Ιστορική απόφαση για τα γερμανικά κατοχικά χρέη

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Να υποδεχτούμε με κατάνυξη μια κοσμοϊστορική απόφαση, που αναμέναμε πάνω από 8 δεκαετίες. Και που μέσα σ’ αυτές, ορισμένοι ανάμεσά μας, δίναμε μάχες για ό,τι φαινόταν χαμένο και δήθεν υπήρχε μόνο στη φαντασία «αθεράπευτα ρομαντικών», δηλαδή όλων ημών, που πιστεύαμε σε θαύματα.

Αναφέρομαι στις γερμανικές αποζημιώσεις για τα εγκλήματα πολέμου των ναζί, που η ιστορική απόφαση του ανώτατου ιταλικού δικαστηρίου δικαίωσε για το μαρτυρικό Δίστομο. Και ανοίγει τον δρόμο και για τη δικαίωση των λοιπών ναζιστικών εγκλημάτων.

Αυτά είναι πολλά, αναρίθμητα. Θα αναστήσουν οι αποζημιώσεις τους την Ελλάδα; Γιατί, στις αρχικές διεκδικήσεις μας, έχει βέβαια προστεθεί και το απερίγραπτο έγκλημα με τα μνημόνια, μέσα από το οποίο φορτώθηκε στην πατρίδα μας δάνειο που δεν ήταν δικό της, αλλά των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών (βλ. σχετικά εδάφια αρχείων του Επστάιν).

Χανόμαστε, αλλά πρέπει να προσπαθήσουμε να σωθούμε

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Ακόμη και ο Μακρόν, παραδοσιακός σύμμαχος μας στη Γαλλία, μας γύρισε επιδεικτικά την πλάτη

Είναι βαρύ να είναι κανείς Έλληνας και υποχρεωμένος, από τα πράγματα, να διαπιστώνει σε καθημερινή πια βάση, τη σταδιακή καταστροφή της Ελλάδας τον καταποντισμό της οικονομίας μας και την καθημερινή αποκάλυψη τρομακτικών σκανδάλων.

Τα είπα, τα ανέλυσα, τα έγραψα αμέτρητες φορές, όχι βέβαια ως στείρα κριτική, αλλά με την ελπίδα ότι θα ληφθούν τα αναγκαία μέτρα για να σταματήσει ο κατήφορος.

Δυστυχώς, αντί οι αρμόδιοι να ασχοληθούν με σοβαρότητα και με τη συνδρομή των εκάστοτε απαραίτητων γνώσεων, που άλλωστε αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωσή τους, στράφηκαν συστηματικά προς την επιλογή και διάδοση αφηγημάτων, για την “ωραιοποίηση” της ετοιμοθάνατης οικονομίας μας. Υπήρξαν, ασφαλώς, κατά καιρούς, και κάποια ξένα έντυπα (και όχι αναγκαστικά τα χειρότερα), που… εκθείαζαν τα δήθεν “επιτεύγματα” της χώρας μας, λόγω ευπιστίας στα λεγόμενα των δικών μας αρμοδίων, λόγω επιπολαιότητας ή και για άλλους, ενδεχομένως, λόγους.

Οι δύο Ελλάδες: η ψεύτικη της βιτρίνας και η πραγματική που σιγοσβήνει

Όλο και συχνότερα τον τελευταίο καιρό έχω τη αίσθηση ότι ζούμε, ταυτόχρονα, σε δύο Ελλάδες.

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Η πρώτη, με τον αριθμό 1, εμφανίζεται λαμπερή, πετυχημένη, άνετη, χωρίς προβλήματα. Απαιτεί τον θαυμασμό της υφηλίου, γιατί διαλαλεί επιτεύγματά πολλά και αξιόλογα. Πασχίζει, έτσι, να δικαιολογήσει την ικανοποίηση του κ. Πρωθυπουργού, που συγκινημένος τα ανακοινώνει.

