ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ

 Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος, Δρ θεολογίας-φιλόλογος

Από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Ιουνίου 2026. Δείτε όλο το τεύχος ΕΔΩ

«Είναι αδήριτο καθήκον μας να γίνουμε ανεπιθύμητος προορισμός των παράνομων, να τρέμουν στο άκουσμα του ονόματος μας και ταυτόχρονα, όσο φυλάμε άγρυπνα την Πατρίδα, να νικήσουμε τον μέγιστο εχθρό, τον δημογραφικό μαρασμό. Είμαστε Πατρίδα, όχι χώρος, είμαστε Εθνος, όχι πληθυσμός. Είμαστε Ελληνες, ακρίτες  της Δύσης. Δεν μας λείπουν απλώς άνθρωποι, μας λείπουν Ελληνόπουλα».

Τὰ παραπάνω ἔγραψε ὁ Φαήλος Κρανιδιώτης. Τὰ προσυπογράφω, καὶ γιὰ πολλοστὴ φορὰ στὴν στήλη ἀσχολοῦμαι μὲ τὸ θέμα. Τὸ Δημογραφικό, ἐνῶ εἶναι θέμα καίρια ἐθνικό, δὲν εἶναι στὶς προτεραιότητες καὶ τὰ ἐνδιαφέροντα τῶν κυβερνήσεων, καὶ μάλιστα ἀκούσαμε ὅτι ἡ ἀναπλήρωσις τοῦ πληθυσμοῦ θὰ γίνη μέ «εἰσαγόμενους!» 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ

 Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος, Δρ θεολογίας-φιλόλογος

Από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Ιουνίου 2026. Δείτε όλο το τεύχος ΕΔΩ

Διανύομε τὸν Ἰούνιο, τὸν πρῶτο μῆνα τοῦ Καλοκαιριοῦ, κατὰ τὸν ὁποῖο τιμᾶ καὶ ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους, σὲ μία ἡμέρα τοὺς Πρωτοκορυφαίους Πέτρο καὶ Παῦλο, καὶ τὴν ἑπομένη, τοὺς Δώδεκα. Τὴν μεγάλη σημασία τῆς ἑορτῆς ὑποδηλώνει ἡ νηστεία ποὺ προηγεῖται. Λογαριάστε ὅτι αὐτὸ γίνεται γιὰ τὸ Πάσχα, τὰ Χριστούγεννα, τῆς Παναγίας, και τώρα γιὰ τοὺς Ἀποστόλους. 

Οἱ Ἀπόστολοι εἶναι πρόσωπα τὰ ὁποῖα ἐπέλεξε ὁ Κύριος, πρὶν νὰ ἀρχίση τὸ λυτρωτικό του ἔργο, ὥστε νὰ εἶναι αὐτόπτες καὶ αὐτίκοοι μάρτυρες ὅλης τῆς διδασκαλίας, τῶν θαυμάτων, τοῦ πάθους καὶ τῆς ἀναστάσεώς του. Ὅλη αὐτὴ ἡ ἐμπειρία τους θὰ γινόταν τὸ ἀντικείμενο τῆς ἀποστολικῆς διδαχῆς, κατὰ τὴν ἐντολή· «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» (Μτ 28,19-20). 

Οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Κυρίου δίδαξαν σὲ ὅλο τὸν τότε γνωστὸ κόσμο τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ μέσα σὲ λίγα χρόνια διαδόθηκε καὶ στερεώθηκε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὄχι ὅμως γιὰ λίγα χρόνια, ἀλλὰ γιὰ πάντα. Τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἱδρύθηκε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί, ὅπως ὁμολογοῦμε· «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος», δὲν ἔχει τέλος. 

Τὸ ἔργο τῶν Ἀποστόλων τὸ συνεχίζουν οἱ διάδοχοί τους. Κατὰ κύριο λόγο εἶναι ὅσοι ἔχουν τὸ χάρισμα τῆς ἱερωσύνης, οἱ κληρικοί, αὐτοὶ ποὺ συνεχίζουν τὴν ἀδιάκοπη διαδοχὴ ἀπὸ τὰ χέρια τῶν Ἀποστόλων, καὶ τελοῦν τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὰ ὁποῖα ἁγιάζονται οἱ πιστοί. 

Καὶ ὅλοι οἱ πιστοὶ ἔχουμε ὑποχρέωσι νὰ τηροῦμε ἀκέραιη τὴν πίστι, ὅπως τὴν παραλάβαμε ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, καὶ ἀκέραιη νὰ τὴν μεταδίδομε. Ὅλοι εἴμαστε, κατὰ τεκμήριο Ἀπόστολοι. Οἱ γονεῖς εἶναι οἱ πρῶτοι ποὺ θὰ διδάξουν στὰ παιδιά τους νὰ κάνουν τὸν σταυρό τους καὶ νὰ λένε τὶς πρῶτες ἁπλὲς προσευχές. Οἱ Ἀνάδοχοι ἔχουν εὐθύνη κατη-χήσεως τῶν Ἀναδεκτῶν. Ὅλοι μας, ὡς πιστοὶ Χριστιανοί, ἔχομε εὐθύνη Ἀποστόλου γιὰ τοὺς γύρω μας.

ΛΟΓΙΑ (γιὰ καὶ ἀπὸ τόν) ΑΓΙΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗ

 Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος, Δρ θεολογίας-φιλόλογος

Από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Φεβρουαρίου 2026. Δείτε όλο το τεύχος ΕΔΩ

Ὁ ἅγιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης ὑπῆρξε εὐλαβὴς λειτουργὸς τῆς Ἐκκλη-σίας τοῦ Χριστοῦ, πιστὸς οἰκονόμος τῶν θείων μυστηρίων, πιστὸς συνεχιστὴς τῆς ἱερᾶς παραδόσεως καὶ καλὸς ἐργάτης εἰς τὸν ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου πρὸς σωτηρίαν ψυχῶν…

Ἅγιος, υἱὸς Θεοῦ κατὰ χάριν, διότι ἐφύλαξεν ἀκριβῶς ἀπ’ἀρχῆς ἕως τέ-λους, ἕως θανάτου, τὴν ὁμολογίαν τῆς Πίστεως καὶ τὰς ὑποσχέσεις, ἃς ἔδωκεν ἐν τῷ Ἁγίῳ Βαπτίσματι…

