Η ποιμαντική αγωνία του Ιερού Χρυσοστόμου - Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης

‘’Πολλή βλέπω τήν δυσκολία τοῦ πράγματος. Πολλές φορές σε ἄλλους καιρούς, πού μπορεῖ νά εἶστε καθαροί, δέν προσέρχεσθε στήν Θεία Κοινωνία, ἀλλά ὅταν ἔρθει τό Πάσχα, ἀκόμη κι ἄν ἔχετε κάποια ἁμαρτία πλησιάζετε. Ὤ! τῆς συνήθειας, ὤ! τῆς προλήψεως, στά χαμένα γίνεται ἡ καθημερινή Θεία Λειτουργία, στά χαμένα παριστάμεθα στό θυσιαστήριο καί κανένας νά μή συμμετέχει.

Αὐτά σᾶς τά λέγω ὄχι γιά νά προσέρχεσθε στήν Θεία Κοινωνία ἁπλῶς καί ὡς ἔτυχε, ἀλλά γιά νά προετοιμάζετε ἄξιους τούς ἑαυτούς σας για αὐτό. Δέν εἶσαι ἄξιος νά παραμείνεις στήν θυσία, τότε δέν εἶσαι ἄξιος καί γιά τήν Θεία Κοινωνία; Τότε οὔτε καί γιά τήν προσευχή. Ἀκοῦς τόν διάκονο νά στέκεται καί νά λέγει· ὅσοι εἶστε ἐν μετανοίᾳ νά ἀπέλθετε ὅλοι. Αὐτοί πού δέν μετέχουν στήν Θυσία εἶναι οἱ ἐν μετανοίᾳ. Γιατί, λοιπόν λέγει, ἀπέλθετε ὅσοι δέν μπορεῖτε νά παραμείνετε στήν προσευχή καί σύ μοῦ στέκεσαι μέ ἰταμότητα; Ἀλλά δέν ἀνήκεις σέ αὐτούς, ἀλλά στούς δυναμένους νά συμμετέχουν καί δέν φροντίζεις καθόλου γιά νά κοινωνήσεις; Γιά τίποτα τό θεωρεῖς;

Σκέψου, σέ παρακαλῶ· μπροστά σου εἶναι βασιλική τράπεζα, ἄγγελοι διακονοῦν τό τραπέζι, αὐτός ὁ βασιλιάς εἶναι ἐδῶ, καί σύ στέκεσαι καί μοῦ χασμουριέσαι βαριεστημένα; Εἶναι λερωμένα τά ροῦχα σου καί ἔτσι δικαιολογεῖσαι μέσα σου; Εἶναι καθαρά; Τότε κάθισε στό τραπέζι καί κοινώνησε. Ὁ Χριστός ἔρχεται κάθε φορά καί βλέπει τούς καθισμένους στό τραπέζι καί μέ ὅλους συζητᾶ· καί σᾶς μιλᾶ μέσα στήν συνείδησή σας· φίλοι, πῶς στέκεστε ἐδῶ χωρίς νά ἔχετε ἔνδυμα γάμου; Δέν εἶπε, γιατί κάθισες; Ἀλλά γιατί πρίν ἀκόμη εἰσέλθεις καί καθίσεις θεωρεῖς τόν ἑαυτό σου ἀνάξιο· δέν εἶπε γιατί κάθισες; Ἀλλά γιατί εἰσῆλθες;

Ὅλα αὐτά τά λέγει καί ἐδῶ πρός ὅλους μας, πού μέ ἀναισχυντία καί ἰταμότητα στεκόμαστε. Αὐτός πού δέν κοινωνᾶ τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων στέκεται ἀναίσχυντος καί ἰταμός. Γιά αὐτό καί πρῶτα ὁδηγοῦνται ἔξω οἱ ἔχοντες ἁμαρτίες. Ὅπως ἀκριβῶς, ὅταν εἰσέρχεται στό τραπέζι ὁ βασιλιάς, δέν πρέπει νά παρευρίσκονται ἐκεῖ αὐτοί πού τόν δυσαρέστησαν, ἀλλά τούς βγάζουν ἔξω. Ἔτσι κι ἐδῶ, οἱ ἁμαρτωλοί πρέπει νά βγοῦν ἔξω, τήν ὥρα πού τελεῖται ἡ θυσία καί ὁ Χριστός εἶναι παρών θυσιασμένος, τό πρόβατο τό Δεσποτικό, τήν ὥρα πού ἀκοῦς τόν διάκονο νά λέγει, ‘’ἄς δεηθοῦμε ὅλοι μαζί’’, ὅταν βλέπεις νά ἀνοίγονται τά βημόθυρα, τότε σκέψου ὅτι ἀνοίγει ὁ οὐρανός καί οἱ ἄγγελοι κατεβαίνουν. Ὅπως δέν πρέπει κανείς ἀπό τούς ἀβάπτιστους νά παρευρίσκεται, ἔτσι κι ἀπό τούς βαπτισμένους καί ρυπαρούς.