Τα κατορθώματά αυτής της Ελλάδας 1, βασίζονται κυρίως στις αναβαθμίσεις της πιστοληπτικής ικανότητας της, από τις διάφορες μεγάλες διεθνείς τράπεζες. Η τελευταία αναβάθμιση της σε ΒΒΒ έγινε στις αρχές Μαρτίου, από τον καναδικό οίκο DBRS. Ανάλογοι ενθουσιασμοί προκαλούνται, επίσης, από την κατά καιρούς, επιτάχυνση του ρυθμού μεγέθυνσης ορισμένων κλάδων της βιομηχανίας ή ακόμη και ολόκληρης την οικονομίας (παρότι, οι ρυθμοί αυτοί δεν είναι διατηρήσιμοι και συνήθως αναθεωρούνται, σε χαμηλότερα επίπεδα στη συνέχεια).

Αν αυτά είναι αλήθεια, τότε χανόμαστε

Το «αν» το προσθέτω μόνο για να ηρεμήσω τον εαυτό μου, δεδομένου ότι η «Δημοκρατία» είναι απολύτως αξιόπιστη σε όλα όσα υποστηρίζει.

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρόκειται για τον μητροπολίτη Κισσάμου και Σελίνου Αμφιλοχίας, που είχε σώσει την εθνική μας τιμή, κατά την επίσκεψη του Σταινμάγερ στην Κάνδανο, υπενθυμίζοντάς του τα εγκλήματα των Ναζί, καθώς και τα απλήρωτα γερμανικά χρέη (Άρθρο μου στις 21.11.2024 στο Newsbreak).

Όμως, φαίνεται ότι η αξιοπρεπής και πατριωτική στάση του Μητροπολίτη, που τον Νοέμβριο του 2024 είχε συγκεντρώσει έναν γενικότερο θαυμασμό, δυσαρέστησε τον Σταινμάγερ, ο οποίος αισθάνθηκε ταπεινωμένος. Και, όπως φαίνεται στη συνέχεια, έκανε παράπονα προς πολλές πλευρές. Παράπονα προς τα εκεί που κάκιστα υποστηρίζεται ότι οφείλουμε να λησμονούμε το παρελθόν και να κοιτάξουμε προς το μέλλον. Προς τα εκεί που αφελώς πιστεύεται ότι οι Γερμανοί (από κοινού με τους Τούρκους) είναι φίλοι μας και δεν πρέπει να τους κακοκαρδίζουμε. Αλλά και προς τα εκεί που, γενικά, θεωρείται ότι οφείλουμε να ξεχνούμε όλα όσα μαρτύρησαν τους ανθρώπους μας και κατέστρεψαν τη χώρα μας, και (χαζοχαρούμενοι) να ξαναγράφουμε την ιστορία μας.

Γιατί το συλλαλητήριο της 28ης Φεβρουαρίου αφορά όλους μας

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Για τις 28 Φεβρουαρίου, που κλείνουν δύο χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη, αναμένεται πρωτοφανής κοσμοσυρροή, στο συλλαλητήριο που έχει αναγγελθεί. Η αιτία αυτής της μαζικής συμμετοχής και στο πρώτο συλλαλητήριο της 7ης Φεβρουαρίου, αλλά ακόμη περισσότερο, όπως όλα δείχνουν, και στο αναμενόμενο, είναι το καζάνι που βράζει του ελληνικού λαού, εναντίον της συγκάλυψης, σχετικά με το τι ακριβώς συνέβη εκείνη την αποφράδα νύκτα, κατά την οποία η σιδηροδρομική σύγκρουση επιφορτίστηκε, όπως όλα δείχνουν, και με εγκληματικά στοιχεία.

Στο διάστημα των δύο ετών από τότε, η οργή ολοένα μεγαλύτερου τμήματος του ελληνικού λαού τροφοδοτείται από κάκιστο κυβερνητικό χειρισμό αυτής της τραγωδίας. Είναι ξεκάθαρο, ότι το δράμα που συνέβη, απαιτούσε Κυβέρνηση, σε 24ωρη βάση, που να είναι δίπλα στους συγγενείς των θυμάτων, με κάθε τρόπο. Δηλαδή, συμπεριφορά σαφώς διαφορετική από αυτήν, που δυστυχώς, φέρει τη σφραγίδα της αντιδικίας.

