6 Απριλίου 1941: H Μάχη των οχυρών Ρούπελ και ο ήρωας λοχίας Δημήτριος Ίτσιος!

Όπως είναι γνωστό η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλε στην Ελλάδα στις 6 Απριλίου 1941 από τα Ελληνο – Γιουγκοσλαβικά και Ελληνο Βουλγαρικά σύνορα. Η αρχική γερμανική επίθεση κατά της “γραμμής Μεταξά” πραγματοποιήθηκε από μία μονάδα Γερμανικού πεζικού ενισχυμένη από δύο ορεινές μεραρχίες του 18ου Ορεινού Σώματος (XVIII Mountain Corps), αντιμετώπισαν όμως ισχυρή αντίσταση και σημείωσαν μικρή επιτυχία. Μία γερμανική αναφορά στο τέλος της πρώτης μέρας των επιχειρήσεων περιγράφει πως η γερμανική 5η Ορεινή Μεραρχία «απωθήθηκε στο πέρασμα Ρούπελ παρά την ισχυρότατη αεροπορική υποστήριξη, έχοντας σημαντικές απώλειες». Από τα 24 οχυρά που αποτελούσαν τη Γραμμή Μεταξά μόνο δύο έπεσαν, και αυτά μόνον αφού καταστράφηκαν ολοσχερώς. Τα περισσότερα οχυρά, συμπεριλαμβανομένων των Ρούπελ, Εχίνος, Καρατάς, Λίσσε και Ιστίμπεη αντιστάθηκαν για τρεις ημέρες.

ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ, ΕΝΑ ΣΥΜΒΟΛΟ ΑΓΩΝΑ

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1938 στην Τσάδα της επαρχίας Πάφου, χωριό της μητέρας του. Ο πατέρας του καταγόταν από το χωριό Λάρνακας της Λαπήθου, της επαρχίας Κερύνειας. Ήταν το τέταρτο παιδί στην οικογένεια, με δύο άλλους αδελφούς και δύο αδελφές.

Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του και αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο του Κτήματος (1944-1950). Από την παιδική του ηλικία έδειξε τα χαρακτηριστικά που θα τον συνόδευαν σε όλη τη σύντομη ζωή του: δυναμισμό, ηγετικές ικανότητες, δημιουργικότητα, φιλοπατρία, λογοτεχνική φλέβα. Ήταν λιγόλογος, φιλομαθής, στοχαστικός, μεγαλόψυχος.

Η προσβολή της μνήμης

Γράφει ο Γιάννης Χ. Κουριαννίδης

Την 1/9/1821 πραγματοποιήθηκε το πρώτο ολοκαύτωμα ελληνικού νησιού από τους Οθωμανούς κατακτητές της πατρίδας μας. Η Σαμοθράκη πλήρωσε βαρύτατο τίμημα, αφού υπολογίζεται ότι τότε διασώθηκαν 33 οικογένειες μόνο. Σφαγιάστηκαν όλοι οι άνδρες και οι νέοι του μαρτυρικού νησιού και πωλήθηκαν ως σκλάβοι τα γυναικόπαιδα.

Είναι άγνωστη η σφαγή της Σαμοθράκης, η οποία αποτυπώθηκε με συγκλονιστικό τρόπο σε πίνακα του ζωγράφου Αυγούστου Βινσόν, που κοσμεί το Μουσείο του Λούβρου. Η αδιαφορία του ελληνικού κράτους για την ανάδειξη αυτού του τραγικού γεγονότος είναι έκδηλη, τόσο με τη θεσμική απαξίωση στις εκδηλώσεις τιμής και μνήμης που πραγματοποιούνται στο νησί όσο και με το μη χαρακτηρισμό του μαρτυρικό τόπο. Είναι χαρακτηριστική η άρνηση του υπουργείου Πολιτισμού να ενισχύσει την παραγωγή της ταινίας «5», του σκηνοθέτη Βασίλη Τσικάρα, που αναφέρεται στη σφαγή, και που τελικά πραγματοποιήθηκε αποκλειστικά με τη συνεισφορά τοπικών φορέων και προσώπων κυρίως από την περιοχή της Θράκης, αλλά και της ομογένειας.

