Ο θάνατος του Οδυσσέα Ανδρούτσου [5 Ιουνίου 1825]

Ίσως ένας από τους πιο παρεξηγημένους αγωνιστές του Εικοσιένα από την μετεπαναστατική ιστοριογραφία στέκεται ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Είναι αλήθεια ότι από την προεπαναστατική του δράση είχε αποκτήσει αντιπάθειες λόγω κυρίως της συναναστροφής του με τον μέντορα του Αλή πασά.

Όταν ήρθε όμως η ώρα δεν άργησε να ταυτιστεί με τον σκοπό του Αγώνα. Δυστυχώς, ίσως λόγω της ευφυΐας του συνδυαζόμενη με τις στρατηγικές του ικανότητες και ακόμα παραπάνω, της ικανότητάς του να βλέπει όσο κανείς άλλος την ανάγκη για κοινωνική αποκατάσταση μετά την εθνική υπήρξε εχθρός του συμπλέγματος του Μαυροκορδάτου (με την Σουλιώτικη φρουρά του) και του Υδραιοσπετσιώτικου τοπικισμού ο οποίος έχοντας και οικονομική ισχύ αλλά και στρατιωτική ήταν καθοριστικός παράγοντας για τα δυστυχήματα της Επανάστασης. (1)

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΞΑΝΘΟΣ

 

«Τὴν ἐπανάστασιν ἐκίνησαν καὶ ἐνεψύχωσαν οἱ κληρικοί, καθ’ ὅτι πρῶτοι ἐπῆραν τὰ ὅπλα, ὅλοι σχεδὸν οἱ ἐκ τοῦ Ἱερατικοῦ τάγματος,

ἄνευ τῶν ὁποίων ποτὲ ὁ λαὸς δὲν ἤθελε κινηθῆ ἢ ἠδύνατο νὰ εὐδοκιμήση».

*********

 (Ἐμμ. Ξάνθος πρὸς τὸν Ἀλ.Ὑψηλάντη)

«Ὁ Θεὸς, Πρῖγκιψ, Σᾶς προσκαλεῖ νὰ ὁδηγήσετε τὸν λαὸν αὐτοῦ, τὸν νέον Ἰσραήλ, εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας. Ὁ Θεὸς εὐλογεῖ ἤδη ἄνωθεν τὴν ἀρχηγίαν, τὴν ὁποίαν Σᾶς προσφέρει τὸ Ἔθνος».

Επιμέλεια:Δημήτριος Π. Ρίζος Δρ Θεολογίας

Ο ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο 5ος (1749-1821)

 

«Καὶ ἐγὼ ὡς κεφαλὴ τοῦ Ἔθνους καὶ Ὑμεῖς ἡ Σύνοδος, ὀφείλομεν ν’ ἀποθάνωμεν διὰ τὴν κοινὴν σωτηρίαν. Ὁ θάνατος ἡμῶν θὰ δώσει δικαίωμα εἰς τὴν χριστιανοσύνην νὰ ὑπερασπίσῃ τὸ ἔθνος ἐναντίον τοῦ τυράννου».

*********************

«Μὴ μὲ προτρέπετε νὰ φύγω…Διὰ τοῦτο εἶμαι Πατριάρχης. Διὰ νὰ σώσω ὸ Ἔθνος μου. Ὁ θάνατός μου θὰ ὠφελήση περισσότερον παρὰ ἡ ζωή μου…

Σήμερα (ἦταν Κυριακὴ τῶν Βαΐων) θὰ φᾶμε ψάρια, ἀλλὰ μετά τινας ἡμέρας, ἴσως τὰ ψάρια θὰ φᾶνε ἡμᾶς … (Ἀπάντησις πρὸς τοὺς προκρίτους)

 

Μετὰ τὸ πέρας τῆς θείας λειτουργίας τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα τοῦ 1821, μὲ σουλτανικὸ φιρμάνι ἀπηγγέλθη ἡ παῦσις τοῦ Πατριάρχου, καὶ ὡδήγηθηκε εἰς τὰς φυλακάς … Εἰς πρότσιν δὲ τῶν δημίων νὰ δεχθῆ τὸν ἰσλαμισμὸ διὰ νὰ ἀπαλλαγῇ τῶν βασάνων καὶ τῆς θανατικῆς ποινῆς, ἐντόνως παρεκάλεσε νὰ παύσουν νὰ λέγουν τέτοιους λόγους προσβλητικοὺς διὰ τὸν Πατριάρχη τῶν χριστιανῶν, ὁ ὁποῖος θὰ ἀποθάνῃ, ὡς ἔζησε, χωρὶς νὰ προδόσῃ τὸν σταυρωθέντα Κύριό του. Πρὸς τοῦς δεικνύοντας εἰς αὐτὸν τὰ ἕτοιμα καὶ ποικίλα βασανιστήρια εἶπε· «Κάμετε τὸ ἔργον σας· ὁ Πατριάρχης τῶν χριστιανῶν ἀποθνῄσκει χριστιανός …»