Που μας πηγαίνει η λαοθάλασσα με την απαίτησή της για οξυγόνο;

Γράφει η ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ-ΔΕΛΙΒΑΝΗ ΜΑΡΙΑ

Πολλοί ανάμεσά μας πίστεψαν τα τελευταία χρόνια ότι ο λαός μας, βαθιά απογοητευμένος από την επιδείνωση της ποιότητας ζωής του σε όλα τα επίπεδα, και οργισμένος από τη συμπεριφορά των αρμοδίων, που τον εκλάμβαναν περίπου ως “ειδικών αναγκών”, δέχτηκε μοιρολατρικά την καταδίκη του, έχοντας πειστεί ότι αδυνατεί, με τις δικές του προσπάθειες, να τη μεταβάλλει.

Έτσι, δεν αντέδρασε στην ακραίας επικινδυνότητας υποτέλεια, με την οποία αντιμετωπίζονται μονίμως τα εθνικά μας προβλήματα, αλλά ούτε και στα πολλαπλής κοπής αφηγήματα περί της δήθεν φιλίας μας με τους Τούρκους. Έτσι, δεν ξεσηκώθηκε με το εγκληματικό περιεχόμενο των Μνημονίων, που υπέγραψαν οι κυβερνώντες του. Έτσι, δεν αντέδρασε, όταν τελικά ξεπουλήθηκε το όνομα της Μακεδονίας, παρότι είχε αγωνιστεί με νύχια και δόντια εναντίον.

Η συνέχεια της ανεκδιήγητης εθνικής προσβολής εναντίον του ΠΑΜΑΚ

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Ο κ. Στέλιος Κατρανίδης, πρύτανης του ΠΑΜΑΚ, απάντησε στα όσα ανεκδιήγητα συμβαίνουν στο ΠΑΜΑΚ, με τη διοργάνωση (άκουσον-άκουσον) συνεδρίου για την ανύπαρκτη μακεδονική γλώσσα. Ο κ. πρύτανης ομολογεί ότι εξαπατήθηκε από εχθρούς του Έθνους, που ωστόσο φωλιάζουν ανενόχλητοι στο ΠΑΜΑΚ και βυσσοδομούν εναντίον του, καθώς και εναντίον των εθνικών μας συμφερόντων.

Δεν θα επεκταθώ, προς το παρόν, στο περιεχόμενο και στις συνέπειες μιας τέτοιας εξαπάτησης, που ωστόσο ευθαρσώς ομολογείται ότι συμβαίνει σε χώρο τόσο εθνικά ευαίσθητο, όσο ένα Πανεπιστήμιο. Και, ειδικότερα, σε αυτό το Πανεπιστήμιο ΜΑΚΕΔΟΝΊΑΣ. Διερωτώμαι, ωστόσο, πως θα ενεργήσει εφεξής ο κ. πρύτανης του ΠΑΜΑΚ, περιστοιχιζόμενος (αποδεδειγμένα πλέον, μέσω της δικής του ομολογίας) από άτομα, που φέρουν τον τίτλο μελών του εκπαιδευτικού σώματος του Ιδρύματος, αλλά επιδίδονται, προφανώς και μεταξύ άλλων, στην εξαπάτησή του.

Να σταματήσει εδώ η ανεκδιήγητη εθνική προσβολή στο ΠΑΜΑΚ

Δυσκολεύομαι να πιστέψω τα όσα ακούω και διαβάζω από το πρωί: από ραδιόφωνα, τηλεφωνήματα, έντυπα, μηνύματα και διαμαρτυρίες, των οποίων γίνομαι δέκτης συνεχώς σχετικά με τα όσα όντως απίστευτα συμβαίνουν στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Πρόκειται για το Πανεπιστήμιο, που είχα την τιμή να είμαι τρεις φορές πρύτανης και στο οποίο είχα το προνόμιο να δώσω το συμβολικό όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, έχοντας όλη τη Θεσσαλονίκη στο πλευρό μου. Πρόκειται για το δεύτερο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, που με τη βοήθεια του τότε υφυπουργού Παιδείας Στέλιου Παπαθεμελή ανεγέρθηκε το υπέροχο κτίριο του (οδυνηρή πληροφόρηση: το Πανεπιστήμιο απαξίωσε να του απονείμει την προσήκουσα τιμή και αναγνώριση).