Τίμησε ἱερωσύνη, ἔζησε εὐαγγελικά, ἐδόξασε τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, εὐεργάτησε τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἔμεινε πιστὸς φύλακας τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, παραδόσεως καὶ ἁγιοπατερικῆς πνευματικότητος…

ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΧΘΗΚΕ Ο π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΣ

 Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος, Δρ θεολογίας-φιλόλογος

Από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Ιανουαρίου 2026. Δείτε όλο το τεύχος ΕΔΩ

Δοξάζω τὸν Θεὸ ποὺ μοῦ ἔδωσε τὴν εὐκαιρία, μέσῳ τοῦ κ. Στυλιανοῦ Κεμεντζετζίδη τῶν ἐκδόσεων «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ», νὰ γνωρίσω τὸν π. Δημήτριο Γκαγκαστάθη, ἀπὸ τὰ φοιτητικά μου χρόνια, καὶ νὰ φιλοξενηθῶ στὸ σπίτι του, στὸν Πλάτανο Τρικάλων, ἀρκετὲς φορές.

Εἶχα τὸν καιρὸ νὰ ζήσω κοντά του τὴν χάρι τῆς ἁγιότητός του καὶ νὰ θαυμάσω ἕναν ἐν ζωῇ καὶ ἐπὶ γῆς ἅγιο. Τὰ ὅσα ἄκουσα καὶ εἶδα μὲ τίποτε δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ καταγραφοῦν, διὸ καὶ σταγόνες μαρτυρῶ.

Κράτησε ἀνόθευτη τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ πίστι ὡς συνέχεια καὶ παρακαταθήκη τῶν μεγάλων Πατέρων καὶ Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὄχι ὡς θεωρία καὶ γνῶσι, ἀλλὰ ὡς ζῶσα ἀλήθεια καὶ κατὰ Θεὸν ὁδὸν ζωῆς. Ἡ ἄδολη ἀγάπη τῆς καρδιᾶς του ἁπλωνόταν καὶ σκέπαζε, ὄχι μόνον τὰ συγγενικά του πρόσωπα, ἀλλὰ τὰ πρόσωπα ὅλων τῶν ἀνθρώπων, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, γνωστῶν καὶ ἀγνώστων, φίλων καὶ ἐχθρῶν, δοκιμαζομένων καὶ ἀσθενῶν, καὶ βεβαίως τῶν αἰτούντων τὴν προσευχή του. 

Τὸν θαύμασα ὡς λειτουργό. Τὸν εἶδα ἀπὸ κοντά, μιὰ καὶ μοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ τὸν ὑπηρετήσω στὸν ἱερό σὲ μία θεία λειτουργία. Νομίζω ὅτι, ἂν τοὺ ἄναβα τὸ φελόνιο, δὲν θὰ τὸ αἰσθανόταν, τέτοια ἦταν ἡ συμμετοχή του. Πατοῦσε στὴν γῆ ἀλλὰ βρισκόταν στὸν οὐρανό. Πολλὲς φορές, κατὰ τὴν ὥρα τοῦ καθαγιασμοῦ τῶν τιμίων δώρων, κατέκλυζε τὴν ἁγία Τράπεζα ἄρρητη εὐωδία. Ἔβαζε κάτω ἀπὸ τὸ ἀντιμήνσιο βαμβάκι καὶ τὸ μοίραζε εὐωδιάζον στοὺς πιστούς μαζὶ μὲ τὸ ἀντίδωρο.

Τὸν ρώτησα μία φορά, πῶς θεραπεύει τοὺς ὀχλουμένους ἀπὸ πονηρὰ πνεύματα. Μοῦ εἶπε· Ἐγὼ δὲν κάνω τίποτε. Ἐγὼ ἁπλῶς ὀργανώνω μέτωπο προσευχῆς. Παραγγέλλω σὲ ὅσα μοναστήρια μπορῶ καὶ σὲ οἰκογένειες πιστῶν, ποὺ μὲ ἀκοῦν, νὰ προσευχηθοῦν συγκεκριμένη ἡμέρα καὶ ὥρα τὴν νύκτα γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ ἀσθενοῦς.

Δὲν γράφω περισσότερα, δὲν ἔχω οὔτε χρόνο οὔτε χῶρο. Ἐνημερώνω μόνον καὶ σημειώνω ὅτι ἔγινε ἡ Ἁγιοκατάταξις καὶ ὥρισε τὸ Πατριαρχεῖο τὴν 29 Ἰανουαρίου, ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του, ὡς ἡμέρα τῆς ἑορτῆς του. Καὶ φέτος θὰ γίνη ὁ πρῶτος ἑορτασμός πανηγυρικὰ στὰ Τρίκαλα. 

Γιὰ περισσότερα βλέπε· «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΈΛΗ» Τηλ.2310212659

Ὕστερο σχόλιο γιὰ τὴν συνάντησι Πατριάρχου καὶ Πάπα στὴν Νίκαια

 Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος, Δρ θεολογίας-φιλόλογος

Από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Δεκεμβρίου 2025. Δείτε όλο το τεύχος ΕΔΩ

Πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολι ὁ πάπας τῆς Ρώμης γιὰ τὸν ἑορτασμὸ τῶν 1700 ἐτῶν ἀπὸ τὴν σύγκλησι τῆς Α΄ Οἱκουμενικῆς Συνόδου στὴν Νίκαια. Ἡ Σύνοδος αὐτή, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀντιμετώπισι τῆς αἱρέσεως τῶν Ἀρειανῶν, συνέταξε τὰ πρῶτα ἄρθρα τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, ὡς ἕνα ξεκαθάρισμα τῆς ἀληθινῆς πίστεως ἀπὸ τὴν πλάνη τῆς ἀρειανῆς αἱρέσεως. Ἡ Β΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος συμπλήρωσε τὸ Σύμβολο μὲ τὰ ἄρθρα ποὺ ἀναφέ-ροντα στὴν πίστι μας γιὰ τὸ τρίτο πρόσωπο τῆς Ἀγίας Τριάδος, τὸ ἅγιο Πνεῦμα.