 

**********************

Ὁ ἀπαγχονισμὸς ἀπὸ τοὺς Τούρκους τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου τοῦ Ε΄, εἶναι τὸ ἰσχυρότερο τεκμήριο τῆς προσφορᾶς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας πρὸς τὴν Ἐπανάστασι του 1821 καὶ τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος.

Ἡ Ἐκκλησία καὶ τὰ Μοναστήρια ἔδωσαν τὸ πᾶν στὸν ἱερὸ ἀγώνα τοῦ Ἔθνους.

 

*********

Ἡ μνήμη τοῦ ἱερομάρτυρος Πατριάρχου Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ε΄ ἑορτάζεται στὶς 10 Ἀπριλίου

 

Ἡ Ἑλλάς, ἡ μαρτυρικὴα καὶ «ἀπ’τὰ κόκκαλα βγαλμε΄νη τῶν Ἐλλήνων τὰ ἱερὰ», ἡ χώρα τῶν ἡρώων καὶ μαρτύρων, θὰ γίνῃ ὅ,τι ἐμεῖς τὴν κάνουμε. Ἀναμένη καὶ σήμερα τὴν θετικὴ τῶν τέκνων της ἀφοσίωση στὰ μεγάλα ἰδανικὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος.

Επιμέλεια:Δημήτριος Π. Ρίζος Δρ Θεολογίας

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΤΟΥ ΕΞ ΟΙΚΟΝΟΜΩΝ

 

«Ἂν θέλετε νὰ εἶσθε ἐλεύθεροι, δουλεύετε ἀλλήλους κατὰ τοὺς νόμους τῆς ἀγάπης».

*********************

«Ἐποχὴ μακαρία!

Ὁ τύραννος πίπτει. Ὁ Σταυρὸς θριαμβεύει.

Τὸ Ἔθνος τῶν Ἑλλήνων ἀναγεννᾶται».

Επιμέλεια:Δημήτριος Π. Ρίζος Δρ Θεολογίας

ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ

 «Τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος, ἀφοῦ ὑπέκυψεν εἰς τὸν βάρβαρον καὶ σκληρότατον ζυγὸν τῆς ὀθωμανικῆς τυραννίας, ὑστερήθη ὄχι μόνον τὴν ἐλευθερίαν του, ἀλλὰ καὶ πᾶν εἶδος μαθήσεως… καὶ ἦτο ἐνδεχόμενον νὰ ἐκλείψῃ διόλου ἀπὸ τὸ Ἔθνος ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, ἐὰν δὲν τὴν διέσωζεν ἡ Ἐκκλησία, πρὸς ἣν ὀφείλεται καὶ κατὰ τοῦτο εὐγνωμοσύνη».

****************

«Ἡ Ἱστορία καὶ τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος στηρίζεται πάνω σὲ τρεῖς λέξεις:

Θρησκεία, Ἐλευθερία, Πατρίς».

Επιμέλεια:Δημήτριος Π. Ρίζος Δρ Θεολογίας

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΚΡΗΣ

 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΚΡΗΣ

ένας ήρωας υψηλού ήθους

Ἀξίζει νὰ ἀναφερθῆ ἡ συμμετοχὴ ἑνὸς Μεσολογγίτου ἱερέως, τοῦ Παπαπαναγιώτου, ποὺ θὰ ἦταν ἄγνωστη, ἂν δὲν ἐπισκεπτόταν τὸ Μεσολόγγι ὁ Ὄθων.

Ὁ Καπετάν Μακρῆς τοῦ διηγήθηκε:

«Ἄκουσε Μεγαλειότατε! Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ κλεισμοῦ στὸ Μεσολόγγι, ὁ παπᾶς αὐτὸς ἡ μόνη δουλειὰ ποὺ ἔκανε, ἤτανε καθὼς ἐπιάνετο τὸ τουφέκι καὶ ἤτανε καθημερινό, εἴτε μέρα ἤτανε εἴτε νύχτα, ἔτρεχε στὴν Ἐκκλησιά, ἔπαιρνε τὸ δισκοπότηρο στὰ χέρια του καὶ ξεσκούφωτος μὲ τὸ φαναράκι του ἐπήγαινε ἀπὸ τάπια σὲ τάπια καὶ μεταλάμβανε τοὺς ψυχομαχοῦντες καὶ τοὺς παρηγοροῦσε μὲ καλὰ λόγια καὶ ἐγκαρδίωνε τοὺς ἄλλους νὰ πολεμοῦν μὲ ὄρεξιν καὶ μὲ ψυχὴν διὰ νὰ ἔχουν τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ. Σοῦ ὁρκίζομαι στὴν πίστιν μου, Μεγαλειότατε! ὅτι δὲν πέρασε ἡμέρα, εἴτε νύκτα νὰ μὴν τὸν ἐδῶ εἰς τὴν τάπιαν μου ἐπάνω στὸ τουφέκι, καθὼς νὰ φέρνη γύρα ὅλες ταίς ἄλλαις τάπιες καὶ μέσα στὴν χώρα ἀπὸ σπίτι σὲ σπίτι και στὸ γιουρούσι τῆς Ἐξόδου ἤτανε μαζί μας καὶ βόλι ἢ μπάλλα δὲν τὸν πείραξε. τότε δὲν εἶναι ἅγιος ὁ παπάς αὐτός;»

Επιμέλεια:Δημήτριος Π. Ρίζος Δρ Θεολογίας

Φωτογραφία: National Historical Museum of Greece,

 Κοινό Κτήμα, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=10615816

Ο Επίσκοπος που έδωσε την ψυχή του στον Μακεδονικό Αγώνα, εξόριστος άφησε την τελευταία του πνόη 11 Φεβρουαρίου 1935

 του Παναγιώτη Τσαγκάρη, Θεολόγου

Από μητροπολίτης Καστοριάς εξελίχθηκε σε πολεμιστή-ιεράρχη, δίνοντας την ψυχή του στον Μακεδονικό Αγώνα. Λίγα χρόνια μετά, το τέκνο της Λέσβου, θα βρισκόταν ως μητροπολίτης Αμασείας στο πλευρό του Ποντιακού Ελληνισμού, στα δύσκολα χρόνια του διωγμού από τους Τούρκους.

«Ουκ εκλείψει άρχων εξ Ιούδα και ηγούμενος εκ των μηρών αυτού, έως αν έλθη ω απόκειται και αυτός προσδοκία εθνών» (Γεν. 49,10).

Μ’ αυτόν τον προφητικό, για την έλευση του Λυτρωτή, λόγο του Πατριάρχη Ιακώβ, αρχίζει τον επικήδειο λόγο του, στον μητροπολίτη Κορυτσάς Φώτιο, τον δολοφονηθέντα απ’ τους Βούλγαρους κομιτατζήδες, ο μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης.

«Ουκ εκλείψει άρχων εξ Ιούδα…» επανέλαβε πολλές φορές στον «εκ του προχείρου» λόγο του ο Καστορίας, όπως σημειώνει ο ίδιος στα απομνημονεύματά του, δείχνοντας συγχρόνως με το χέρι του προς την Ελλάδα και τονίζοντας εμφαντικά, για να εμψυχώσει τον κατατυραννισμένο Ελληνισμό της Μακεδονίας πως «στην θέση του σκοτωμένου εμείς θα στείλουμε καλύτερον, κι αν τον σκοτώσουν κι αυτόν, θα στείλουμε άλλον ακόμα καλύτερον… Αυτή είναι η μοίρα του Ελληνικού Έθνους, να εργάζεται με το αίμα του για την απελευθέρωσή του».

«Ουκ εκλείψει άρχων εξ Ιούδα…». Ναι, δεν έλειψε, δεν λείπει και ούτε ποτέ θα λείψει εκείνος ο απεσταλμένος του Θεού που θα επωμιστεί την βαριά ευθύνη της λυτρωτικής, πνευματικής και εθνικής καθοδήγησης του λαού του Θεού σε καιρούς χαλεπούς. Στα μάτια των υπόδουλων Ελλήνων της Μακεδονίας ο Γερμανός Καραβαγγέλης φαντάζει ως άλλος νέος Κριτής ενός νέου Ισραήλ. Δίκαια λοιπόν, χαρακτηρίστηκε «Ο Αρχάγγελος των Κορεστίων» (Κορέστια είναι η Καστοριά).