Η μάχη του Κεφαλόβρυσου (8/9 Αυγούστου 1823) και ο θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη

Βρισκόμαστε στον τρίτο χρόνο της Επανάστασης, που άναψε πια σ’ όλη την Ελλάδα, μαζί δυστυχώς με τις εμφύλιες διαμάχες των Ελλήνων. Στις αρχές του 1823 έχουμε για την Ευρυτανία το θρίαμβο του Καραϊσκάκη με την εξολοθρευτική για τους Τούρκους «μάχη της Κορομηλιάς» στον Άη Βλάση, της Ευρυτανίας τότε. Το 1823 παρουσιάζεται μια γενική δραστηριότητα και οργανωμένες εξορμήσεις των Τούρκων σε ξηρά και θάλασσα, ενώ οι Έλληνες απασχολούμενοι με τις εσωτερικές τους διαφορές, δεν έχουν να παρουσιάσουν παρά άκαρπες ή ασήμαντες παρουσίες.

Οι Τούρκοι νοιώθουν τότε την ανάγκη να ξεκαθαρίσουν τη Δυτική Στερεά και ολόκληρη τη Ρούμελη στέλνοντας εκεί τις πολυάριθμες στρατιωτικές τους δυνάμεις. Έτσι, το καλοκαίρι του 1823 ο Μουσταής πασάς της Σκόντρας άρχισε να κατεβαίνει με κατεύθυνση προς το Μοριά για να καταπνίξει την επανάσταση. Ο πασάς καθώς έμπαινε σχεδόν ανενόχλητος στα Άγραφα, ειδοποιούσε και υποσχόταν συγχώρεση σε όλους τους καπεταναίους εκτός από τον «άσι – Μάρκ», τον αντάρτη Μάρκο Μπότσαρη.

Η ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ (30 Μαρτίου 1822) μέσα από τον πίνακα του Ε. Ντελακρουά

Η Σφαγή της Χίου (Scène des massacres de Scio), 1824. Ευγένιος Ντελακρουά 

(Eugène Ferdinand Victor Delacroix) (1798 – 1863). Παρίσι, Μουσείο Λούβρου.

Η ανανεωμένη διεθνής προσοχή για την Ελληνική επανάσταση, για την οποία κατέφθαναν πληροφορίες όλο και πιο ανη­συχητικές, θα πρέπει με κάποιον τρόπο να είχε εντυπωσιάσει ιδιαίτερα τον Ντελακρουά, ώστε την άνοιξη του 1823 σημείωσε: «Αποφάσισα να ζωγραφίσω για το Σαλόνι κάποιες σκηνές από τη σφαγή της Χίου». Ήταν ένα από τα πιο ωμά γεγονότα του πολέμου, που συνέβη το προηγούμενο έτος, τον Απρίλιο του 1822, όταν οι Τούρκοι έσφαξαν περίπου είκοσι χιλιάδες Έλληνες στο νησί της Χίου, αναγκάζοντας τους επιζώντες να τραπούν σε φυγή.

Ευαγόρας Παλληκαρίδης: «Εγώ θα πάω στο Θεό και θα τον παρακαλέσω να είμαι ο τελευταίος που απαγχονίζεται». Ο μαθητής ήρωας που εκτελέσθηκε τα μεσάνυχτα της 13ης προς 14ης Μαρτίου 1957

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά»

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Στα λόγια τα καταφέρνουν πολλοί. Πόσοι όμως έκαναν τα γραπτά τους πράξη; Πόσοι είχαν το θάρρος ενός νεαρού μαθητή, που επέλεξε να μετακομίσει στα 18 του χρόνια στο «Πάνθεον των Ηρώων»;

