Η ποιμαντική αγωνία του Ιερού Χρυσοστόμου - Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

‘’Πολλή βλέπω τήν δυσκολία τοῦ πράγματος. Πολλές φορές σε ἄλλους καιρούς, πού μπορεῖ νά εἶστε καθαροί, δέν προσέρχεσθε στήν Θεία Κοινωνία, ἀλλά ὅταν ἔρθει τό Πάσχα, ἀκόμη κι ἄν ἔχετε κάποια ἁμαρτία πλησιάζετε. Ὤ! τῆς συνήθειας, ὤ! τῆς προλήψεως, στά χαμένα γίνεται ἡ καθημερινή Θεία Λειτουργία, στά χαμένα παριστάμεθα στό θυσιαστήριο καί κανένας νά μή συμμετέχει.

Αὐτά σᾶς τά λέγω ὄχι γιά νά προσέρχεσθε στήν Θεία Κοινωνία ἁπλῶς καί ὡς ἔτυχε, ἀλλά γιά νά προετοιμάζετε ἄξιους τούς ἑαυτούς σας για αὐτό. Δέν εἶσαι ἄξιος νά παραμείνεις στήν θυσία, τότε δέν εἶσαι ἄξιος καί γιά τήν Θεία Κοινωνία; Τότε οὔτε καί γιά τήν προσευχή. Ἀκοῦς τόν διάκονο νά στέκεται καί νά λέγει· ὅσοι εἶστε ἐν μετανοίᾳ νά ἀπέλθετε ὅλοι. Αὐτοί πού δέν μετέχουν στήν Θυσία εἶναι οἱ ἐν μετανοίᾳ. Γιατί, λοιπόν λέγει, ἀπέλθετε ὅσοι δέν μπορεῖτε νά παραμείνετε στήν προσευχή καί σύ μοῦ στέκεσαι μέ ἰταμότητα; Ἀλλά δέν ἀνήκεις σέ αὐτούς, ἀλλά στούς δυναμένους νά συμμετέχουν καί δέν φροντίζεις καθόλου γιά νά κοινωνήσεις; Γιά τίποτα τό θεωρεῖς;

Ο Αγγειοπλάστης και Γιατρός ο Χριστός - Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας τονίζει τήν ἀνάγκη τῆς συνεχοῦς Θείας Κοινωνίας πού εἶναι τό φάρμακο γιά νά μήν ὀλισθαίνει ὁ ἄνθρωπος στήν ἁμαρτία. Τό σῶμα μας εἶναι ἕνα ὀστράκινο σκεῦος πού εὔκολα θρυμματίζεται καί πού σάν χωμάτινο εὔκολα ἀρρωσταίνει ἀπό τήν ἁμαρτία. Ὅμως ἐκεῖ μέσα κατοικεῖ ἕνας ὁλόκληρος θησαυρός μέ τό βάπτισμά του. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀγγειοπλάστης καί ὁ γιατρός. Πρέπει ὁ Χριστός νά κατοικεῖ συνεχῶς μέσα μας μέ τήν Θεία Κοινωνία, γιά νά ἀναπλάθει τό ραγισμένο πήλινο σκεῦος μας καί νά γιατρεύει τά ἄρρωστα μέλη μας ἀπό τήν ἁμαρτία.