ΝΗΣΤΕΙΑ: Η πρώτη εντολή του Θεού στον άνθρωπο

 

 Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος

Από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Νοεμβρίου 2025. Δείτε όλο το τεύχος ΕΔΩ

Δὲν ἔκανε ὁ Θεὸς καμμία ἀμοιβάδα, οὔτε αὐτὴ βρέθηκε τυχαῖα ἀπὸ τὸ πουθενά, γιὰ νὰ ἐξελίσσεται καὶ νὰ φθάση νὰ γίνη κάποτε ἄνθρωπος. Τί ἀνοησία πλάνης καὶ ἀπιστίας! Ὁ Θεός, ἐνῶ ὅλα τὰ ἔμβια ὄντα τὰ δημι-ούργησε μόνο μὲ τὸν λόγο του, μετὰ «ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησε εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν» (Γεν. 2,7). Καὶ μόνον στὸν ἄνθρωπο ἔδωσε ὄχι ἁπλῶς ζωή, ἀλλὰ τοῦ «ἐνεφύσησε εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς». δηλαδὴ τοῦ ἔδωσε ψυχή. Ὅλα τὰ ἔμβια ὄντα ἔχουν μὲν ζωή, καὶ μόνον ὁ ἄνθρωπος ἔχει καὶ ψυχή.

 «Καὶ ἔλαβε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε, καὶ ἔθετο αὐτὸν ἐν τῷ παραδείσῳ τῆς τρυφῆς, ἐργάζεσθαι αὐτὸν καὶ φυλάσσειν. καὶ ἐνετείλατο Κύριος ὁ Θεὸς τῷ Ἀδὰμ λέγων· ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φαγῇ, ἀπὸ δὲ τοῦ ξύλου τοῦ γινώσκειν καλὸν καὶ πονηρόν, οὐ φάγεσθε ἀπ᾿ αὐτοῦ· ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾿ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γεν. 2,15-17).

Ἔλαβε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο, τὸν ὁποῖον δημιούργησε, καὶ τὸν ἔβαλε στὸν παράδεισο τῆς ἀνέσεως, γιὰ νὰ ἐργάζεται σὲ αὐτὸν καὶ νὰ τὸν φυλάγη. Ἔδωσε δὲ ἐντολὴ Κύριος ὁ Θεὸς στὸν Ἀδὰμ λέγοντας· “Ἀπὸ ὅλα τὰ δένδρα ποὺ ὑπάρχουν στὸν παράδεισο, σᾶς δίδω τὸ δικαίωμα νὰ τρῶτε. Ἀπὸ τὸ δένδρον ὅμως τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ δὲν πρέπει ποτὲ νὰ φάγετε ἀπὸ αυτό. Κατὰ δὲ τὴν ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία θὰ φάγετε ἀπὸ αὐτό, θὰ πεθάνετε (Γεν. 2,15-17).

Καὶ τὸ ἔθεσε νὰ ζῆ κοντά στὸν Παράδεισο, χῶρο μὲ ὅλα τὰ καλά, καὶ τότε τοῦ ἔδωσε μία μόνον ἐντολή. Τὴν ἐντολὴ τῆς νηστείας. Αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη ἐντολὴ ποὺ τοῦ ἔδωσε. Καὶ ἐντολὴ χωρὶς συνέπειες σὲ περίπτωσι τῆς παραβάσεώς της δὲν ἔχει καμμία ἀξία. Στὴν περίπτωσι τῶν Πρωτοπλά-στων ἡ τιμωρία εἶναι ὁ θάνατος. Γιὰ μία παράβασι ὁ θάνατος; Ἡ νηστεία ποὺ ὁρίζει ὁ Θεὸς ἔχει τὴν ἀξία καὶ σημασία της. Δὲν μποροῦμε ἐμεῖς νὰ λέμε «δὲν εἶναι τίποτε ἡ νηστεία». Εἶναι ἐντολὴ Θεοῦ. Καὶ ἐμεῖς ἔχομε τὴν ὑποχρέωσι νὰ τὴν τηροῦμε. Σκεφθεῖτε το!

Μπαίνομε στὴν νηστεία τῶν Χριστουγέννων. Ὡς Χριστιανοὶ ἔχομε τὴν ὑποχρέωσι νὰ νηστεύσουμε. Καὶ μάλιστα φέτος, ἀπὸ τὶς 40 μέρες νηστείας μόνον ἐννέα εἶναι χωρὶς λάδι. Πάλι σκεφθεῖτε το. Ἀξίζει τὸν κόπο. Φτἀνει ποὺ ὅλο τὸν χρόνο δὲν ξεχωρίζουμε Τετάρτη καὶ Παρασκευή. Ἔστω τώρα!

ΜΝΗΜΗ πατρὸς ΙΕΡΟΘΕΟΥ

 

 Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος

Από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Οκτωβρίου 2025. Δείτε όλο το τεύχος ΕΔΩ

Μὲ δάκρυα καὶ κατανυκτικὴ συγκίνησι ἡ Φλώρινα ἀποχαιρέτησε τὸν ἀρχιμανδρίτη π. Ἱερόθεο Κοκονό, πνευματικὸ τέκνο καὶ ἄξιο συνεχιστή τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Αὐγουστίνου Καντιώτη. Ταπεινός, πρᾶος καὶ ἀκάματος ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου, ὑπῆρξε θεματοφύλακας τῆς πίστεως καὶ τῶν παραδόσεων, ἀφήνοντας ἀνεξίτηλο ἀποτύπωμα μὲ τὸ ποιμαντικὸ του ἔργο, τὴν ἀνιδιοτελὴ ἀγάπη του καὶ τά «ἕξι κλειδιὰ τοῦ Παραδείσου» ποὺ παρέδωσε στὰ πνευματικά του παιδιά. Ἕνας Ἅγιος ἀκόμη, ὅπως τὸν ἀποκάλεσαν οἱ πιστοί, ἀναπαύεται πιὰ δίπλα στὸν Γέροντα Αὐγουστῖνο, τὸν ὁποῖο ὑπηρέτησε μὲ ταπείνωσι σὲ ὅλη του τὴν ζωή.