Ο νεαρός ήρωας του αγώνα της ΕΟΚΑ, οραματιστής και ποιητής ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του αστυνομικού Μιλτιάδη Θεοδώρου από τη Λάπηθο Λάρνακας κι εγγονός του Θεόδωρου Παλληκαρά απ’ τον οποίο πήρε το επίθετό του ο ήρωας. Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στην Τσάδα της Πάφου, στις 28 Φεβρουαρίου 1938. Ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη. Στην οικογένεια του Ευαγόρα ανήκει –δεύτερος ξάδερφος– και ο ήρωας Στέλιος Μαυρομμάτης, απαγχονισθέντας ήρωας της ΕΟΚΑ.

Από το σχολείο άρχισε να φαίνεται το συγγραφικό του ταλέντο, δημιουργεί τη σχολική εφημερίδα της τάξης του την οποία γράφει σχεδόν ολόκληρη μόνος του. Το Φθινόπωρο του 1950 εγγράφεται στο Γυμνάσιο στο Κτήμα, καθώς μετακόμισαν εκεί οι γονείς του το 1949. Εκείνη την εποχή ξεκινά να γράφει στίχους. Πέρασε τις 6 τάξεις του Δημοτικού σχολείου με άριστα. Πάντα ο ίδιος, ντροπαλός, φιλότιμος, σοβαρός και ήρεμος. Η φυσική του Εξυπνάδα τον κάνει να ξεχωρίζει γρήγορα. Το ύφος του ευγενικό, λεπτό, τονίζεται από τη ζωηρότητα της εφηβική ηλικίας και αφήνει στις μνήμες των συμμαθητών του και των άλλων που τον γνώρισαν, ανεξίτηλες εντυπώσεις.

16 Δεκεμβρίου 1803: Οἱ Σουλιώτισσες χορεύουν τόν χορό τοῦ Ζαλόγγου καί ὁ Ἡγούμενος Σαμουήλ ἀνατινάζει τό Κούγκι

Το τραγούδι τώρα πια ένας θρήνος. Το 1803, είναι η χρονιά της συντέλειας. Το Σούλι με τις τόσες θυσίες και τους ακόμη περισσότερους ηρωϊσμούς πέφτει ύστερα από προδοσία.

Ένας Ηπειρώτικος θρήνος ένα μοιρολόι που μέσα στη λιτότητά του τα λέει όλα. Τον πόνο της καταστροφής. Την ανυποχώρητη κραυγή “Θάνατος ή λευτεριά”.

Οι γυναίκες προτιμούν το Ζάλογγο, ο Σαμουήλ την ολοκαυτωματική ανατίναξη.

Πότε ηττώνται οι υπερδυνάμεις

Η ίδια η πραγματικότητα έχει αποδείξει ότι ακόμα και οι ισχυροί υποτάσσονται στη βούληση των νικητών – και οι σημαντικότερες νίκες, τις οποίες υπολογίζουν τα κράτη, είναι εκείνες στα πεδία των μαχών. Ο Ελληνισμός κατόρθωσε να αλλάξει οριστικά και αμετάκλητα το τοπίο της παγκόσμιας Ιστορίας επειδή το έθνος μας στέφθηκε νικηφόρο σε πολέμους, όπου κρίθηκε η επιβίωσή μας.

Σαν σήμερα το 1822 η Ιερά Συμμαχία καταδίκασε την Ελληνική Επανάσταση, χρησιμοποιώντας μειωτικούς χαρακτηρισμούς για τον άγιο αγώνα των προγόνων μας για την ελευθερία. Αν κάποιος έκρινε τα πολιτικά και διπλωματικά δεδομένα με «λογιστικό» τρόπο, θα οδηγείτο στο συμπέρασμα ότι ήταν θέμα χρόνου η Εθνεγερσία να συντριβεί και το γένος μας να μπει ακόμα πιο βαθιά στον οθωμανικό τάφο, στον οποίο είχε κλειστεί από την αποφράδα ημέρα της Άλωσης.