Η λήθη των ναζιστικών εγκλημάτων αναζητά πρόσβαση στα σχολικά μας βιβλία

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Σίγουρα δεν πρωτοτυπώ διαπιστώνοντας ότι στην πατρίδα μας συμβαίνουν, κατά συρροή, τα εντελώς, αδιανόητα. Όπως, ανάμεσα και σε πολλά άλλα, οι «φίλοι μας Γερμανοί», ενθαρρυμένοι και από την πρόσφατη επικύρωση του διάτρητου νομοσχεδίου, από το 2019, περί Ελληνογερμανικού Ιδρύματος Νεολαίας, άρχισαν τα πάνε-έλα μαθητών, από και προς τη Γερμανία, τις ανταλλαγές από δωράκια και πάνω απ’όλα τις εκλεπτυσμένες μεθοδεύσεις καταδίκης των δήθεν προκαταλήψεων και των δήθεν ξενοφοβικών καταστάσεων, με στόχο να περάσουν στη λήθη οι βαρβαρότητες των Ναζί, στην κατοχή και να φκιασιδωθεί η μαύρη τους ιστορία στα ελληνικά σχολικά βιβλία.

Πόσο σημαντικές είναι οι Ευρωεκλογές;

Το ιερατείο της ΕΕ προσπαθεί, με κάθε τρόπο, να πείσει του Ευρωπαίους πολίτες, ότι η μεθαυριανή ψήφος τους είναι καταλυτικής σημασίας, για το μέλλον της Ευρώπης, του κόσμου, αλλά και για την ποιότητα ζωής του καθένα από εμάς.

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Η ΕΕ ετερόφωτη και χωρίς δική της φωνή

Πόσο, όμως, πραγματικά σημαντική είναι αυτή η ψήφος, σε μια ΕΕ που:

* Δεν ήταν σε θέση να προβλέψει τα καταστρεπτικά, για την ίδια, αποτελέσματα των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας; Οι οποίες, κυρώσεις, όχι μόνο δεν έθιξαν, αλλά και ευνόησαν την εν γένει θέση της Αμερικής στην υφήλιο! Οι δραματικές συνέπειες της, χωρίς δισταγμό και περισυλλογή, εφαρμογής των σχετικών επιλογών των ΗΠΑ, από την ΕΕ απεικονίζονται στην κρίσιμη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ναυαρχίδα της ευρωπαϊκής οικονομίας, η Γερμανία, αλλά και το σύνολο των κρατών-μελών της.

Σκόπια, Γαλάζια πατρίδα-όλα αρχίζουν από το δημοτικό!

Της Μαρίας Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Είναι, όντως, ακατανόητη η διαρκής αδιαφορία, με την οποία αντιμετωπίζεται από τους αρμόδιους η, άψογα οργανωμένη επιχείρηση «γαλάζια πατρίδα». Και είναι, επιπλέον, αδικαιολόγητη, καθώς έχει ήδη προηγηθεί και έχει στεφθεί από επιτυχία η ανάλογη περίπτωση των Σκοπίων.

Η προσπάθεια επέκτασης συνόρων, όταν δεν είναι αποτέλεσμα πολεμικών συρράξεων, είναι μακροχρόνια και εξυπηρετείται με πλήθος μεθοδεύσεων, κατά περίπτωση. Στο αρθρίδιό μου αυτό θα αρκεστώ να υπενθυμίσω την εξαιρετικά αποτελεσματική μεθόδευση, η οποία περνά μέσα παραποίηση της ιστορίας στα βιβλία του δημοτικού.

Παράλληλα με όλες τις γελοιότητες, που επί χρόνια εφαρμόστηκαν σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου, με τη βοήθεια άνετης χρηματοδότησης, αλλά και με τη χρήση απεριόριστων δόσεων προπαγάνδας, θα αναφερθώ ειδικά εδώ στην πλύση εγκεφάλου, με αφετηρία το δημοτικό, που εφαρμόστηκε στην περίπτωση των Σκοπίων.