Χαρίσματα καὶ ήθος

Ταπεινὸς Λευΐτης τοῦ Χριστοῦ, μὲ πνευματικὸ ἔργο τεράστιο, ἀκάματος στὴν ἐξομολόγησι, ἐλεήμων, ἀνιδιοτελής, πρᾶος, φιλακόλουθος, πιστὸς θεματοφύλαξ τῶν ἱερῶν κανόνων καὶ τῶν παραδόσεων· κράτησε ψηλὰ στὶς ψυχὲς τῶν πνευματικών του τέκνων τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἑλλάδα. Ἡ ἐκδημία του προκαλεῖ βαθιὰ συγκίνησι: «Ἕνας Ἅγιος ἀκόμη στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ!»· Γιὰ τὰ πνευματικά του παιδιὰ ἦταν ὁ «Πατέρας» τῆς ὑπομονῆς, τῆς ὑπακοῆς, τῆς στοργῆς καὶ τῆς ἀληθινῆς ἀγάπης γιὰ τὸν Χριστό· ὁ «παππούλης» μὲ τὸ φωτεινὸ βλέμμα ποὺ μιλοῦσε στὰ ἔγκατα τῆς ψυχῆς κάθε ἀνθρώπου· ὁ φιλόστοργος πνευματικὸς πατέρας, ποὺ μὲ τὸ παράδειγμά του μᾶς δίδαξε ὅτι ὁ Θεὸς περιμένει ὅλους στὴν ἀγκαλιά Του, ἀγαπώντας καρτερικά, διακριτικὰ καὶ φιλάνθρωπα. Αὐθεντικὸς ἀγωνιστὴς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἄξιος συνεχιστὴς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντα Αὐγουστίνου Καντιώτη.

ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΣΧΟΛΕΙΑ . . . ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΦΛΩΡΙΝΑ

 

 Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος

Από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Σεπτεμβρίου 2025. Δείτε όλο το τεύχος ΕΔΩ

«Εἶναι κατανοητὸ ἀπὸ ὅλους ὅτι τὸ Δημογραφικὸ ἀποτελεῖ τὸ μεγαλύτερο ζήτημα ποὺ ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσει ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ χρειάζεται νὰ ληφθοῦν ἄ-μεσα καὶ ἀποτελεσματικὰ μέτρα». Μὲ αὐτὴν τὴν ἀποστροφὴ δημοσιογραφικοῦ σημειώματος τοπικὴ ἐφημερίδα κρούει τὸν κώδωνα γιὰ τὸν ἀφανισμὸ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Τὸ Δημογραφικὸ δὲν εἶναι ὑποθετικό, εἶναι ἐπικίνδυνα πραγματικό, καὶ πολὺ σύντομα, πάντως ὄχι στὸν ἑπόμενο αἰῶνα, οἱ Ἕλληνες στὴν Ἑλλάδα θὰ εἶναι εἶδος πρὸς ἀφανισμό, ἢ ἀφανισμένο. 

Καὶ ἡ ἐφημερίδα τονίζει τὴν ἀνάγκη νὰ ληφθοῦν μέτρα. Τὰ μέτρα λαμβάνονται ἀπὸ τὶς κυβερνήσεις. Τὰ μέτρα στὴν Ἑλλάδα ἤδη ἔχουν ληφθῆ! Νομιμοποιήθηκαν οἱ ἄγονοι γάμοι, ἡ συμβίωσις χωρὶς οἰκογενειακὲς ὑποχρεώ-σεις καὶ δεσμεύσεις, ἡ δολοφονία τῶν βρεφῶν καλύπτεται ἀπὸ τὸ ἀσφαλιστικὸ ταμεῖο, καὶ ἡ ἀντικατάστασις τῶν Ἑλλήνων χριστιανῶν, ὅπως δηλώθηκε καὶ ἀπὸ τὴν ἀπελθοῦσα πρόεδρο καὶ τὸν πρωθυπουργὸ, θὰ γίνη μὲ εἰσαγόμενους ἀπὸ παντὸς ἔθνους μετανάστες ἰνδουιστές, ἰσλαμιστές, βουδιστές, κ.λ. . 

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΗΣΙΝ ! ... ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ ;

 

 Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος

Από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Αυγούστου 2025. Δείτε όλο το τεύχος ΕΔΩ

Στὴν κυριακάτικη λειτουργία στὸν ἅγιο Γεώργιο τῆς πόλεώς μας παρατήρησα τὴν σταθερὴ παρουσία ἑνὸς νέου παιδιοῦ νὰ ἐμφανίζεται ἀπὸ νωρὶς στὸν ναό. Ντυμένος ἁπλᾶ, λιτά, καθαρά, σταυροκοπιέται τέλεια, προσκυνάει τὶς εἰκόνες στὸ  προσκυνητάρι καὶ μπαίνει σὲ ἕνα στασίδι. Δὲν κινεῖται, δὲν χαζεύει. Παρακολουθεῖ τὰ λεγόμενα καὶ τελούμενα τῆς θείας λειτουργίας, Μετακινεῖται μόνον τὴν ὥρα τῆς θείας Κοινωνίας, μεταλαμβάνει, παίρνει τὸ ἀντίδωρο καὶ ἐπανέρχεται στὸ στασίδι του, ὅπου μένει μέχρι τὸ τέλος τῆς ἀκολουθίας.

Ὁμολογῶ ὅτι ἐντυπωσιάσθηκα, καὶ τὸ φωνάζω. Διότι δὲν συναντᾶμε συχνά τέτοια συμπεριφορὰ ἀπὸ νεαρὸ παιδὶ στὸν ναό. Φαίνεται ὅτι μετέχει ἐνεργά στὴν πορεία τῆς θείας Λειτουργίας. Δὲν εἶδα κάποιον νὰ τὸν συνοδεύη. Ἔρχεται μόνος του, καὶ δείχνει ἄψογη συμπεριφορὰ κατὰ τὴν Λειτουργία.

Μπορῶ μόνον νὰ εἰκάζω ὅτι κάποια μητέρα ἢ γιαγιά μὲ παράδοσι, τὸ ἔφερε σὲ αὐτὴν τὴν θαυμαστὴ συμπεριφορά. Ἴσως καὶ κάποιος πνευματικὸς ἔχει κτίσει τὸ ἦθος τοῦ παιδιοῦ. Πάντως, ὅπως καὶ νὰ ἔχουν τὰ πράγματα, γεγονὸς εἶναι ὅτι ἔχει μία πνευματικὴ τελειότητα, καὶ εὔχομαι ἔτσι νὰ συνεχίση τὴν ζωή του, καὶ νὰ αὐξάνη τὸ ἦθος, ποὺ μέχρι τώρα δείχνει. Καὶ νὰ γίνεται ὑπόδειγμα. Διὸ καὶ παρακαλῶ τὸν ἅγιο Θεό μας νὰ δώση στὴν ἐποχὴ μας τέτοιους χαρακτῆρες. Παιδιὰ μὲ ἦθος, ποὺ δὲν παρασύρονται ἀπὸ τὴν φθορὰ τοῦ «κόσμου». «Κόσμος» εἶναι ἡ ἀπουσία τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Μία ζωὴ χωρὶς προοπτικὴ καὶ μέλλον.