Το ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου, 9 Νοεμβρίου 1866 (ποιήματα μαθητών)

Αρκάδι

Αρκάδι μας αθάνατο

Στον κόσμο ξακουσμένο

Για τη λαμπρή θυσία σου

Που φώτισε πλατιά

Την οικουμένη ολόκληρη

Κι έμεινες και θα μένεις

Σύμβολο λευτεριάς.

Αρκάδι ιερή μονή

Με αίμα ποτισμένη

Που απομακρύνεις θαρρετά

Σε πόδι κάθε εχθρού

Τόσα παιδιά σου χάθηκαν

Σαν στο εικοσιένα

Για να μην πέσεις βάρβαρα

Στα χέρια του εχθρού.

Μαρία Κ. Παπαδάκη

Τάξη Στ΄, 3ο Δημοτικό Σχολείο Ρεθύμνου

Κατάληψη της Φλώρινας και Απελευθέρωση Αμύνταιου (7 Νοεμβρίου 1912)

 Οι Έλληνες στρατιώτες, προχωρώντας από το Ναλμπάνκιοϊ και τη Μπάνιτσα (Βεύη) προς το Όστροβο και τα Βοδενά (Έδεσσα), βρήκαν τούρκικες δυνάμεις συνταγμένες πέρα από την Μπάνιτσα προς την πεδιάδα της Φλώρινας.

Ο Ελληνικός στρατός άσκησε ισχυρή πίεση και μετά από τριήμερη μάχη η Φλώρινα απελευθερώθηκε στις 6/19 Νοεμβρίου 1912 από την 4η Μεραρχία ύστερα από συγκρούσεις στο Γρανίστοβο. (Τότε, με πρόταση του Βενιζέλου ο Κωνσταντίνος τιμάται με το βαθμό του Στρατηγού.) Στη μάχη αυτή οι Τούρκοι άφησαν πίσω τους 20 πυροβόλα. Την ίδια εκείνη περίοδο (λίγο πριν) οι Σέρβοι πολεμούσαν με τους Τούρκους του Ζεκή πασά και κατάφεραν στις 6/10 να καταλάβουν το Μοναστήρι και να αιχμαλωτίσουν σαράντα χιλιάδες Τούρκους στρατιώτες.

Όταν ο Ελληνικός στρατός κατέλαβε τη Φλώρινα, ήρθαν και Σέρβοι Στρατιωτικοί για να συναντηθούν με τις Ελληνικές Δυνάμεις. Στις 13 Νοεμβρίου ο Διάδοχος Κωνσταντίνος πραγματοποίησε επίσκεψη στο Μοναστήρι (σημερινή Μπίτολα).

Το διπλό ολοκαύτωμα στο Μεσόβουνο Εορδαίας (23-10-1941 & 22-04-1944)

*Το διπλό ολοκαύτωμα στο Μεσόβουνο Εορδαίας ( 23-10-1941 & 22-04-1944 )* απο Ε.Ρω. Πτολεμαΐδας

Ένα από τα πλέον μαρτυρικά χωριά της Ελλάδας κατά την περίοδο της Κατοχής ήταν το Μεσόβουνο Κοζάνης. Αυτό ήταν και το αντικείμενο του αφιερώματος στις Σελίδες Ιστορίας στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, (19 Οκτωβρίου 2014). Συνεργάτης στο αφιέρωμα ήταν και η ιστορικός Ζέτα Παπανδρέου που αναλύει το φαινόμενο των μαζικών αντιποίνων των Ναζί….

ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΗΣ ΚΟΖΑΝΗΣ ΠΟΥ ΥΠΕΣΤΗ 2 ΦΟΡΕΣ ΤΗ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΘΗΡΙΩΔΙΑ ΜΕΣΟΒΟΥΝΟ:

Παραγνωρισμένα ολοκαυτώματα

Το Μεσόβουνο ήταν μεταξύ των πρώτων χωριών της Ελλάδας που πήραν τα όπλα κατά των κατακτητών. Την πρωτοβουλία για οργάνωση της αντίστασης είχαν πέντε Μεσοβουνιώτες κομμουνιστές, που είχαν δραπετεύσει από τους τόπους της εξορίας τους.

ΣΟΛΩΜΟΣ ΣΟΛΩΜΟΥ 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1996 - ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ

Πέρασαν 25 χρόνια από την ημέρα που δολοφόνησαν ον Σολωμό Σολωμού - Το έγκλημα είναι ακόμη ατιμώρητο

Είναι από τις ελάχιστες φορές που πρόλογοι δεν στέκουν ικανοί να χωρέσουν συναισθήματα έντονα και σκέψεις.

14 Αυγούστου του 1996 όντας παρακολουθούσαμε ξανά και ξανά ένα παληκάρι που με αυταπάρνηση ήθελε να κατεβάσει την τουρκική σημαία από την γη του. Το όνομα του Σολωμός Σολωμού.

Ἡ ἐπίθεση καθορίστηκε νά γίνει τά μεσάνυχτα τῆς 8ης πρός τήν 9η Αὐγούστου

Δημήτρη Φωτιάδη

Στὶς 9 τοῦ Αὐγούστου, μόλις βράδιασε, ὅταν πιὰ οἱ Ἕλληνες ἑτοιμάζονταν νὰ ξεκινήσουν, μαθαίνουν ἀπόναν χωριάτη πὼς στὰ Πλατάνια φτάσανε τὴν ἴδια κείνη μέρα, ἴσαμε ὀχτὼ χιλιάδες ὀχτροί. Τότες ὁ Μάρκος κράτησε μονάχα τετρακόσιους πενήντα νοματαίους καὶ τοὺς ἄλλους ὀχτακόσιους τοὺς ἔδωσε στὸν Τζαβέλλα ποὺ θὰ χτύπαγε στὰ Πλατάνια. Ἀκουμπώντας πάνω στὸ ντουφέκι του τοῦ λέει:

– Θ’ ἀνταμωθοῦμε στὸν κάτω κόσμο…

Τράβηξαν ἀμίλητες σκιὲς στὸ σκοτάδι, περπατώντας μουλωχτὰ σὰν τ’ ἀγρίμια. Λίγο ἔπειτα ἀπὸ τὰ μεσάνυχτα ὁ Μάρκος καὶ τὰ παλικάρια του φτάσανε μπροστὰ στὸ τούρκικο ὀρδὶ δίχως τὰ καραούλια τοῦ ὀχτροῦ νὰ τοὺς πάρουν μυρωδιά. Εἶχε προστάξει τοὺς Σουλιῶτες νὰ μὴ ντουφεκίσουν, μόνο νὰ προχωρᾶνε μὲ γυμνὰ τὰ σπαθιὰ μιλώντας φωναχτὰ ἀρβανίτικα, βρίζοντας, τάχα, τοὺς ἀρχηγούς τους. Τὸ κόλπο πέτυχε. Ξύπναγαν οἱ ὀχτροὶ ἀπὸ τόσο ταβατούρι κι ἀναρωτιόνταν τί ἔτρεχε. Οἱ πιότεροι ἀπ’ αὐτοὺς θάρρεψαν, πὼς ἦταν κάποιο μπουλούκι ποὺ εἶχε παράπονα γιὰ μιστοὺς καὶ σήκωσε κεφάλι. Καὶ μία καὶ δὲν ντουφέκαγαν, παρὰ μονάχα φώναζαν, κανεὶς δὲν τοὺς βάρεσε.

– Χατᾶς, ὠρέ, χατᾶς, δὲν εἶναι Γκιαούρηδες! Λέγανε οἱ Ἀρβανιτάδες.