Το έγκλημα των Τεμπών ως φάρος σωτηρίας μας

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Αν μπορεί να υπάρξει κάποια μορφή δικαίωσης των θυμάτων, στο «προμελετημένο» έγκλημα των Τεμπών, αυτή ξεδιπλώνεται σε καθημερινή πια βάση, με την προβολή του συνόλου των δεινών της πατρίδας μας, που ζητούν λύσεις. Τα Τέμπη δεν ξεχνιούνται, δεν τελειώνουν και δεν ξεθωριάζουν, παρότι πέρασε πάνω από χρόνος από την αποφράδα εκείνη στιγμή, και παρότι πολυάριθμοι υπεύθυνοι πόνταραν στη λησμονιά τους. Αντιθέτως, το έγκλημα των Τεμπών σέρνει από τα σκοτεινά υπόγεια στο άπλετο φως, όλα όσα μικραίνουν την Ελλάδα, την κάνουν να ντρέπεται, την καθιστούν έρμαιο ημεδαπών και ξένων συμφερόντων, περιορίζουν δραματικά τους ορίζοντές της, την δουλοποιούν και εξαθλιώνουν τους πολίτες της.

Μέσα από το δράμα των Τεμπών προβάλλει μια αξιοθρήνητη Ελλάδα, που δεν αξίζει να συνεχίσει να υπάρχει, αν δεν απεμπολήσει, με όσο υψηλό τίμημα και αν χρειαστεί, το σύνολο του βόθρου, με το οποίο την έλουσαν οι διαχρονικοί της αρμόδιοι.

Αν δεν πρόκειται για φαρσοκωμωδία, δεν υπάρχουν όντως λόγια για να χαρακτηριστεί αυτό που αποφάσισε η ελληνική Κυβέρνηση, σχετικά με τον εορτασμό των 204 ετών από την Παλιγγενεσία.

Έξω οι Ρώσοι από τους εορτασμούς της 25ης Μαρτίου

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Διερωτώμαι, με απέραντη ντροπή και απελπισία, όπως υποθέτω και ο κάθε Έλληνας, εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας, σε τι μονοπάτια αχαριστίας, σκοταδισμού, άγνοιας και ανυπαρξίας οδεύει η πατρίδα μας. Διότι, αν δεν πρόκειται για φαρσοκωμωδία, δεν υπάρχουν όντως λόγια για να χαρακτηριστεί αυτό που αποφάσισε η ελληνική Κυβέρνηση, σχετικά με τον εορτασμό των 204 ετών από την Παλιγγενεσία.

Να διαγράψει δηλαδή, και μάλιστα με τον πιο βίαιο, με τον πιο άκομψο αλλά και με τον πλέον αφελή τρόπο, τη Συνθήκη της Αδριανούπολης, με την οποία επικυρώθηκε η ανεξαρτησία του Έθνους μας. Και να διαγράψει αυτή την διπλωματική απόδειξη της απελευθέρωσής μας, επειδή (άκουσον-άκουσον) ήταν Ρώσοι αυτοί που την υπέγραψαν! Και εμείς, επειδή θέλουμε να είμαστε «με τη σωστή πλευρά της ιστορίας», εξαφανίζουμε την παρουσία Ρώσων, από τους αγώνες της ανεξαρτησίας μας! Διαγράφουμε την ύπαρξή τους!

Για το μνημείο των Σουλιωτισσών στο Ζάλογγο

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη 

 Με έκπληξη, αλλά και δικαιολογημένη ανησυχία, πληροφορήθηκα, από σχετικά δημοσιεύματα, την πρόθεση του Ιδρύματος Ζογγολόπουλου, να προχωρήσει σε μετάλλαξη του ιστορικού συμβολισμού του γνωστού μνημείου, στο Ζάλογγο, που όπως είναι παγκοίνως γνωστό αναφέρεται στην ηρωική θυσία των γυναικών του Σουλίου. 

 Το μνημείο αυτό, από τα ενδοξότερα της ελληνικής ιστορίας, που κάνει περήφανα τα Ελληνόπουλα, ήδη από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού, απεικονίζει σκηνές με νοητικό περιεχόμενο ανεξίτηλο, που βρίσκεται βαθιά χαραγμένο σε κάθε ελληνική ψυχή. Και το περιεχόμενο αυτό δεν είναι δυνατόν σε καμιά περίπτωση να επιβαρυνθεί με διαφορετική ερμηνεία, από αυτήν που έχει εσαεί ενσωματωθεί στο μνημείο και που απεικονίζεται από τις απολύτως ξεκάθαρες κινήσεις των γυναικών του Σουλίου.