Ὅμως ὑπάρχει ἐλπίδα. Εἶμαι βέβαιος ὅτι καὶ ὅταν φαίνεται ὅτι «πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἠχρειώθησαν» (Ρω. 3,12) ἡ περίπτωσις ποὺ ἀναφέρω δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μόνη. Ὅπως καὶ ὁ προφήτης Ἠλιοὺ δὲν ἦταν, ὅπως νόμιζε, καὶ τὸ φώναξε, ὅτι ἔμεινε ὁ μόνος πιστὸς στὸν ἀληθινὸ Θεό. Καὶ ὅμως, ἀντίθετα πρὸς τὰ φαινόμενα, ὑπῆρχαν ἑπτὰ χιλιάδες ἄλλοι ποὺ δὲν ἀποδέχθηκαν τὸν Βάαλ, τὸν Θεὸ τῆς αἰσχύνης, ποὺ ἐπέβαλε στανικὰ ἡ Ἰεζάβελ στοὺς Ἰσραηλῖτες. Τό «μικρὸ ποίμνιο» θὰ ὑπάρχει πάντα. Εἴδαμε ἕναν, καὶ σίγουρα ὑπάρχουν πολλοὶ ἄλλοι. Αὐτὸς ὁ ἕνας βεβαιώνει τὴν παρουσία, καὶ ἄλλων.

Προβληματιζόμαστε γιὰ τὶς εὐθῦνες μας, κατὰ πόσο οἱ μεγάλοι κάνομε, ὅσα ἔκαναν τὰ πρόσωπα ἐκεῖνα ποὺ μεγαλώνουν τὸν νεαρὸ Χριστιανό;

ΑΧΤΙΝΑΜΕΣ

 Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος

Από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Ιουνίου 2025. Δείτε όλο το τεύχος ΕΔΩ

Ἡ ἀναπάντεχη δικαστικὴ ἀπόφασις Αἰγυπτιακοῦ δικαστηρίου εἰς βάρος τῆς παλαίφατης ἱερᾶς μονῆς τῆς Ἀγίας Αἰκατερίνης Σινᾶ, μᾶς ξάφνιασε καὶ μᾶς λύπησε. Μετὰ ἀπὸ δεκατέσσερις αἰῶνες ἀδιάκοπης παρουσίας καὶ λει-τουργίας τῆς Μονῆς τίθεται θέμα γιὰ τὴν λειτουργία ὡς ἐλεύθερο, θρησκευ-τικό. λατρευτικὸ μοναστικὸ κέντρο. Μπορεῖ νὰ γίνη ἐπίκεντρο τουριστικοῦ ἀρχαιολογικοῦ πάρκου, δὲν θὰ εἶναι ὅμως μοναστήρι.

Ἡ ἐλπίδα μου νὰ μὴ γίνη καμμία λειτουργικὴ ἀλλαγὴ στηρίζεται στὸν ΑΧΤΙΝΑΜΕ, δηλαδὴ τὸ εἰκονιζόμενο κείμενο μὲ τὴν παλαμιαία σφραγίδα τοῦ Μωάμεθ, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο ἡ Μονὴ ἀπολαμβάνει πλήρη ἐλευθερία νὰ λειτουργῆ ἐσαεί. Ἂν τὸ κυρίαρχο κράτος πιστεύει καὶ σέβεται τὸν ‘’ ἀπεσταλμένο τοῦ θεοῦ’’ Μωάμεθ, πρέπει νὰ ἀφήσει τὸ ἰσχύον καθεστώς, καὶ νὰ λειτουργῆ ἡ Μονὴ ὠς ἔχει. Ἡ λειτουργία τῆς Μονῆς δὲν ἐμποδίζει τὴν ὅποια ἀνάπτυξι τῆς περιοχῆς, παρ’ ὅλο ποὺ ὁ Μωάμεθ, ἀπὸ ὅσα ξέρομε, χάρισε στὴν Μονὴ δικαιώματα κυριαρχικὰ σὲ ἀκτῖνα γύρω ἀπὸ αὐτὴν ὅσο φθάνει νὰ καλύψη πορεία καμήλας σὲ μία καὶ μισὴ ἡμέρα.

Ἡ φήμη ὅτι ἡ Μονὴ εἶναι καὶ μωαμεθανικὴ, δηλ. μικτή ἀπὸ χριστιανοὺς καὶ μωαμεθανούς δὲν ἰσχύει. Ἁπλῶς μὲ τὴν ἴδρυσι τῆς Μονῆς τὸν 6ο αἰῶνα ὁ αὐτοκράτο-ρας Ἰουστινιανός ἐγκατέστησε κάπου τετρακόσιες οἰκογένειες ἀπὸ τὴν Ἰωνία νὰ φυλάγουν τὴν Μονή, μὲ τὴν ὑποχρέωσι τῆς Μονῆς νὰ τοὺς δίνει τὸ ψωμί. Αὐτοὶ εἶναι ἡ φυλὴ τῆς Τζεμπελίας, μία ἀπὸ τὶς εἴκοσι περίπου φυλές τῆς χερσονήσου. Τὰ ἐργατικὰ χέρια γιὰ τὴν Μονὴ ἐπιλέγονται ἀπὸ αὐτὴν τὴν φυλή. Ἕνας τεχνίτης μοῦ εἶπε σὲ κάποια στιγμή· «ἄνα γιουνάν», δηλ. ἐγὼ Ἴωνας, ἐγὼ Ἕλληνας. Ὅμως αὐτοὶ κάποτε ἐξισλαμίσθηκαν, ἀλλὰ ὡστόσο ἐξακολουθεῖ ἡ Μονὴ νὰ τοὺς τροφοδοτῆ. Δὲν ἔχουν καμμία ἄλλη σχέσι μὲ τὴν Μονή, οὔτε κυρίως θρησκευτική-λατρευτική.