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ του Δημητρίου Π. Ρίζου Δρ Θεολογίας

 

 «Λαλήσατε στὶς καριὲς τοῦ λαοῦ τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ, ὀρθοτομοῦντες τὸν λόγον τῆς ἀληθείας· κηρύξατε εἰρήνην· εὐαγγελίσασθε ὁμόνοιαν· διδάξατε φιλαδελφίαν, τὴν πρὸς ἀλλήλους ἀγάπην, διὰ νὰ εἶναι ὅλοι ἕνα ἐν Χριστῷ· στηρίξατε τὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν στὰ θεῖα δόγματα· ἐμπνεύσατε εἰς αὐτοὺς τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ, τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον».

(Ἰωάννης Καποδίστριας)

Σχόλιο: Μᾶς ἔλεγε ὁ μακαριστὸς Αὐγουστῖνος· «Ἡ δολοφονία τοῦ Καποδίστρια εἶναι ἀπώλεια ἴσως μεγαλύτερη ἀπὸ τὴν πτώσι τῆς Κωνσταντινουπόλεως». Διαβάζοντας αὐτὲς τὶς προτροπὲς τοῦ πρώτου Κυβερνήτου δικαιώνω τὸν Αὐγουστῖνο. Διότι αὐτὰ τὰ λόγια δὲν τὰ ἀκοῦς πλέον οὔτε ἀπὸ ἀρχιερεῖς. Τέτοιο κήρυγμα βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα ἀνθρώπου ποὺ πιστεύει βαθύτατα στὸν ἀληθινὸ Θεό. Καὶ ἔχει μεγαλύτερη βαρύτητα ὅταν λέγεται ἀπὸ πολιτικό, τὸν Πρώτο Κυβερνήτη. Ποιὸς πολιτικὸς σήμερα τολμάει νὰ τὰ ἐπαναλάβη; Οἱ ἀπνευμάτιστοι καὶ ἀνελλήνιστοι ντρέπονται Σταυρὸ νὰ κάνουν καὶ Εὐαγγέλιο νὰ προσκυνήσουν καὶ τὸ χέρι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου νὰ φιλήσουν. Ἐνθυμοῦμαι ὅμως τὸν Πούτιν, τὸν πασῶν τῶν Ρωσιῶν, στὸ Ἅγιον Ὄρος ἔκαμνε τέλεια τὸν σταυρό του καὶ φιλοῦσε τὸ χέρι ὄχι μόνον τοῦ Ἡγουμένου ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν μοναχῶν.

Δῶστε τέτοιες κατευθύνσεις οἱ πολιτικοί μας, καὶ ἂς μὴν εἴσαστε ἀρχιερεῖς. Ὑπάρχουν ἀκόμα Ἕλληνες Χριστιανοί ποὺ σᾶς ψηφίζουν.

Ὅμως ἀκοῦστε καὶ τὰ παρακάτω λόγια τοῦ Πρώτου Κυβερνήτου.

 

*****

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ του Δημητρίου Π. Ρίζου Δρ. Θεολογίας

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ

  «Ἂς προσφέρομε καὶ τοὺς βαθμοὺς καὶ τοὺς μισθούς, τοὺ ὁποίους ἀπολαμβάνομε στὴν Ρωσικὴ ὑπηρεσία. Ἂς δώσουμε καὶ τοὺς ἴδιους τοὺς ἑαυτούς μας θυσία στὴν πατρίδα… Ὅλα ἂς τὰ δώσουμε στὴν πατρίδα! Ἂς κινήσουμε τὸν ἱερὸ ἀγώνα γι΄ αὐτήν».

 

Σ’ ἕνα διάλογο μὲ τὴν μητέρα του Ἐλισάβετ τῆς εἶπε:

«Ἡ σωτηρία τῆς Πατρίδος μπορεῖ νὰ ἀπαιτήσει καὶ τὴν θυσία τοῦ κτήματός μας στὴν Κοζνίτσα, τὸ ὁποῖο δίνει ἔσοδα πενήντα τέσσερις χιλιάδες ρούβλια τὸ χρόνο. Προσφέρεις τὸ κτῆμα αὐτὸ στὴν πατρίδα;»

Καὶ ἡ ἀρχόντισσα Ὑψηλάντισσσα δάκρυσε καὶ ἀποκρίθηκε:

«Παιδιά μου, ἐγὼ προσφέρω ἐσᾶς, τὰ φίλατατά μου, καὶ θὰ λυπηθῶ τὰ ρούβλια;»

 

«ΜΑΧΟΥ ὑπὲρ ΠΙΣΤΕΩΣ καὶ ΠΑΤΡΊΔΟΣ»

Αὐτὸς ἦταν ὁ τίτλος τῆς προκηρύξεως τοῦ Ἀλεξάνδρου Ὑψηλάντου.

ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ-ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΝΤΟΣ, του Δημητρίου Π. Ρίζου Δρ. Θεολογίας

 

ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ

 

Ὅταν ὁ πλοίαρχος Γκλότζ ἐξέφρασε τὸν θαυμασμό του καὶ στὸν Κανάρη γιὰ τὰ κατορθώματά του, ἐκεῖνος ἀπήντησε:

«Ἔχουμε ἑνα μυστικὸ ποὺ τὸ κρατᾶμε κρυμμένο ἐδῶ - καὶ ἔφερε τὸ χέρι στὴν καρδιά – Εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἐπιτυχία.

 

Ὁ Κωνσταντῖνος Κανάρης πρὶν ξεκινήσει μὲ τὸ καΐκι του γιὰ τὴν Χίο, γιὰ νὰ κάψει τὴν Τουρκικὴ ναυαρχίδα, ἔκανε προσευχὴ στὸν Ἅγιο Νικόλαο τῶν Ψαρῶν καὶ εἶπε στὸν ἑαυτό του ὕστερα:

«Ἀπόψε, Κωνσταντή, θὰ πέθάνεις γιὰ τὴν Ἑλλάδα».

Καὶ μὲ τὴν ἀπόφαση αὐτὴ τοῦ θανάτου ἔγραψε λεδίδες δόξας καὶ μεγαλείου, γιὰ νὰ τὸν τιμοῦν γιὰ πάντα οἱ Ἕλληνες.

ΑΣΗΜΑΚΗΣ ΖΑΪΜΗΣ-ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΙΑΟΥΛΗΣ, του Δημητρίου Π. Ρίζου Δρ. Θεολογίας

 

ΑΣΗΜΑΚΗΣ ΖΑΪΜΗΣ

 Ο Ασημάκης Ζαΐμης, την παραμονή της λήψεως αποφάσεως για την κήρυξη της Εθνεγερσίας, είπε στους συγκεντρωμένους στην Αγία Λαύρα:

 «Δὲν μένει ἄλλο παρὰ ἠ ἄμεσος κήρυξις τῆς Ἐπαναστάσεως. Δὲν μᾶς χωρίζει πλέον καμμία διαφωνία. Ἂς ἀναπαυθῶμεν ἀπόψε καὶ αὔριον εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἀφοῦ μεταλάβωμεν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, ἂς προσευχηθῶμεν ὅλοι, κατὰ τὴν Δοξολογίαν εἰς τὸν ἅγιον Ἀλέξιον καὶ τὴν Παναγίαν, νὰ μᾶς βοηθήσουν εἰς τὸν ἄνισον ἀγώνα, εἰς τὸν ὁποῖον ἀποδυόμεθα. Αὔριον τὴν αὐτὴν ὥραν νὰ συναντηθῶμεν ἐνταῦθα, διὰ νὰ κανονίσωμεν τὰ τοῦ Ἀγῶνος».

 

Παρακαταθήκη του Στρατηγού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη

                                        

 ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

 

«…Σὰν μιὰ βροχὴ ἦρθε σ’ ὅλους μας ἡ ἐπιθυμία τῆς ἐλευθερίας καὶ ὅλοι, καὶ οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ προεστοὶ καὶ οἱ καπεταναῖοι καὶ οἱ γραμματισμένοι καὶ οἱ ἔμποροι, ὅλοι συμφωνήσαμε στὸν ἴδιο σκοπὸ καὶ κάναμε τὴν Ἐπανάσταση…»

 

Εμείς υποσημειώνομε: Μετά από αυτήν την διαβεβαίωση του πρωταγωνιστή της Επαναστάσεως του 1821, πώς κάποιοι Νεοέλληνες χαρακτηρίζουν ένα Εθνικό Αγώνα ταξικό ή κοινωνικό πτωχών εναντίον πλουσίων; Στην συμμετοχή πρώτους βάζει τους κληρικούς. Πώς λένε κάποιοι ότι η Εκκλησία δεν είχε συμμετοχή; Ο Μπουκεβίλ, γιατρός του Αλή πασά γάλλος πρεσβευτής ανεβάζει σε 6.000, καλά το διαβάσατε, έξι χιλιάδες, τους κληρικούς και μοναχούς που έπεσαν στον αγώνα. Πάντως θαυμάζομε την τότε ομόνοια και σύμπνοια των επαναστατημένων, που  ήταν και ο κύριος συντελεστής της επιτυχίας.

