτε σε αυτή τη ζωή, είτε στη μέλλουσα.

*****

Η λύπη είναι ενωμένη με τη μνησικακία. Όταν ο νους φέρνει μπροστά του το πρόσωπο του αδελφού με λύπη, είναι φανερό ότι έχει μνησικακία προς αυτόν. Ο δρόμος των μνησίκακων όμως οδηγεί στον θάνατο (Παροιμ. 12:28), γιατί κάθε μνησίκακος είναι παραβάτης του θεϊκού νόμου (Παροιμ. 21:24).

Ποια ήταν η τύχη της Σαλώμης της μιαράς κόρης κι άσεμνης χορεύτριας;

Αλλά και η τύχη της Σαλώμης, της μιαράς κόρης κι άσεμνης χορεύτριας, που ζήτησε ψυχρά κι αναίσθητα την κεφαλή του Προδρόμου επί πίνακι ήτανε πολύ χειρότερη. Η Σαλώμη είχε πρώτα σύζυγο τον Φίλιππο, Τετράρχη της Ιτουραίας και της Τριχωνίδας, και κατόπιν τον Αριστόβουλο, γιο του Ηρώδη, βασιλιά της Χαλκίδας της Συρίας.

Όπως διηγείται ο Νικηφόρος Κάλλιστος στην Εκκλησιαστική Ιστορία, η Σαλώμη βρήκε τραγικό τέλος, ίδιο σχεδόν με το τέλος του Προδρόμου. Της κόπηκε κι αυτής το κεφάλι. Και να πώς:

Το να είσαι Χριστιανός στον χρόνο

Κάθε που πλησιάζει η αλλαγή του χρόνου η σκέψη μας πηγαίνει προς τα εμπρός. Θέλουμε να είμαστε αισιόδοξοι, ότι τα όσα έχουμε πετύχει θα τα κρατήσουμε, στα όσα δυσκολευτήκαμε θα βρούμε απαντήσεις, οι άλλοι θα είναι δίπλα μας και όχι απέναντί μας και θα έχουμε υγεία και χαρά. Γεμάτο το ευχολόγιο των ιθυνόντων. Διαφημίσεις και μηνύματα παντού, τόσο τετριμμένα που κανείς δεν τα δίνει σημασία. Απλά πρέπει να μπούνε για να μην κατηγορηθούν οι αμελήσαντες ότι δεν νοιάζονται για τη γνώμη των άλλων.

Κάθε που πλησιάζει η αλλαγή του χρόνου πονάνε τα τραύματα του χτες. Κατανοούμε ότι δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω, πως ό,τι ζήσαμε δεν γιατρεύεται από τον χρόνο, ούτε μπορούμε να το ξαναζήσουμε, αν δεν ήταν κάτι καλό. Κι όμως. Ο λογισμός μάς ταλαιπωρεί, καθώς θα θέλαμε η ζωή μας να εξαρτάται από εμάς, τα γεγονότα να τα διαμορφώνουμε καθώς επιθυμούμε. Έτσι, η αλλαγή του χρόνου συχνά φέρνει μια μελαγχολία. Ο κόσμος προσπαθεί να την ξεπεράσει με γιορτές, εκδηλώσεις, ρεβεγιόν, νυχτερινή διασκέδαση. Τα προγράμματα των τηλεοπτικών καναλιών την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, πανομοιότυπα, σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο, το μαρτυρούν. Να ξεδώσουμε. Αυτός είναι ο τρόπος. Να ξεχαστούμε.

ΩΡΑΙΑ ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΡΩΜΑΙΙΚΑ!

Αυτά τα Χριστούγεννα, τα Φώτα, η Πρωτοχρονιά, για πολλούς ανθρώπους δεν θα είναι καθόλου γιορτές και χαρούμενες μέρες, αλλά μέρες που φέρνουνε θλίψη και δοκιμασία. Δοκιμάζονται οι ψυχές εκείνων που δεν είναι σε θέση να χαρούνε, σε καιρό που οι άλλοι χαίρουνται. Παρεκτός από τους ανθρώπους που είναι πικραμένοι από τις συμφορές της ζωής, τους χαροκαμένους, τους αρρώστους, οι περισσότερο, πικραμένοι, είναι εκείνοι που τους στενεύει η ανάγκη να γίνουνε τούτες τις χαρμόσυνες μέρες ζητιάνοι, διακονιαρέοι. Πολλοί απ’ αυτούς μπορεί να μη δίνουνε σημασία στη δική τους ευτυχία, μα γίνουνται ζητιάνοι για να δώσουνε τη χαρά στα παιδιά τους και στ’ άλλα πρόσωπα που κρέμουνται απ’ αυτούς. Οι τέτοιοι κρυφοκλαίνε από το παράπονό τους κι’ αυτοί είναι οι πιο μεγάλοι μάρτυρες, που καταπίνουνε την πίκρα τους μέρα νύχτα, σαν το πικροβότανο.

"Χριστουγεννιάτικο ὄνειρο - Τὸ χαμένο εἰκόνισμα". Διδακτικό, γιὰ τὴν οἰκογένεια.

«Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ ὕψους ὁ Σωτὴρ ἡμῶν»

Ἀθηνᾶς Παπαϊωάννου φιλολόγου, λογοτέχνιδος

«Μυστήριον ξένον ὁρῶ καὶ παράδοξον, οὐρανὸν τὸ σπήλαιον, θρόνον χερουβικὸν τὴν Παρθένον, τὴν φάτνην χωρίον, ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ Ἀχώρητος, Χριστὸς ὁ Θεός, ὃν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν».

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, μὲ τὴν ἐνανθρώπησή Του καὶ τὴν ἐπὶ γῆς παρουσία Του, ἦρθε νὰ ἀνασύρει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν δαιδαλώδη ζόφο τῆς ἄγνοιας καὶ τῆς ἁμαρτίας, ὅπου, ἐπὶ αἰῶνες, χαροπάλευε καὶ νὰ τὸν φέρει κοντά Του, χαρίζοντάς του, τὸ δῶρο τῆς βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Μὲ τὴ Γέννησή Του «ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως…!». Ἀλλὰ οἱ, ἀνὰ τὸν κόσμο, σοφοί, διανοούμενοι καὶ ποικίλοι διαχειριστὲς τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας, εὑρισκόμενοι σὲ πνευματικὴ σύγχυση, παραπαίουν σὲ ἀτραποὺς καινοφανῶν ἰδεοληψιῶν, ὄντες ὑποτακτικοὶ σὲ κενόδοξες καὶ φιλόδοξες σκοπιμότητες, ἔκλεισαν τοὺς φωταγωγοὺς τῆς ψυχῆς τους, μὴ ἀποδεχόμενοι τὴν «Ἀλήθεια», ἐπειδὴ «οὐκ ἔγνω ὁ κόσμος διὰ τῆς σοφίας τὸν Θεόν…» (Α’ Κορ. α, 21).