‘’Γι' αὐτό ἔχουμε διαρκῶς ἀνάγκη ἀπό τήν Σάρκα τοῦ Χριστοῦ καί μετέχουμε συνεχῶς στήν ἱερή τράπεζα, ὥστε νά μένει μέσα μας ἐνεργός ὁ νόμος τοῦ πνεύματος καί νά μή μείνει τόπος γιά τήν ζωή τῆς σαρκός οὔτε καί νά βρεῖ ἡ σάρκα εὐκαιρία νά ὀλισθήσει στήν γῆ, ὅπως πέφτουν τά βαριά σώματα, ἄν λείψει τό στήριγμά τους. To Μυστήριο, βέβαια, εἶναι κατά πάντα τέλειο καί δέν ὑπάρχει τίποτε πού νά χρειάζονται οἱ πιστοί, πού νά μήν τούς τό παρέχει μέ ἀφθονία. Ἐπειδή ὅμως ἡ φαυλότητα τοῦ ὑλικοῦ σώματος δέν ἀφήνει τήν σφραγίδα τοῦ Μυστηρίου ἀναλλοίωτη - διότι ‘’ἔχομεν τόν θησαυρόν ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν’’ -, γιά αὐτό δέν λαμβάνουμε μόνο μία φορά τό φάρμακο ἀλλά συνεχῶς. Εἶναι ἀνάγκη νά βρίσκεται συνεχῶς ὁ Πλάστης κοντά στόν πηλό καί να τόν ἀναπλάθει, κάθε φορά πού παραμορφώνεται. Καί ἔχουμε συνεχῶς ἀνάγκη ἀπό τό χέρι τοῦ Ἰατροῦ, γιά νά θεραπεύει τό ὑλικό μας σῶμα, ὅταν ἐξαντλεῖται, καί νά ἐπανορθώνει τό φρόνημά μας, ὅταν κάμπτεται, μή τυχόν καί χωρίς νά τό καταλάβουμε μᾶς βρεῖ ὁ πνευματικός θάνατος. ‘’Ὁ Θεός νεκρούς ὄντας τοῖς παραπτώμασι συνεζωοποίησε τῷ Χριστῷ’’, λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Καί ἀλλοῦ λέει: ‘’τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ καθαρίζει τήν συνείδησιν ἡμῶν ἀπό νεκρῶν ἔργων εἰς τό λατρεύειν Θεῷ ζῶντι ’’.

Αρχιμανδρίτης 

π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Ιατρείο πνευματικό είναι η εκκλησία - Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Πολύ όμορφα προτρέπει ο Ιερός Χρυσόστομος για την μελέτη της Βίβλου όπως φαίνεται στα κάτωθι κείμενα.

‘’Και τούτο είναι το θαυμαστό ότι η εκκλησία μας είναι ιατρείον θαυμαστόν με τη διδασκαλία της ιατρείων όχι σωμάτων αλλά ψυχών. Είναι πνευματικόν και όχι και δεν διορθώνει τραύματα της σαρκός άλλα αμαρτήματα της διάνοιας. Και όλων αυτών των αμαρτημάτων και των τραυμάτων το φάρμακο είναι ο λόγος του θεού. Αυτό το φάρμακο δεν βγαίνει από τα βότανα και τα χορτάρια της γης αλλά από τα λόγια που έρχονται από τον ουρανό φτιάχνεται αυτό όχι τα χέρια των γιατρών το κατασκεύασαν αλλά οι γλώσσες των προφητών.’’

‘’Ιατρείο πνευματικό είναι η εκκλησία και πρέπει αυτοί που προσέρχονται εδώ να λαμβάνουν τα κατάλληλα φάρμακα και στα ανάλογα τραύματα να τα επιθέτουν και έτσι να φεύγουν από την εκκλησία μετά.’’

“Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου”. – Ο Χριστός να μας δίνη καλή φώτιση.

Το παρακάτω κείμενο του Αγίου Παϊσίου είναι γραμμένο με το ίδιο το χέρι του Αγίου, το έτος 1987, και ήταν η μοναδική φορά που είχε δώσει εντολή να διαμοιράζεται σε φωτοτυπία (με το γραφικό του χαρακτήρα και τα ορθογραφικά λάθη του), διότι όπως ο ίδιος έλεγε, γνώριζε ότι θα προσπαθήσουν να τον διαψεύσουν ότι τα έχει γράψει ο ίδιος, και θα διαστρεβλώσουν την γνώμη Του.

Και όπως ο ίδιος γράφει: *“Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου”. – Ο Χριστός να μας δίνη καλή φώτιση. Αμήν. –*

*Άγιον Όρος Κουτλουμουσιανό κελλί “Παναγούδα”, Σαββάτο Α’ Νηστειών 1987.

Με πολύ πόνο και αγάπη Χριστού,

Μοναχός Παΐσιος».*

Ὁ ἐλεγχος εἶναι δεῖγμα ἀγάπης καί φιλανθρωπίας λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος. - Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Ὁ ἐλεγχος εἶναι δεῖγμα ἀγάπης καί φιλανθρωπίας λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος.