 

Υποθήκες πιστών και γενναίων αγωνιστών-Ρήγας Φεραίος, Δημητρίου Π.Ρίζου Δρ. Θεολογίας

 

Υποθήκες πιστών και γενναίων αγωνιστών,

τέκνων της Ελλάδος του 1821,

που τα έδωσαν όλα για την πίστη του Χριστού

και της πατρίδος την ελευθερία

Ο εθνεγέρτης Ρήγας Φεραίος  (1757-1798)

Ὑποθῆκες τοῦ ἁγνοῦ καὶ γενναίου Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη, ΜΕΡΟΣ Β΄ Δημητρίου Π.Ρίζου Δρ Θεολογίας

                      Ὑποθῆκες τοῦ ἁγνοῦ καὶ γενναίου Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη,

ποὺ φανερώνουν τὴν φιλοθεΐα καὶ φιλοπατρία του,

μὲ διαχρονικὴ ἀξία καὶ ἰσχύ, μέσα ἀπὸ τά

«ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ  ΤΟΥ»

 

ΜΕΡΟΣ Β΄  (Συνέχεια ἀπὸ τὸ  προηγούμενο)

*  Μάθαινα ἀπὸ ἀνθρώπους τίμιους ὅτι ἡ κατήχηση τῶν ξένων ἐναντίον τῆς θρησκείας μας προοδεύει. Τότε κάπνισαν τὰ μάτια μου…

Πάγω στὸν Κωλέτη καὶ τοῦ λέγω … «Δὲν μᾶς ἀφήνεις ἥσυχους νὰ ζήσουμε ἐδῶ εἰς τὴν ματοκυλισμένη μας πατρίδα μὲ τὴν θρησκεία μας, ἀλλὰ μᾶς τζαλαπατᾶς καὶ μᾶς διαιρεῖς… Γνωρίζομεν τὶς ἐνέργειες τὶς μυστικὲς τῶν ξένων ὅποῦ ἐργάζονται διὰ τὴν θρησκείαν μας – θρησκείαν δὲν ἀλλάζομεν ἐμεῖς, οὔτε τὴν πουλοῦμεν».

Γιὰ τὸν ἁγνὸ καὶ γενναῖο Στρατηγὸ Μακρυγιάννη, Δημητρίου Π. Ρίζου Δρ. Θεολογίας

 

Ὁ ἀεἰμνηστος σοφὸς καὶ χαρισματικὸς Μοναχὸς Θεόκλητος Διονυσιάτης, ἀναφερόμενος στὸν πιστότατο καὶ γενναιότατο στρατηγὸ Μακρυγιάννη, μεταξὺ ἄλλων λέγει καὶ τὰ ἑξῆς:

«Ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης, ἕνας ἀτόφιος μεταβυζαντινὸς Ὀρθόδοξος χριστιανός, εἶχε σαρκώσει στὸν ἑαυτό του τὸν πιὸ συνθετικὸ ἕλληνα πολιτικό, ποὺ συμπύκνωνε ὅλες τὶς ἀρετές, ὡς παράγοντας γιὰ τὴ συγκρότηση μιᾶς ἀληθινῆς ἑλληνορθόδοξης Πολιτείας.

Τὸ πολιτκὸ του ἦθος, τὴν γενναιότητά του τὴν ἀπαράμιλλη, τὸν χρηστευόμενο χαρακτῆρα του, τὶς χριστιανικὲς ἀρετές του, τὴν πολιτικὴ ὀξυδέρκειά του, ὅλ’ αὐτὰ τὰ ὄφειλε στὴν  Ὀρθόδοξη φωτεινὴ πίστη του, γι’ αὐτὸ καὶ ἄγγιζε τὰ ὅρια ἁγίου μὲ σπαθί.

Ἐγνώριζε τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἱστορία καὶ τῆς κλασσικῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Βυζαντίου. Καὶ τὶς δύο αὐτὲς μακρὲς περιόδους τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὶς θεωροῦσε σὰν κληρονομιά τοῦ νεοελληνισμοῦ. Ἀλλὰ ὁ στρατηγὸς εἶχε διακρίνει, ὅτι ὁ βυζαντινὸς πολιτισμὸς ἦταν χριστοκεντρικός, γι’ αὐτὸ καὶ ἐναλλάσει μὲ τὴν ἴδια σημασία τὸ ὄνομα ρωμαῖοι μὲ τὸ ἕλληνες. Καὶ ἐπίστευε, ὅτι ὁ δρόμος τοῦ Ἔθνους δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἄλλος, παρὰ αὐτὸς ποὺ σταμάτησε τὴν δουλεία, δηλαδὴ δρόμος ἑλληνικός, χριστιανικός, Ὀρθόδοξος.