Πές μου, ἄν κάποιος κλήθηκε σέ τραπέζι καί ἔνιψε τά χέρια του καί κάθισε καί ἑτοιμάστηκε γιά τό φαγητό καί κατόπιν δέν τρώει, δέν περιφρονεῖ ὑβριστικά αὐτόν πού τόν κάλεσε; Καλύτερα δέν ἦταν αὐτός νά μήν ἐρχόταν; Ἔτσι καί ἐσύ ἦρθες στήν Θεία Λειτουργία· ἔψαλλες τόν ὕμνο, ὁμολόγησες μέ ὅλους μαζί ὅτι ἀνήκεις στούς ἀξίους καί δέν ἀποχώρησες μέ τούς ἀνάξιους· πῶς ἔμεινες καί δέν κοινωνᾶς τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ; ἀνάξιος εἶμαι, μοῦ λές, τότε εἶσαι ἀνάξιος καί ἐκείνης τῆς κοινωνίας τῶν προσευχῶν. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο δέν κατεβαίνει μόνο μέ τά προκείμενα Δῶρα, ἀλλά καί διά τῶν εὐχῶν. Δέν βλέπεις τούς ὑπηρέτες μας πῶς πλένουν μέ τά σφουγγάρια τό τραπέζι καί καθαρίζουν τό σπίτι καί μετά στρώνουν τά πιάτα γιά τό φαγητό; Τό ἴδιο γίνεται ἐδῶ μέ τίς προσευχές καί μέ τό κήρυγμα τοῦ ἱεροκήρυκα· σάν μέ σφουγγάρια πλένουμε τήν ἐκκλησία, ὥστε τά Τίμια Δῶρα νά προτεθοῦν σέ καθαρή ἐκκλησία, γιά νά μήν ὑπάρχει καμιά βρωμιά καί κάμια ρυτίδα. Ἔνιωθαν πώς δέν εἶναι ἄξιοι ὄχι μόνο νά βλέπουν τά ἅγια πού τελοῦνται, ἀλλά οὔτε καί νά ἀκοῦνε. Οὔτε καί νά βρίσκονται ἐδῶ δέν ἦταν ἄξιοι, λένε· καί παρ’ ὅλα αὐτά καί ἦλθαν καί εἶδαν ποῦ στέκεται ὁ Θεός. Θά μποροῦσαν νά ἔλθουν καί νά δοῦν· ὅταν ὅμως ἔπρεπε νά μείνουν σηκώνονται καί φεύγουν· μόνο οἱ κατηχούμενοι φέρονται ἔτσι. Δέν εἶναι τό ἴδιο κάποιος νά μήν ἔχει παρευρεθεῖ ποτέ του στό Μυστήριο τῆς Θυσίας, και, ὅταν κάποια στιγμή παραστεῖ, νά καταφρονήσει τά Ἅγια ἀποφεύγοντας νά κοινωνήσει καί νά θεωρεῖ τόν ἑαυτό του ἀνάξιο τοῦ πράγματος. Θά μποροῦσα νά πῶ καί πιό πολλά καί πιό φοβερά, ἀλλά ἀρκοῦν αὐτά γιά νά μή σᾶς φορτώσω περισσότερο· αὐτοί πού δέν σωφρονίζονται μέ αὐτά οὔτε καί μέ τά πολλά μπορεῖ νά γίνει. Γιά νά μή γίνει ὅμως πιό μεγάλο τό κρῖμα, σᾶς παρακαλοῦμε ὄχι μόνο νά μήν παρευρίσκεστε, ἀλλά καί νά καταστήσετε τόν ἑαυτό σας ἄξιο καί γιά τήν εἴσοδό σας καί γιά τήν Θεία Κοινωνία.

Πές μου, ἄν ἕνας βασιλιάς σέ διέταζε καί σοῦ ἔλεγε ὅτι, ἄν κάποιος κάνει αὐτό τό πράγμα, θά ἀπέχει ἀπό τό τραπέζι μου, ἄραγε δέν θά κάνατε τά πάντα γιά χάρη του; Στούς οὐρανούς μᾶς κάλεσε, στό τραπέζι τοῦ μεγάλου καί θαυμαστοῦ Βασιλιᾶ καί ἐμεῖς ἀπομακρυνόμαστε καί ἀναβάλλουμε καί δέν τρέχουμε μέ πόθο γιά νά τό γευτοῦμε; Καί ποιά εἶναι ἡ ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας; Μή μοῦ προφασιστεῖς ἀσθένεια οὔτε ἀδυναμία τῆς φύσης σου· μόνο ἡ ραθυμία μᾶς κάνει ἀνάξιους καί ἀπόμακρους ἀπό τήν Θεία Κοινωνία.’’

Αρχιμανδρίτης

π. Σεβαστιανός Τοπάλης