Δὲν μπορῶ νὰ κρύψω τὴν ἀνησυχία μου γιὰ τὴν ἐξέλιξι. Δὲν μπορῶ νὰ ἐπα-ναπαυθῶ στὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Μονὴ προστατεύεται ἀπὸ τὴν ΟΥΝΕΣΚΟ. Θυμόσαστε φαντάζομαι ὅτι προστατευόμενά της θεόρατα βουδιστικὰ ἀγάλματα ἀνατινάχτηκαν χωρὶς καμμία συνέπεια ἐναντίον τῶν δραστῶν. Ἆ, τὸ ξεχάσατε κιόλας;

Μόνη μας ἐλπίδα νὰ ζητήσουμε προσευχητικὰ τὴν θεία παρέμβασι.

ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΥΣ ΙΗΣΟΥίΤΕΣ

 Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος

Από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Μαΐου 2025. Δείτε όλο το τεύχος ΕΔΩ

 Ὁ μακαρίτης Πάπας Φραγκῖσκος προερχόταν ἀπὸ τὸ τάγμα τῶν Ἰησουϊ-τῶν, καὶ μοῦ δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ ἀναφέρω λίγα γι’αὐτὸ τὸ τάγμα.

Ἀπὸ τὸν 17ο αἰῶνα, ποὺ ἄρχισαν νὰ δροῦν στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, ἀποκαλύφθηκε τὸ πραγματικὸ πρόσωπο τοῦ τάγματος. Γράφει σὲ ἐπιστολή του, τὸ 1610 ὁ αρχηγὸς τῆς δεύτερης ἀποστολῆς, Γάλλος ἱερωμένος Φρανσουά ντε Κανιγιάκ· «Για να μας αισθάνονται κοντά τους οι Έλληνες και οι Αρμένιοι αφήσαμε γενειάδα. Φορέσαμε ράσο χωρίς κολάρο και με μακριά μανίκια, σαν αυτό που φέρουν οι παπάδες». Μόνοι τους ἀποκάλυψαν ὅτι ἀποστολὴ τους ἦταν ἡ περαιτέρω διάδοσις τοῦ ρωμαιοκαθολικοῦ δόγματος ἀνάμεσα στοὺς Ὀρθο-δόξους τῆς ἀνατολῆς ἀσκῶντας ὕπουλα προσηλυτισμό.

Τώρα καταλαβαίνω γιατὶ ὅταν λέμε «Ἰησουΐτης» ἐννοοῦμε τὸν ὑποκριτή. Ρωμαιοκαθολικοὶ ὄντες ὑποκρίνονται τὸν ὀρθόδοξο, γιὰ νὰ πετύχουν τὸν σκοπό τους. Τὸ ἔδειξαν αὐτὸ καὶ κατὰ τὴν τελετὴ τῆς κηδείας τοῦ Πάπα, ὅταν ἐμφανίσθηκαν κληρικοί (ἐπίσκοπος, ἱερεῖς, διάκονοι) ποὺ ἀνέπεμψαν νεκρώσιμη ἀκολουθία. Ὅλοι νόμισαν ὅτι μετέχει ὀρθόδοξος κλῆρος, ἐνῶ ἦταν καθολικοί. Δὲν πρόσεξαν οὔτε τὴν ἐμφάνισί τους, μὲ τὰ πολύχρωμα ἄμφια, καὶ ἀποκάλυψαν τὴν ὑπουλότητά τους, διότι οἱ ὀρθόδοξοι κληρικοὶ κάνουν τὴν νεκρώσιμη ἀκολουθία «ἐν λευκοῖς» δηλ. φοροῦν λευκὰ ἄμφια.

Ἀπὸ τότε ποὺ ἄρχισαν τὴν δρᾶσι τους στὴν ἀνατολὴ ἔχουν καταφέρει νὰ προσετερισθοῦν πολλοὺς ὀρθοδόξους. Καὶ συνεχίζεται ἡ δρᾶσις τους μέχρι σήμερα. Καὶ ἡ ἀπορία μου, καὶ ἀγωνία μου ἢ ὁ προβληματισμός μου, εἶναι· Γιατὶ συνεχίζεται, μὲ πάθος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας, προσπάθεια γιὰ ἕνωσι τῆς Ἀνατολῆς μὲ τὴν Δύσι, ὅσο συνεχίζεται μὲ ὕπουλο τρόπο, μέ «Δούρειο ἵππο», ἡ ἐξαπάτησις καὶ παγίδευσις ὀρθοδόξων; Μὲ τὴν δραστηριοποίησι τῶν μονῶν Σύρου καὶ Τήνου τὸ 1814 καὶ τὴν ἴδρυσι τῆς Μονῆς Ἀθηνῶν τὸ 1915 συνεχίζεται μέχρι τὶς μέρες μας τὸ ἔργο τους.

Καὶ μὴ μοῦ πεῖτε ὅτι τὸ καθῆκον τους εἶναι ἡ ἱεραποστολή. Ἡ ἱεραποστο-λὴ εἶναι στοιχεῖο τῆς οὐσίας τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἀπευθύνεται σὲ μὴ χριστιανούς, σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἀγνοοῦν τὸν ἀληθινὸ Θεό, δηλ. σὲ ἀλλόθρησκους, σὲ εἰδωλολάτρες.

Ἡ συνταγματικὰ κατοχυρωμένη ἀνεξιθρησκεία στὴν πατρίδα μας προστατεύει τὰ ἐπίσημα θρησκεύματα καὶ ὄχι τὶς σέχτες μὲ τὴν ὕπουλη καὶ παραπλανητικὴ δρᾶσι.

Τελικὰ οἱ Ἰησουΐτες (καὶ Οὐνῖτες) μὲ τὴν τακτική τους ἀκυρώνουν τὴν προσπάθεια γιὰ τὴν ἕνωσι. Ματαιώνουν τὸν κόπο τῶν οἰκουμενιστῶν!