‘’Εἶναι δεῖγμα ἀγάπης καί φιλανθρωπίας, ἔλεγε, νά μή χαρίζεσθε στούς ἁμαρτωλούς, οὔτε νά κολακεύετε τίς ἄτοπες ἐπιθυμίες τους. 

Κανείς δέν ἀγαποῦσε τόν αἱμομείκτη τῆς Κορίνθου ὅσο ὁ ἄπ. Παῦλος πού τόν ἀπέβαλε ἀπό τήν ἐκκλησία «παραδούς τῷ σατανᾶ μή βλασφημεῖν»· κανένας δέν τόν μισοῦσε πιό πολύ ἀπό ἐκείνους πού τόν κρατοῦσαν σάν μέλος τῆς ἐκκλησίας καί τόν καλόπερναν· καί τό τέλος τό ἀπέδειξε. 

Ἐκεῖνοι πού τόν ‘’ντάντευαν’’ τοῦ ἔδιναν ὑπερφίαλο πνεῦμα καί τήν πληγή τῆς ἁμαρτίας του τήν ἔκαναν χειρότερη· ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὅμως τόν γιάτρευε καί δέν τά παράτησε μέχρι που τον ὁδήγησε στήν ὑγεία· καί ἐκεῖνοι πάνω στό κακό πρόσθεταν κάτι χειρότερο, αὐτός ὅμως κι ἀπό τό πρῶτο κακό τόν γλύτωσε μέ τήν αὐστηρότητά του. 

Αὐτούς τούς νόμους τῆς φιλανθρωπίας ἄς τούς μάθουμε καί ἐμεῖς. Καί στό ἄλογο ὅταν τό δεῖς νά τρέχει πρός τό βάραθρο τοῦ βάζεις χαλινάρι καί τό δαμάζεις μέ σφοδρότητα καί τό μαστιγώνεις πολλές φορές· παρ’ ὅλου πού αὐτό εἶναι μία τιμωρία, ἀλλά αὐτή ἡ τιμωρία εἶναι ἡ μητέρα τῆς σωτηρίας του. 

Ἔτσι νά κάνεις καί γιά τούς ἁμαρτάνοντες· δέσε τόν ἁμαρτωλό μέχρι νά τόν ἐξιλεώσει ὁ Θεός· μή τόν ἀφήνεις λυμμένο γιά νά μή δεθεῖ χειρότερο μέ τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ. Ἄν ἐγώ τόν τιμωρήσω καί τόν δέσω, δέν τόν δένει ὁ Θεό· ἄν ἐγώ δέν τόν δέσω, τότε τά δεσμά του μένουν ἄρρηκτα. 

Ἄν δικάζαμε τόν ἑαυτό μας δέν θά δικαζόμασταν ἀπό κανένα. Γι’ αὐτό καί ὁ ἔλεγχος μή νομίζεις ὅτι εἶναι δεῖγμα ὠμότητος καί ἀπανθρωπίας ἀλλά ἄκρας ἡμερότητος καί τῆς ἀρίστης γιατρειᾶς καί τῆς πολλῆς φροντίδος καί ἀγάπης.

Αρχιμανδρίτης 

π. Σεβαστιανός Τοπάλης 

Σχολιασμός στο 65ο κεφάλαιο του Ησαΐα από τον αρχιμανδρίτη πατέρα Σεβαστιανό Τοπάλη

Οι τρεῖς μέθες στην Αγία Γραφή: ἡ μέθη τοῦ κρασιοῦ, ἡ μέθη τῆς ἁμαρτίας καί ἡ μέθη τῆς προσευχῆς διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. - Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Μέσα στήν Ἁγία Γραφή ἀναφέρονται τρεῖς μέθες οἱ ὁποῖες εἶναι, ἡ μέθη τοῦ κρασιοῦ, ἡ μέθη τῆς ἁμαρτίας καί ἡ μέθη τῆς προσευχῆς διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 