Έξι χρόνια μετά την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών και ο αγώνας εναντίον της συνεχίζεται

Γράφει ο Δρ. Ιωάννης Αμπατζόγλου*

Συνελληνίδες, συνέλληνες,

Για μία ακόμα χρονιά συναντιόμαστε στο Πισοδέρι της Φλώρινας, πιστοί στο ραντεβού μας αλλά και στον αγώνα κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. Την πρώτη φορά που βρεθήκαμε εδώ ήταν η 17η Ιουνίου 2018 η ημέρα που υπογράφηκε η Συμφωνία των Πρεσπών. Σε αυτό το σημείο αλλά και στην γύρω περιοχή νιώσαμε στο πετσί μας τη βία και τον τραμπουκισμό ενός κράτους που είχε πάρει απόφαση να ξεπουλήσει τα ιερά και τα όσιά μας. Από τότε, κάθε χρόνο την ίδια μέρα, ερχόμαστε σε αυτό το χωριό. Έχει σημασία όχι μόνο να μην ξεχνούμε την προδοσία που επιτελέστηκε από το καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και την οποία συνεχίζει να σέβεται η ΝΔ, αλλά και να κάνουμε πράξη το σύνθημα «Αντίσταση και Αγώνας κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών».

Ἡ κυρά της Ρω: Μάνα τῆς Ρωμιοσύνης - Κόρη τῆς ἀθάνατης Ἑλλάδας

Σέ μιά ἐποχή πού βασιλεύει ὁ ἐνδοτισμός στά ἐθνικά θέματα, τό ἀσυμβίβαστο πνεῦμα πού δίδαξε ἡ κυρά της Ρω, εἶναι πιό ἐπίκαιρο ἀπό ποτέ.

Τέσσερεις ὁλόκληρες δεκαετίες κύλησαν στό αὐλάκι τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας ἀπό τότε πού μιά γυναῖκα - σύμβολο, ἡ κυρά της Ρω, ἔφυγε ἀπό τήν ἐπίγεια πατρίδα της πού τόσο λάτρεψε, γιά νά ταξιδέψει στήν οὐράνια.

Ἦταν 13 Μαΐου τοῦ 1982.

Ὁ χρόνος μπορεῖ νά εἶναι ἀμείλικτος, ἄλλα ἡ φθορά του δέν...ἀγγίζει τούς γενναίους, δέν σκεπάζει τούς ἥρωες, δέν ξεθωριάζει τά αἰώνια ἰδανικά. Ἡ κυρά της Ρω, κατά κόσμον Δέσποινα Ἀχλαδιώτη, γιά 40 χρόνια ὕψωνε περήφανα τήν γαλανόλευκη στό νησάκι Ρῷ (ὀνομάζεται καί Ἅγιος Γεώργιος) 12 μόλις μίλια ἀπό τίς Τουρκικές ἀκτές καί 4 μίλια δυτικά ἀπό τό Καστελόριζο.

Μιά γυναῖκα μόνη της σέ ἕνα ἐρημονήσι, μιά ἀνάσα ἀπό τόν κόκκινο γίγαντα, δέν δίστασε νά ἀφιερώσει τή ζωή της στή διακονία τῆς Ἑλλάδας, νά γίνει ἕνας φάρος πατριωτισμοῦ μέσα στήν ἀπεραντοσύνη τῆς Μεσογείου. Δέν λογάριασε ἀπειλές, ἀντιξοότητες, κακουχίες. Δέν ὑπολόγισε οὔτε κἄν τήν ἀχαριστία τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους.

Ανάμνησις των γενεθλίων, ήτοι Eγκαινίων της θεοφυλάκτου και θεομεγαλύντου Kωνσταντινουπόλεως (11 Μαΐου)

Tη αυτή ημέρα επιτελείται η ανάμνησις των γενεθλίων, ήτοι Eγκαινίων της θεοφυλάκτου και θεομεγαλύντου Kωνσταντινουπόλεως, της εξαιρέτως ανακειμένης τη προστασία της Παναχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Mαρίας, και υπ’ αυτής διασωζομένης

Γενεθλίων σων δεί με τιμάν ημέραν,
Eν σοι Πόλις τυχόντα των γενεθλίων1.