ΑΝΑΓΚΑΙΑ – ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ

 Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος

(από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Απριλίου 2025)

Τὸ Σάββατο 19 Ἀπριλίου στὶς 11 μ.μ., μία ὥρα πρὶν ἀπὸ τὰ μεσάνυχτα, εἴμαστε ὅλοι καλεσμένοι μικροὶ-μεγάλοι, ἄνδρες-γυναῖκες, πτωχοί-πλούσιοι, σοφοί-ἀγράμματοι, ἀστοί-χωρικοί, ἐργαζόμενοι-συνταξιοῦχοι, ὅσοι πιστοί. Μᾶς καλεῖ ἡ μητέρα Ἐκκλησία στὴν μεγαλύτερη ἑορτὴ. Ἑορτάζει τὴν νίκη τοῦ Χριστοῦ ἐναντίον τοῦ θανάτου, καὶ μὲ τὴν νίκη αὐτὴ μᾶς ἄνοιξε τὴν πόρτα τοῦ παραδείσου ποὺ ἦταν κλεισμένη ἀπὸ τότε ποὺ ἐξορίσθηκε ὁ Ἀδάμ. Τώρα ὅλοι, οἱ πιστοὶ καὶ βαπτισμένοι χριστιανοί, ἔχομε τὸ δικαίωμα καὶ τὴν δυνατότητα νὰ γίνουμε ξανὰ πολῖτες τὴς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

Τὸ θαυμαστὸ γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ μᾶς ἀφορᾶ ὅλους, διότι ἔγινε μόνο γιὰ μᾶς. Τόσο μᾶς ἀγάπησε ποὺ δὲν ἀπέφυγε τὸ πάθος τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς ταφῆς, γιὰ νὰ φθάση καὶ στὴν Ἀνάστασι καὶ νὰ μᾶς χαρίση τὴν αἰώνια ζωὴ στὴν βασιλεία του.

Δὲν εἶναι σωστὸ ἀπὸ ἀνθρώπους τόσο εὐνοημένους καὶ τιμημένους νὰ δείχνουμε ἀχαριστία καὶ νὰ ἀπορρίπτουμε τὴν τιμητικὴ πρόσκλησι γιὰ νὰ ἑορτάσουμε τὴν Ἀνάστασί του.

Ὅταν μᾶς καλοῦν σὲ γάμο, παράδειγμα, δὲν πῆγαίνουμε νὰ ποῦμε μόνον ἕνα χαιρετισμό, ἀλλὰ χαιρόμαστε στὸ μυστήριο καὶ μετὰ ἀπολαμβάνουμε τὸ προσφερόμενο δεῖπνο. Ἔτσι καὶ στὴν ἑορτὴ τῆς Ἀναστάσεως δὲν ἀκοῦμε τὸ πρῶτο Χριστὸς Ἀνέστη καὶ ἀμέσως φεύγουμε, ἀλλὰ ἀπὸ εὐγνωμοσύνη στὸν Κύριο ποὺ μᾶς κάλεσε, καὶ παραμένουμε στὸ ναὸ μαζί του μέχρι τὸ τέλος τῆς ἑορτῆς, καί, κυρίως, μετέχουμε καὶ στὸ Μυστικὸ Δεῖπνο, τὴν θεία Κοινωνία, ποὺ εἶναι τὸ εἰσιτήριο γιὰ νὰ μποῦμε στὴν αἰώνια χαρά.

«Ἡ τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες… μηδεὶς ἐξέλθη πεινῶν».

Ἐμεῖς εἴμαστε κερδισμένοι ἀπὸ τὴν χαρὰ ποὺ μᾶς δίνει ὁ Ἀνα-στημένος Ἰησοῦς, ὁ νικητὴς τοῦ θανάτου καὶ χορηγὸς ὄχι ἁπλῶς μόνον τῆς προσκαίρου ζωῆς, ἀλλὰ τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Δείτε ολόκληρο το τεύχος του Απριλίου  ΕΔΩ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΣΕ ΕΝΑ ΤΡΟΠΑΡΙΟ

 Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος

(από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Μαρτίου 2025)

Τὸ δεύτερο καὶ μεγαλύτερο μέρος τοῦ Τριῳδίου εἶναι ἡ μεγάλη Τεσσαρακοστή, ἀπὸ τὴν Καθαρὴ Δευτέρα μέχρι τὸ Σάββατο τοῦ Λαζάρου.

Ἂν οἱ ἀθλητὲς σωματικῶν ἀγώνων προπονοῦνται σκληρὰ καὶ μὲ πρό-γραμμα προκειμένου νὰ ἀνεβοῦν στὸ βάθρο τῶν νικητῶν, ἐμεῖς οἱ πιστοὶ τώρα, στὴν ἀρχὴ τῆς Τεσσαρακοστῆς, ἀκοῦμε τὸ προσκλητήριο ποὺ μᾶς προτρέπει σὲ πνευματικοὺς ἀγῶνες· «Τὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν ἠνέῳκται οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε». Οἱ πιστοὶ πρόθυμα καὶ μὲ τὴν ἐλεύθερη ἀπόφασί μας ἀποδεχόμαστε τὴν πρόσκλησι, καὶ θὰ μποῦμε στὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν, ἐπειδὴ ἀκριβῶς θέλομε, ὄχι νὰ ἀνεβοῦμε σὲ βάθρο, ἀλλὰ νά «ἑορτάσωμε ἀξίως τὸ τε σταυρώσιμον καὶ ἀναστάσιμον Πάσχα».

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟ ΤΡΙῼΔΙΟ

 Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος

(από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Φεβρουαρίου 2025)

Μᾶς ἀνέχεται ὁ ἅγιος Θεὸς καὶ μᾶς ἐπιτρέπει γιὰ ἄλλη μία χρονιὰ τῆς ζωῆς μας νὰ βιώσουμε τὴν κατανυκτικὴ περίοδο τοῦ  εὐλογημένου Τριῳδίου. Ἡ ζωὴ τοῦ ἀγωνιζόμενου Χριστιανοῦ εἶναι μόνιμος καὶ συνεχὴς ἀγώνας ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας, τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ καὶ προσπάθεια γιὰ μία ζωή «καθ’ ὁμοίωσιν τοῦ Θεοῦ». Δὲν ὑπάρχει καιρὸς γιὰ ἀνάπαυλα, διότι ὁ ἀντικείμενος ἐχθρός μας εἶναι ἀκοίμητος, καὶ συνεχῶς μᾶς ἐπιβουλεύεται. Ὁ δὲ ἀπόστολος Πέτρος μᾶς προτρέπει· «νήψατε, γρηγορήσατε»· καὶ μᾶς ἐνημερώνει ὅτι «ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ» (Α ́Πετ. 5,8).