Ὑποθῆκες τοῦ ἁγνοῦ καὶ γενναίου Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη, Δημητρίου Π. Ρίζου Δρ Θεολογίας

 

Ὑποθῆκες τοῦ ἁγνοῦ καὶ γενναίου Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη,

ποὺ φανερώνουν τὴν φιλοθεΐα καὶ φιλοπατρία του,

μὲ διαχρονικὴ ἀξία καὶ ἰσχύ, μέσα ἀπὸ τά

«ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ  ΤΟΥ»

 

Στρατηγὸς Μακρυγιάννης (1797-1867)

Πρόκειται γιὰ μιὰ ἀπὸ τὶς ἁγνότερες καὶ ἡρωϊκώτερες μορφὲς τοῦ ἑλληνικοῦ θαύματος τοῦ 1821. Μιὰ ἀκέραιη, ἀνιδιοτελής, πολύπλευρη προσωπικότητα, πέρα ὡς πέρα ἑλληνικὴ καὶ ὀρθόδοξη.

 

ΜΕΡΟΣ Α΄

 

*  «Ὅταν σηκώσαμε τὴν Σημαία ἀναντίον τῆς τυραγνίας (τῶν Τούρκων), ξέραμε ὅτ’ εἶναι πολλοὶ ἀυτῆνοι καὶ μαθητικοὶ κι ἔχουν καὶ κανόνια κι ὅλα τὰ μέσα. Ἐμεῖς ἀπ’ οὗλα εἴμαστε ἀδύνατοι. Ὅμως ὁ Θεὸς φυλάγει τοὺς ἀδύνατους. Κι ἂν πεθάνωμεν, πεθαίνομεν διὰ τὴν Πατρίδα μας, διὰ τὴν Θρησκείαν μας…Αὐτὸς ὁ θάνατος εἶναι γλυκός, ὅτι κανένας δὲ θὰ γένη ἀθάνατος…».

 

* «Εἶναι ἀδύνατες οἱ θέσεις κι ἐμεῖς – γράφει ὁ Μακρυγιάννης - ὅμως εἶναι δυνατὸς ὁ Θεὸς ποὺ μᾶς προστατεύει».

 

* …Ὅταν μοῦ πειράζουν τὴν πατρίδα καὶ τὴν θρησκεία μου, θὰ μιλήσω, θά ‘νεργήσω κι’ ὅ,τι θέλουν ἂς μοῦ κάνουν… Κι’αὐτείνη ἡ πατρίδα δὲν λευτερώθη μὲ παραμύθια, λευτερώθη μ’ αἵματα καὶ θυσίες, κι’ ἀπὸ αὐτὰ ἔγινε βασίλειον – κι’ ὄχι νὰ βραβεύωνται ὁλοένα οἱ κόλακες, κι’ οἱ ἀγωνισταὶ ν’ ἀδικιῶνται. Ὅτι ὅταν σκοτώνονταν οἱ ἀγωνισταί, αὐτεῖνοι κοιμῶνταν. Κι’ ὅσο ἀγαπῶ τὴν πατρίδα μου δὲν ἀγαπῶ ἄλλο τίποτας. Νάρθῆ ἕνας νὰ μοῦ εἰπῆ ὅτι θὰ πάγη ὀμπρὸς ἡ πατρίδα, στέργομαι νὰ μοῦ βγάλη καὶ τὰ δύο μου μάτια. Ὅτι ἂν εἶμαι στραβός, καὶ ἡ πατρίδα μου ἀχαμνά, δέκα μάτια νἆχω, στραβὸς θανὰ εἶμαι. Ὅτι σ’ αὐτείνη θὰ ζήσω, δὲν ἔχω σκοπὸν νὰ πάγω ἀλλοῦ…

Ποιοι και γιατί δολοφόνησαν τον Ιωάννη Καποδίστρια

 

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 δολοφονήθηκε στο Ναύπλιο ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας από δύο μέλη της οικογένειας Μαυρομιχάλη, τα οποία πυροβόλησαν και μαχαίρωσαν θανάσιμα τον κυβερνήτη έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος, καθώς πήγαινε να παρακολουθήσει την κυριακάτικη θεία λειτουργία.

Ο τραγικός θάνατος του Καποδίστρια βύθισε σε θλίψη τον γεωργικό πληθυσμό ενώ αντίθετα στην Ύδρα δέχτηκαν την είδηση με πανηγυρισμούς.

Η δολοφονία του Καποδίστρια οργανώθηκε σύμφωνα με αρκετούς ιστορικούς από τη Μεγάλη Βρετανία και την Γαλλία. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο φάκελος για την δολοφονία του Καποδίστρια στα βρετανικά αρχεία παραμένει απόρρητος.