Ἀλίμονο σ’ αὐτόν πού μεθᾶ μέ κρασί καί τό πρωί σηκώνεται καί ἀποζητᾶ τό οἰνόπνευμα. Οὐαὶ οἱ ἐγειρόμενοι τὸ πρωΐ, καὶ τὰ σίκερα διώκοντες, οἱ μένοντες τὸ ὀψέ· ὁ γὰρ οἶνος αὐτοὺς συγκαύσει. Εἶναι μία ἐξάρτηση καί μία ψεύτικη αἴσθηση χαρᾶς καί θόλωσης νοῦ, πού καταλήγει στήν ἀπελπισία καί τήν καταστροφή. Ἡ ἀθλία μέθη τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπό τόν Θεό, ὅταν περάσει ἡ ἐπήρειά της, ἀπό ἡδονή μετατρέπεται σέ ὀδύνη, ‘’Οὐαί …οἱ μεθύοντες ἄνευ οἴνου.’’Ὑπάρχει καί ἡ πνευματική μέθη πού ζεῖ ὁ χριστιανός μέσα στίς προσευχές του καί στήν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖο καθοδηγεῖ τήν προσευχή του. Πολύ ὄμορφη εἶναι ἡ παρότρυνση τοῦ Ἀπ. Παύλου στούς Ἐφεσίους, ‘’καὶ μὴ μεθύσκεσθε οἴνῳ, ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτία, ἀλλὰ πληροῦσθε ἐν Πνεύματι, λαλοῦντες ἑαυτοῖς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ, εὐχαριστοῦντες πάντοτε ὑπὲρ πάντων ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τῷ Θεῷ καὶ πατρί, ὑποτασσόμενοι ἀλλήλοις ἐν φόβῳ Χριστοῦ. Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος συμπληρώνει στο τρίπτυχο αυτό το τέταρτο μεθύσι, που είναι αὐτό τῆς Θείας Κοινωνίας, τό ‘’ποτήριον τῆς μέθης, τὸ ποτήριον τὸ ἄχραντον τοῦ αἵματος τοῦ Δεσποτικοῦ’’.

Η προσευχή είναι η εσωτερική κραυγή της καρδιάς. - Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Η προσευχή είναι η εσωτερική κραυγή της καρδιάς.

Ὁ Κύριος ἀκούει τούς ‘’ἔνδοθεν κράζοντας’’, αυτούς που κραυγάζουν με την καρδιά τους ενώ το στόμα σιωπά. Παρουσιάζει δε ο ιερός Πατήρ ως παράδειγμα καρδιακής προσευχής τον Μωυσή. Δέν προσευχόταν μέ τήν γλώσσα του, ἀλλά μέ τήν καρδιά του. Μιλοῦσε στον Θεό με την κραυγή αγωνίας της καρδιάς του καί έπειθε τον Θεό να σκύψει και να του μιλήσει.

‘’Ἔτσι καί ὁ Μωυσῆς προσευχόταν· καί ἐνῶ δέν ἔλεγε τίποτα, τοῦ λέγει ὁ Θεός, Τί φωνάζεις σέ μένα; Οἱ ἄνθρωποι καταλαβαίνουν μόνο ὅταν ἀκούγεται ἡ φωνή. Ὁ Θεός ὅμως, πρίν ἀκουστεῖ ἡ φωνή, ἀκούει αὐτούς πού κράζουν ἀπό καρδίας. Ἑπομένως καί νά μή φωνάζεις ἀκούγεσαι, καί στήν ἀγορά ἄν βαδίζεις, μπορεῖς νά προσεύχεσαι κατά διάνοια μέ πολλή ἀκρίβεια, ἀκόμη καί μέ φίλους νά συζητᾶς, καί ὅ,τι ἄλλο νά κάνεις μέ σφοδρή κραυγή νά καλεῖς τόν Θεό, ἐννοῶ τῆς καρδιᾶς τήν φωνή, καί νά τό κάνεις χωρίς κανείς ἀπό τούς παρόντες νά τό ἀντιληφθεῖ.’’