Ἑπομένως ὄχι μόνον δὲν ὑπάρχει ἀνάπαυλα, ἀλλὰ κατὰ διαστήματα ἐντείνεται ὁ ἀγώνας. Εἶναι οἱ περίοδοι τῶν νηστειῶν, καὶ ἐξόχως τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς πρὶν ἀπὸ τὴν μεγάλη ἑορτὴ τοῦ Πάσχα. Μὲ τὴν Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ Φαρισαίου ἀνοίγει τὸ Τριῳδιο μὲ τὴν πρώτη καταλύσιμη εἰς πάντα ἑβδομάδα μέχρι τοῦ Ἀσώτου. Ἡ δεύτερη ἑβδομάδα μὲ ἄλαδη Τετάρτη καὶ Παρασκευὴ θὰ μᾶς φέρει στὴν Κυριακὴ τῆς Ἀποκρηᾶς κατὰ τὴν ὁποία ξεχνᾶμε τὸ κρέας μέχρι τὸ Πάσχα. Ἡ ἕβδομάδα ποὺ

ἀκολουθεῖ εἶναι ἡ λευκή, διότι καταλύονται τὰ ἱχθυρὰ καὶ γαλακτοκομικά, μέχρι τὴν Κυριακὴ τῆς Τυρινῆς. Ἐδῶ τελειώνει τὸ πρῶτο μέρος τοῦ Τριῳδίου καὶ τὴν ἑπομένη, τὴν Καθαρὴ Δευτέρα· «Τὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν ᾐνέῳκται οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε, ἀναζωσάμενοι τὸν καλὸν τῆς Νηστείας ἀγῶνα».

Ο (ΝΕΟΣ) ΧΡΟΝΟΣ

 Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος

(από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Ιανουαρίου 2025)

Ὁ χρόνος εἶναι θέμα ποὺ ἀπασχόλησε τοὺς φιλοσόφους, καὶ ἔχουν λεχθεῖ πάρα πολλά. Δεχόμαστε ὅμως ὅλοι τὶς παραμέτρους του: Παρελθόν, Παρόν καὶ Μέλλον. Ἔτσι μάθαμε νὰ λέμε Χθές, Σήμερα, Αὔριο. Ἄυλες ἔννοιες ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε στὸ χέρι. Ἐπινοήθηκε τρόπος μετρήσεως ἀπὸ δευτερόλεπτα μέχρι αἰῶνες. Μέσα στὸν χρόνο μπαίνομε καὶ ἐμεῖς, μετρᾶμε τὰ χρόνια μας καὶ ὅλοι ἀνεξαιρέτως ἐπιθυμοῦμε νὰ εἶναι τὰ χρόνια μας πολλά.

Ζωηρἠ εἶναι ἡ ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ἀειζωΐα, θεωρεῖται δὲ μέγα ἐπιστημονικὸ κατόρθωμα ἡ παράτασις τῆς ζωῆς, ἔστω καὶ μὲ τὴν κατάψυξι (;!).

Ἀλλὰ ὅσο καὶ ἂν μακρύνει ὁ ἄνθρωπος τὸν χρόνο παρουσίας του στὴν γῆ, θὰ πρέπει νὰ ξέρη ὅτι «ἀπόκειται τοῖς ἀνθρώποις ἅπαξ ἀποθανεῖν» (Ἑβρ. 9,27). Ὅ,τι γεννιέται πεθαίνει. Ὅμως ἐνῶ ὅλα τὰ ὄντα μὲ τὸν θάνατό τους χάνονται, μόνον ὁ ἄνθρωπος ἔχει μπροστά του τὴν αἰωνιότητα, διότι μόνον ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ ὅλα τὰ δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ, ἔχει πνεῦμα ζωῆς, ἔχει ἀθάνατη ψυχή. Καὶ τὸ μὲν σῶμα διαλύεται «εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη», «ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φαγῇ τὸν ἄρτον σου, ἕως τοῦ ἀποστρέψαι σε εἰς τὴν γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθης, ὅτι γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ» (Γεν 3,19), ἡ δὲ ψυχὴ

ὑπάρχει εἰς τὸν αἰῶνα τῶν αἰώνων.

ΣΦΑΓΗ ΝΗΠΙΩΝ

Γράφει ο κ.Δημήτριος Ρίζος

(από το περιοδικό "Μεγαλομάρτυρες", εκδ. Δεκεμβρίου 2024)

Ἀναφερόμενοι στὴν μητέρα τῶν ἑορτῶν, τὰ Χριστούγεννα, μένουμε ἔκθαμβοι ἀπὸ τὸ γεγονὸς καὶ τὰ ὅσα θαυμαστὰ τὸ συνοδεύουν: ταπεινὸ  σπήλαιο, ἀνοικτοὶ οὐρανοί, ἄγγελοι δοξολογοῦντες, ποιμένες ἐκπληκτόμενοι, ἄστρο μοναδικό, μάγοι προσκυνοῦντες, καὶ κάπου ἀνάμεσα ἀναφέρονται καὶ νήπια σφαζόμενα. Ἀνάμεσα στὸ φῶς, τοὺς ὕμνους, τὰ δῶρα, βλέπομε καὶ ἀθῶο νηπιακὸ αἷμα σφαγμένων νηπίων. Ἔντονη εἶναι ἡ ἀντίθεσις στὰ συναισθήματά μας, μὲ ἀνακύπτοντα ἐρωτήματα καὶ ἀπορίες.

Νὰ γιατὶ ἔπρεπε νὰ ἔρθη ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο. Σὲ ἕναν κόσμο βαρβαρότητος, χωρὶς κανένα ἦθος, μὲ κυριαρχία τοῦ κακοῦ, μὲ ἄγνωστη τὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄρχοντας εἶχε ἐξουσία νὰ ἀφαιρῆ τὴν ζωὴ ἀνθρώπων ἀνεξέλεγκτα, διότι ἡ ζωὴ δὲν εἶχε ἀξία, καὶ ἦταν ἄγνωστη ἡ προοπτικὴ τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς αἰωνιότητος. Ἕνας Ἠρώδης ἔδωσε τὴν κεφαλὴ τοῦ Προδρόμου δῶρο σὲ χορεύτρια. Τόσο ἁπλᾶ ἀλλὰ τραγικά. Ἕνας Ἡρώδης ἔδωσε ἐντολὴ σφαγῆς νηπίων, γιὰ νὰ μὴ διακοπῆ ἡ βασιλικὴ του δυναστεία.