Όταν ο Mέγας Kωνσταντίνος ο πρώτος των Xριστιανών βασιλεύς επήρε την πόλιν του Bύζαντος, έκτισεν αυτήν πολλά μεγαλιτέραν από ό,τι ήτον προτίτερα, και αλλάξας το πρότερον όνομά της, μετωνόμασεν εις το εδικόν του όνομα, καλέσας αυτήν, αντί Bυζαντίου, Kωνσταντινούπολιν. Aφ’ ου δε ετελείωσεν όλον το τειχόκαστρον και τα οσπήτια και τας ιεράς Eκκλησίας, αφιέρωσεν αυτήν κατ’ εξαίρετον τρόπον εις την υπερένδοξον ημών Δέσποιναν και Αειπάρθενον Θεοτόκον2. Όθεν ευχαριστών τω Θεώ διά το τοιούτον μεγαλοπρεπές έργον, οπού εκατώρθωσεν, έκαμε λιτανείαν με τον τότε Πατριάρχην και με όλον τον κλήρον και τον λαόν, και ανέβη εις τον Φόρον, όπου οι πολίται ανεστήλωσαν τον εδικόν του ανδριάντα, ο οποίος είχε μέσα εις την κεφαλήν τους αγίους ήλους, ήτοι τα καρφία, με τα οποία εκαρφώθη ο Kύριος ημών επάνω εις τον Σταυρόν. Kάτωθεν δε του ανδριάντος ευρίσκοντο τα δώδεκα κοφίνια, τα οποία εδέχθησαν τα περισσεύματα από τους πέντε άρτους, οπού ευλόγησεν ο Xριστός και επλήθυναν. Aπό τότε λοιπόν παρέλαβεν η του Xριστού Eκκλησία να εορτάζη κατ’ έτος την τοιαύτην εορτήν εις ενθύμησιν.

Το ολοκαύτωμα των Πύργων Πτολεμαΐδας – Μια άγνωστη ιστορία

Του Στάθη Ταξίδη (Δασκάλου – Ερευνητή) || Επιμέλεια: Θεοδώρα Καρακιουλάχ

Οι Πύργοι Πτολεμαΐδας (πρώην Καστράνιτσα) είναι ένα πανέμορφο και ιστορικό χωριό, χτισμένο στους βόρειους πρόποδες του Βερμίου, κοντά στη λίμνη Βεγορίτιδα, με συνεχή εγκατοίκηση από την αρχαιότητα.

Αυτό αποδεικνύεται από την ύπαρξη θολωτού μακεδονικού τάφου του 5ου π. Χ. αιώνα, από ευρήματα παλαιοχριστιανικού ναού, και δύο άριστα σωζόμενα τοξωτά γεφύρια. Οι ντόπιοι κάτοικοι του χωριού μετανάστευαν στην Αυστροουγγαρία (πάνω από εκατό πάροικοι κατά τον 18ο αιώνα). Ο ιστορικός τους «συναντά» ως μεγαλέμπορους και διπλωμάτες (Πέτρος Ίτσκος), δημάρχους (Παναγιώτης Μόρφης) και τυπογράφους στο Σεμλίνο (Ιωάννης Καραμάτας), ενώ από τους Πύργους έλκει την καταγωγή της η γνωστή στο Πανελλήνιο οικογένεια Χρηστομάνου (του ιδρυτού του νεοελληνικού θεάτρου, συγγραφέα της Κέρινης κούκλας και δασκάλου της πριγκίπισσας Σίσυ της Αυστροουγγαρίας, του Κωνσταντίνου), όπως επίσης και οι διακεκριμένοι γλύπτες στις ΗΠΑ (Άρης και Γεώργιος Δημητρίου.