Ἡ προσευχή είναι η έντονη παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ο προσευχόμενος δεν τελεί μια καταναγκαστική μηχανική πράξη, ἀλλά οὔτε καί κινείται σε μιά τυπική σχέση με τον Θεό. Ο ἴδιος ὁ ἄνθρωπος δέν γνωρίζει πῶς νά προσευχηθεῖ. Ἡ προσευχή εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ καί κινεῖται ὑπό τοῦ ‘’ἐνοικοῦντος ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματος’’. Η προσευχή κινεῖται όχι πάνω στα χείλη και στην γλώσσα μηχανικά, αλλά μέσα στίς καρδιές τῶν ταπεινῶν ἀνθρώπων που βαθειά πιστεύουν πως δίπλα τους στέκεται ο Κύριος και τους ακούει. Ἡ προσευχή πού γίνεται μέ καιόμενη τήν καρδιά εἶναι τό ξεχείλισμα τῆς ἀγάπης και της πίστης στόν Θεό. Τήν ὥρα πού ὁ πιστός προσεύχεται μέσα στην μοναξιά του, εαυτώ και Θεώ συστρεφόμενος, με τον νού του καταλαβαίνει τά λόγια καί νιώθει να πηγαίνουν μέσα στήν καρδιά του καί μέ κατάνυξη νά μιλᾶ στόν Θεό. Και ο Κύριος απαντά με την έντονη παρουσία Του. Ο Κύριος ἔρχεται ενώ ακόμη προσεύχεται και τοῦ λέει ‘’Νά! Ἐδῶ εἶμαι’’. ‘’Τότε βοήσῃ, καὶ ὁ Θεὸς εἰσακούσεταί σου· ἔτι λαλοῦντός σου ἐρεῖ· ἰδοὺ πάρειμι.’’

Αρχιμανδρίτης

π. Σεβαστιανός Τοπάλης

‘’οξεία η μετάνοια, οξυτέρα και η συγχώρησις’’ - Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Ο Θεός παρέχει την λύτρωση των αμαρτιών με μεγάλη ευκολία και απλότητα αρκεί να καταθέσει ο άνθρωπος την μετάνοια του. Δεν υπάρχει αμαρτία που να μη μπορεί να την συγχωρήσει. Πέλαγος είναι η αγάπη του. Κι αν είναι κάρβουνο αναμμένο το ρίχνεις στην θάλασσα του ελέους του Θεού και σβήνει.

‘’Είσαι αμαρτωλός; Μην απελπισθείς. Δεν θα παύσω ποτέ να σου δίνω σαν φάρμακο την συμβουλή αυτή. Διότι ξέρω πολύ καλά πόσο σπουδαίο όπλο είναι εναντίον του διαβόλου το να μην απελπιζόμαστε ποτέ. Αν έχεις λοιπόν αμαρτήματα μην αποθαρρύνεσαι. Και αν αμαρτάνεις κάθε ημέρα, να μετανοείς κάθε ημέρα. Εκείνο που κάνουμε για τα παλαιά σπίτια, αυτό ας εφαρμόσουμε και στον εαυτό μας. Όταν εκείνα σε μερικά μέρη φθαρούν και χαλάσουν, αφαιρούμε τα σάπια και τα αντικαθιστούμε με καινούργια και ποτέ δεν παύουμε να επαγρυπνούμε και να ενδιαφερόμαστε για την επισκευή του. Αυτό ας κάνουμε και για τον εαυτό μας. Εάν, λόγου χάριν, σήμερα πάλιωσες λόγω της αμαρτίας, φρόντισε να ξανακαινουργιώσεις τον εαυτό σου με την μετάνοια…

"Μια ξεχωριστή μέρα του μπάρμπα Πανώφ" - Ρίζες Ορθοδοξίας από τον Αρχιμανδρίτη π. Σεβαστιανό Τοπάλη

 

πηγή: /www.youtube.com/

‘’Ἕνα μόνον ἐχθρὸν ἐκελεύσθημεν ἔχειν τὸν διάβολον· πρὸς αὐτὸν μηδέποτε καταλλάττου, πρὸς δὲ τὸν ἀδελφὸν μηδέποτε κατὰ καρδίας ἀπεχθῶς ἔχε.’’- Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Ο Ιερός Χρυσόστομος αντιδρούσε όταν του έλεγαν ότι έχουν εχθρούς. Οι αδελφοί μας, έλεγε με απόλυτο τρόπο, ποτέ δεν μπορούν να είναι και να ονομάζονται ως οι εχθροί μας. Έναν μονάχα έχουμε εχθρό, το διάβολο και ποτέ τον αδερφό συνάνθρωπο. Προς τον αδελφό σου ποτέ σου να μην έχεις απέχθεια και κακία.