Ας έχουμε επίσης υπ’ όψη μας ότι, ως κυβερνήτης, ο Καποδίστριας αρνήθηκε να δεχθεί μισθό, όπως επίσης αρνήθηκε χρηματική αποζημίωση από τον Τσάρο για να μην κατηγορηθεί από τους αντιπάλους του για μεροληψία απέναντι στη Ρωσία, ενώ διέθεσε όλη του την περιουσία για τους σκοπούς της επανίδρυσης του κράτους.

ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Το δημοσίευμα που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο που έγραψε ο κ. Γ. Σκλαβούνος και επιμελήθηκε ο κ. Ανδρέας Καλογεράς με τίτλο «Μαρτυρίες και Γνώμες για τον Ιωάννη Καποδίστρια» και υπότιτλο: «Δελφούς της Οικουμένης ήθελε την Ελλάδα ο Ιωάννης Καποδίστριας».

. Μερικές σημαντικές μαρτυρίες για τη δολοφονία του Ι. Κ.

Όταν οι Βασιλείς, ο Μέτερνιχ και οι μυστικές υπηρεσίες της Ιεράς Συμμαχίας τον θεωρούν τη πηγή των επαναστατικών κινημάτων στην Ευρώπη, κάποιοι “ημέτεροι” επιμένουν να συντηρούν το κατεστημένο ιστορικό ψεύδος περί του Καποδίστρια ως εκφραστή της ‘πεφωτισμένης δεσποτείας’ και του Τσαρικού απολυταρχισμού.

Οι Φιλικοί: Αυτοί που πέτυχαν το αδύνατο Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

Προσωπικότητες του 1821

Ο Ιωάννης Φιλήμων, στο βιβλίο του «Φιλική Εταιρία», που εκδόθηκε στο Ναύπλιο το 1834, έγραψε για τους ιδρυτές και τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας: «Αδύνατοι, αλλά φιλοπάτριδές τινες και άξιοι Έλληνες κατώρθωσαν τον Πόλεμον της Ελλάδος». Τρεις απλοί έμποροι είχαν την έμπνευση «να εισάξωσιν εις αυτήν όλους τους εκλεκτούς και ανδρείους των ομογενών, δια να ενεργήσωσι μόνοι των ό, τι ματαίως και προ πολλού χρόνου ήλπιζον από την φιλανθρωπίαν των χριστιανών βασιλέων» και πέτυχαν αυτό που εθεωρείτο αδύνατο: Οι επί αιώνες ραγιάδες να ξεσηκωθούν και να επιτύχουν την ελευθερία τους από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Για την ίδρυση, το σκοπό, την ιδεολογία, το έργο και τη σύνθεση των μελών της Φιλικής Εταιρείας σημειώνονται τα ακόλουθα:

Α. Ίδρυση στη Ρωσία. Η Φιλική Εταιρεία δεν ιδρύεται στην άθεη Γαλλία, ή γενικότερα στη Παπική και Προτεσταντική Δυτική Ευρώπη, αλλά στην Ορθόδοξη και Ρωσική Οδησσό. Η Ρωσία δεν έχει ανάμιξη στα της Φιλικής Εταιρείας, αλλά σε αυτήν αναπτύσσονται από Έλληνες πολίτες κινήσεις υποστήριξης της.

Β. Μεσοαστοί έμποροι οι ιδρυτές. Οι ιδρυτές ανήκαν στη μεσαία τάξη των Ελλήνων, ασχολούνταν με το Εμπόριο και ιδεολογία τους ήταν η απελευθέρωση των Ελλήνων από την Τυραννία.

Παπαφλέσσας Ένας από τους πρωτεργάτες της Επανάστασης Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος ή Παπαφλέσσας ήταν ένας εκ των πρωτεργατών της έναρξης της Εθνεγερσίας. Ο άλλος ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Και οι δύο με εντολή της Αρχής – ο Παπαφλέσσας και με την ιδιότητα του Πατριαρχικού Εξάρχου - ήσαν στην Πελοπόννησο στις αρχές του 1821. Στις 26 – 29 Ιανουαρίου ο Παπαφλέσσας συμμετέσχε στη σύσκεψη της Βοστίτσας (Αιγίου). Μεταξύ των συμμετασχόντων ήσαν οι Επίσκοποι Παλαιών Πατρών Γερμανός, Κερνίκης Προκόπιος, Χριστιανουπόλεως Γερμανός, ο Αρχιμανδρίτης Αμβρόσιος Φραντζής και οι προεστοί Ανδρέας Ζαΐμης, Ασημάκης Φωτήλας και Ανδρέας Λόντος.