Η ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ (30 Μαρτίου 1822) μέσα από τον πίνακα του Ε. Ντελακρουά Protect and Secure Your WiFi : https://bit.ly/vpn_secure

 

Η Σφαγή της Χίου (Scène des massacres de Scio), 1824. Ευγένιος Ντελακρουά (Eugène Ferdinand Victor Delacroix) (1798 – 1863). Παρίσι, Μουσείο Λούβρου. 

 Η ανανεωμένη διεθνής προσοχή για την Ελληνική επανάσταση, για την οποία κατέφθαναν πληροφορίες όλο και πιο ανη­συχητικές, θα πρέπει με κάποιον τρόπο να είχε εντυπωσιάσει ιδιαίτερα τον Ντελακρουά, ώστε την άνοιξη του 1823 σημείω­σε: «Αποφάσισα να ζωγραφίσω για το Σαλόνι κάποιες σκηνές από τη σφαγή της Χίου». Ήταν ένα από τα πιο ωμά γεγονότα του πολέμου, που συνέβη το προηγούμενο έτος, τον Απρίλιο του 1822, όταν οι Τούρκοι έσφαξαν περίπου είκοσι χιλιάδες Έλληνες στο νησί της Χίου, αναγκάζοντας τους επιζώντες να τραπούν σε φυγή. 

Πώς ήταν η Θεσσαλονίκη το 1821: Οι σφαγές των Ρωμιών στο Καπάνι και οι σιδεροδέσμιοι στον Πύργο του Αίματος

Μάρτιος 1821, Θεσσαλονίκη. Εντός των τειχών, στα φτωχικά χαμόσπιτα φτάνουν τα πρώτα μηνύματα της εξέγερσης. Ο Μοριάς πήρε τα όπλα και διώχνει τους Τούρκους με όχι και τόσο αναίμακτο τρόπο. Η είδηση για την επανάσταση στη Μολδοβλαχία με ηγήτορα τον Αλέξανδρο Υψηλάντη βρήκε πρόσφορο έδαφος στη νότια Ελλάδα και οι φουστανέλες ζώθηκαν τα άρματα.

Η Μακεδονία παγώνει, είναι κυκλωμένη από τους Οθωμανούς και βιώνει με σκληρό τρόπο την κατάκτηση. Στα κρυφά γίνονται κάποιες συζητήσεις, στα φανερά κανείς δεν σηκώνει κεφάλι.

Στα σπίτια των Θεσσαλονικέων τραγουδούν χαμηλόφωνα τον Θούριο του Ρήγα Βελεστινλή και έμπλεοι ενθουσιασμού και πατριωτικού φρονήματος οι ναυτικοί της Ιερισσού τον χορεύουν σε ρυθμό χασάπικου.

Ελληνισμός – Ρωμιοσύνη

 

Με την πάροδον των ετών, φουντώνει η διαμάχη μεταξύ της ονομασίας Έλληνος ή Ρωμηού για τους κατοίκους της χώρας μας, που στο μεταξύ έχει καταστεί η βορειοτέρα χώρα της Αφρικής ή άλλως ένα Μπανανιστάν.

Γράφει ο Κυανούς Ουρανός. Επιμέλεια κειμένου Πύρινος Λόγιος.

Αντί λοιπόν να κοιτάξουμε κατάμματα τα χάλια μας, αντί να αναλογιστούμε πώς φθάσαμε εδώ, διαφωνούμε για το πως θα ονομαζόμαστε, Έλληνες ή Ρωμηοί, ενοχλούμενοι αν διαφωνούμε με αυτό, που δεν μας αρέσει, αλλά μη ενοχλούμενοι αν μας αποκαλούν μαλάκες στην καθημερινότητα, καθιστώντας αυτήν την ονομασία πλέον αποδεκτή από το “Έλλην” ή “Ρωμηός”.