‘’ Ἕνα μόνον ἐχθρὸν ἐκελεύσθημεν ἔχειν τὸν διάβολον·

πρὸς αὐτὸν μηδέποτε καταλλάττου,

πρὸς δὲ τὸν ἀδελφὸν μηδέποτε κατὰ καρδίας ἀπεχθῶς ἔχε.’’

Όμως ομιλώντας εδώ ο ιερός Πατήρ θεωρεί ότι ο άνθρωπος συχνά ξεφεύγει σε τέτοιες εντάσεις και κακίες, που τις ονομάζει μικροψυχία και που θα πρέπει απόλυτα να είναι μόνο εφήμερες. Συνιστά τον πιστό άνθρωπο με επιμονή πολύ και δύναμη να τρέχει ξωπίσω του παρεξηγημένου αδελφού, να τον αρπάζει με δύναμη και να κάνει το πάν για να συμφιλιωθεί πριν δύσει ο ήλιος.

H μαρτυρία της αγάπης και της συγχωρητικότητος ενός αληθούς Χριστιανού - Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Ο Πρωτομάρτυρας Στέφανος δεν νιώθει μόνος του την ώρα που τον πετροβολούν και ο μόνος λόγος είναι γιατί συγχωράει. Πάνω του έπεφταν βροχή οι πέτρες με όλη την ορμή της κακίας των βασανιστών και αυτός τους ένοιωθε ως αδελφούς που είχαν το ακαταλόγιστο λόγω άγνοιας, τους συγχωρούσε και γονατιστός προσευχόταν όπως ο Χριστός επι του Σταυρού λέγοντας ‘‘Κύριε μή στήσης αύτοις τήν αμαρτίαν ταύτην ‘’Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι’’. Και η καρδιά του γλυκαίνονταν και ειρήνευε και έλαμπε ‘’ωσεί πρόσωπον αγγέλου’’ βλέποντας ανοιχτούς του Ουρανούς και τον Κύριο στην δόξα Του. Όλους αυτούς που τον πολεμούν τους νιώθει κοντά του δίπλα του. Δεν είναι οι εχθροί του. Κι έτσι δεν νιώθει μόνος του διότι τους κάνει προσευχή και διότι μέσα στην μεγάλη αυτή παρέα είναι μαζί του και ο ίδιος ο Χριστός που τον βλέπει ψηλά και τον περιμένει στην Βασιλεία Του. Εκεί ο πρώτος Μάρτυρας της πίστεως, ο Στέφανος, λιώνει τον πάγο της απομόνωσης και της κακίας των άλλων με το προσευχόμενο πρόσωπό του να λάμπει και να ζεσταίνει ως ήλιος.

Το πηγάδι-παραρριπισμός - Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Πολύ όμορφα παρουσιάζει την εικόνα αυτή με ένα παράδειγμα ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. Όπως κάποιος τραβώντας τον κουβά από το πηγάδι βρίσκει μερικές φορές και βατράχια, έτσι ακριβώς και μέσα στις αρετές μας χώνονται τα βατράχια της αμαρτίας και κοάζουν βρώμικα.

Γράφει λοιπόν ο όσιος Ιωάννης:

«Μερικές φορές, καθώς αντλούσαμε νερό από τις πηγές, αντλήσαμε μαζί με αυτό, χωρίς να το καταλάβουμε, και έναν βάτραχο. Παρόμοια πολλές φορές καθώς καλλιεργούμε τις αρετές, υπηρετούμε και τις κακίες που χωρίς να φαίνονται είναι συμπεπλεγμένες μαζί τους. Επί παραδείγματι, 

με τη φιλοξενία συμπλέκεται η γαστριμαργία,

με την αγάπη η πορνεία…

με τη φρόνηση η πονηρία,

με την πραότητα η υπουλότης και η νωθρότης και η οκνηρία και η αντιλογία και η ιδιορρυθμία και η ανυπακοή.

Με την σιωπή η διδασκαλική υπεροψία.

Σε όλα αυτά ακολουθεί ωσάν κοινό

Το κλάμα του Αποστόλου Παύλου - Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

"ἤθελον δὲ παρεῖναι πρὸς ὑμᾶς ἄρτι καὶ ἀλλάξαι τὴν φωνήν μου,

ὅτι ἀποροῦμαι ἐν ὑμῖν."

