Ἡ
Μεγ. Τεσσαρακοστὴ ἀποτελεῖ ἀναμφισβήτητα τὴν ἱερώτερη
ἀλλὰκαὶὡραιότερηπερίοδο τοῦἐκκλησιαστικοῦἔτους. Εἶναιμιὰ περίοδος προετοιμασίας
γιὰ τὴν μεγάλη ἑορτὴ τοῦ Πάσχα. Σ’ αὐτὴν ὁ χριστιανὸς καλεῖται νὰ ἀγωνιστεῖ κατὰ
τοῦ κακοῦ ποὺ ὑπάρχει μέσα του καὶ γύρω του, νὰ ἀντισταθεῖ στοὺς πειρασμοὺς καὶ
τὶς παγίδες τοῦ πονηροῦ, ὥστε νὰ ἀξιωθεῖ μὲ καθαρὴ τὴν ψυχὴ νὰ προσκυνήσει τὰ σεπτὰ
Πάθη καὶ τὴν Ἁγίαν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Στὸν
ἀγώνα αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία μᾶς προσφέρει τὴν πνευματικὴ πανοπλία, μὲ τὴν ὁποία θὰ
μπορέσουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὶς ἐπιθέσεις τοῦ διαβόλου, τὶς προκλήσεις
τῆςἁμαρτίας ποὺ δεχόμαστε ἀπὸ τὸ περιβάλλον, καθὼς καὶ τὰ ἄγρια θηρία τῶν παθῶν
ποὺ φωλιάζουν μέσα μας. Βασικὸ ὅπλο εἶναι ἡ νηστεία, μὲ τὴν ὁποία χαλιναγωγοῦμε
τὰ πάθη καὶ ἰσχυροποιοῦμε τὴ θέλησή μας. Μαζὶ μὲ τὴ νηστεία, ὅπλο παντοδύναμο
εἶναι ἡ προσευχή, τὴν ὁποία καλούμαστε περισσότερο νὰ ἀσκήσουμε τὴν
περίοδο αὐτή. Ἐκτὸςἀπ’ αὐτὰ ἡ Ἐκκλησίαμᾶς προσφέρει καὶ ἕνα πλοῦτο ἀπὸ ἱερὲς
ἀκολουθίες.Στὴ συνέχεια θὰ δοῦμε μὲ συντομία τὶς κυριώτερες ἀπ’ αὐτές.
Ἂς
ποῦμε κατ’ἀρχὴν λίγα λόγια γιὰ τὶς Κυριακὲς τῆς Μεγ. Τεσσαρακοστῆς. Κατὰ τὴν
περίοδο αὐτὴ κάθε Κυριακὴ τελεῖται ἡ θεία Λειτουργία τοῦ Μεγ. Βασιλείου,
ἡ ὁποία εἶναι ἐκτενέστερη καὶ κατανυκτικότερη ἀπὸ τὴν λειτουργία τοῦ ἱ.
Χρυσοστόμου, ποὺ τελεῖται τὸ ὑπόλοιπο ἔτος.
Ἐπὶ
πλέον, κάθε Κυριακὴ ἑορτάζουμε καὶ ἕνα ἰδιαίτερο γεγονὸς ἢ κάποιον ἅγιο. Τὴν Α΄Κυριακὴ
τῶν Νηστειῶν, ποὺ λέγεται καὶ Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἑορτάζουμε τὴ νίκη
τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τῶν αἱρέσεων ποὺ ἐμφανίστηκαν ἀνὰ τοὺςαἰῶνες καὶ ἰδιαιτέρως κατὰ
τῶν εἰκονομάχων. Μετὰ τὸ τέλος τῆς θείας Λειτουργίας γίνεται λιτανεία, κρατώντας
στὰ χέρια ἱερὲς εἰκόνεςκαὶ ψάλλοντας τὸ ὡραῖο ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς «Τὴν ἄχραντον
εἰκόνα σου προσκυνοῦμεν ἀγαθέ».