Γράφοντας στους Γαλάτες ο Απ. Πάυλος και τελειώνοντας την επιστολή του ξεσπά σε δάκρυα. Τούτο γραπτώς δεν μπορεί να το εκφράσει. Μονάχα, αν ήταν παρών, θα έβλεπαν τον πόνο του και το κλάμα του για το κατάντημα τους ως μαθητές του. Τους λέγει ‘’θα ήθελα να ήμουνα κοντά σας και να άλλαζα την φωνή μου σε κλάμα, γιατί έχω μεγάλη στενοχώρια μαζί σας’’.

Η Επιστολή προς Γαλάτας εκφράζει την μεγάλη λύπη του Απ. Παύλου για τους εκεί πιστούς. Όταν για πρώτη φορά κηρυξε στον τόπο αυτό τον δέχτηκαν με πολύ πίστη και ενθουσιασμό και του έδωκαν μεγάλη αγάπη στο πρόσωπό του. Όμως μετά το δικό του κήρυγμα εισήλθαν λύκοι βαρείς, οι ψευδάδελφοι, οι οποίοι από την μια μερια αμφισβητούσαν το αξίωμα του ότι ειναι Απόστολος, αφού δεν διετέλεσε μαθητής του Χριστού, και δεύτερον επέβαλλαν τις ιουδαικές παραδόσεις στους εξ Εθνων χριστιανούς. Οι Γαλάτες πριν πιστέψουν στο Ευαγγέλιο του Χριστού ήταν ειδωλολάτρες και βρισκόταν κάτω από την δουλεία των ψεύτικων θεών και όλων των επιταγών και την τήρηση των δαιμονικών εντολών της λατρείας των ειδώλων. Όταν πίστεψαν στο κήρυγμα του Απ. Παύλου ελευθερώθηκαν απ’ όλες αυτές τις επιταγές και ζούσαν χαρούμενοι μέσα στην αλήθεια. Ερχόμενοι οι ψευδάδελφοι κατάφεραν να τον υποτιμήσουν και να τον απορρίψουν ως Απόστολο και να αμφισβητήσουν την αλήθεια του κηρύγματος του. Είναι αυτό που λέγει η Βίβλος ‘’Πάντες ὑμεῖς σκανδαλισθήσεσθε ἐν ἐμοὶ ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ· γέγραπται γάρ, πατάξω τὸν ποιμένα, καὶ διασκορπισθήσονται τὰ πρόβατα τῆς ποίμνης’’ . Κατάφεραν να διαστρέψουν τον λαό εναντίον του Αποστόλου.

“Εμετρήθης, εζυγίσθης και ευρέθης ελλιπής” - Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Τούτος ο λόγος είναι παρμένος από την Αγία Γραφή, από το βιβλίο του Δανιήλ, και αναφέρεται σε ένα ιστορικό γεγονός. Ο βασιλιάς της Βαβυλώνας Βαλτάσαρ ένα βράδυ γλεντούσε στο παλάτι του με όλο τον συρφετό των μεγιστάνων του και των παλλακίδων και γυναικών του. Διέταξε κάποια στιγμή να φέρουν και τα ιερά σκεύη του Ναού των Ιεροσολύμων, που τον είχε συλήσει ο πατέρας του Ναβουχοδονόρ, τα οποία άρχισαν να τα χρησιμοποιούν και να πίνουν σε αυτά βωμολοχώντας. Με σκοπό βλάσφημο ήθελαν να χλευάσουν και να εμπαίξουν τον Θεό των Ιουδαίων και παράλληλα να υμνολογήσουν τους δικούς τους φτιαχτούς Θεούς των παθών τους. Μέσα στο παραλήρημα της ακολασίας έξαφνα εμφανίζεται ένα χέρι Αγγέλου του υπαρκτού Θεού του Ισραήλ να γράφει στον τοίχο τις λέξεις, ‘’Μανή, θεκέλ, φάρες’’, που σήμαιναν, ‘’εμετρήθης, εζυγίσθης και ευρέθης ελλιπής’’. Αμέσως απλώθηκε μια σιωπή φόβου, καθώς ακόμη έπαιζε η μουσική της ακολασίας. Έντρομος έβλεπε ο βασιλιάς να αποτυπώνονται αυτές οι τρείς λέξεις-νοήματα. Εναγώνιος ζήτησε τότε να τις ερμηνεύσει ο προφήτης Δανιήλ. Η ερμηνεία ήταν ότι ο αληθινός Θεός τον μέτρησε, τον ζύγισε και βρέθηκε ελλιπής και ότι η βασιλεία του πρόκειται να διαλυθεί και να πέσει σε άλλα χέρια. Το ίδιο βράδυ, πριν τελειώσει το γλέντι της ανομίας, εισέβαλαν οι Μήδοι και οι Πέρσες και τους κατέσφαξαν όλους και τον ίδιο τον Βαλτάσαρ. Αυτό το συμπόσιο της ακολασίας φιλοτεχνήθηκε ως πίνακας ζωγραφικής από τον Ρέμπραντ το 1635, όπου πολύ εκφραστικά φαίνεται το πρόσωπο του τρομοκρατημένου βασιλιά Βαλτάσαρ, καθώς το χέρι του Αγγέλου καταγράφει τα τρία αυτά ρήματα.

Μεγάλη Πέμπτη (2025) Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

 

https://youtu.be/a2aQVM1cf2A?t=34

Μεγάλη Τετάρτη βράδυ (2025) Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

 

Μεγάλη Τρίτη (2025) Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

https://www.youtube.com/

https://www.youtube.com/

Ο πνευματικός δεν είναι δικαστής- Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Και παίρνεις τον δρόμο για τον πνευματικό, που δεν είναι ο δικαστής. Επειδή εγώ δικάζω τον εαυτό μου και δεν τον συγχωρώ και τον πετάω στον βούρκο της απελπισίας και εγωιστικά τρώγομαι με την ενοχικότητα, αυτό δεν σημαίνει ότι έτσι είναι και ο Θεός. Δεν με μοιάζει ο Θεός, δεν είναι σκληρός δικαστής και τιμωρός, αλλά φιλευσπλαχνος Πατέρας που δεν θέλει τον θάνατο του αμαρτωλού, αλλά πως να επιιστρέψει και να ανστηθεί και να ζήσει εν Θεώ. Και ο πνευματικός είναι εις τόπον Θεού. Ο Θεός ανέβηκε στο Σταυρό για τη δική μου τη συγχώρεση και ο πνευματικός που είναι στον τόπο και στον τύπο του Χριστού, ασφαλώς και δεν θα με δικάσει;

Η προσευχή της ευχαριστίας - Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

Όμως πέρα από την εναγώνια προσευχή και καταφυγή στον Χριστό υπάρχει και μια άλλη δύναμη που σκεπάζει τον πιστό στην μοναξιά της αλήθειας και είναι η προσευχή της ευχαριστίας. Κατά πρώτον Η θέση του Ιερού Χρυσοστόμου είναι πάγια ότι κανείς δεν μπορεί να μας αδικήσει αν δεν το θέλουμε. Κανείς δεν μπορεί να μας κάνει κακό αν εμείς δεν κάνουμε το κακό μέσα μας με την αμαρτία. Έχει αφιερώσει μια ολόκληρη επιστολή του καθώς βρισκόταν στην εξορία στην Κουκουσό της Κιλικίας με το Θέμα αυτό, ‘’τὸν ἑαυτὸν μὴ ἀδικοῦντα οὐδεὶς παραβλάψαι δυνήσεται’’ .

Κατά δεύτερον o ιερός Χρυσόστομος έλεγε ότι η πιο μεγάλη δύναμη στον κόσμο είναι η προσευχή της ευχαριστία που αναπέμπει ο άνθρωπος πάνω στον πόνο του και στη θλίψη του. ‘’Μέγας θησαυρὸς ἡ εὐχαριστία, μέγας πλοῦτος, ἀνάλωτον ἀγαθὸν, ὅπλον ἰσχυρόν.’’ ευχαριστώντας τον Θεό για την ώρα που τον πονούν και τον διώκουν για την αλήθεια δείχνει μια καρδιά που τα πάντα στον Κύριο τα παραθέτει και πως όλα είναι κατευθιυνόμενα από τον Θεό και επιτρεπόμενα. Η ευχαριστία αναπαύει και ερηνευει τον θλιμμένο και νιώθει να είναι χαρούμενος και μακάριος δεδιωγμένος για την αλήθεια που είναι ο Χριστός.