Κυριακή Γ΄ Νηστειών (Σταυροπροσκυνήσεως) – Ο Ιερός Χρυσόστομος για την αυταπάρνηση στην οποία μας καλεί ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ[:Μάρκ.8,34-38 και 9,1]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ

ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

«Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι(:εάν κάποιος θέλει να με ακολουθήσει ως μαθητής μου, ας διακόψει κάθε σχέση με τον διεφθαρμένο από την αμαρτία εαυτό του και ας πάρει τη σταθερή απόφαση να υποστεί ακόμη και θάνατο σταυρικό και βίαιο. Και ας με ακολουθήσει μιμούμενος σε όλα το παράδειγμά μου. Και μη διστάσει να προβεί στις αποφάσεις και τις θυσίες αυτές)»[Ματθ.16,24].

«Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του», λέγει ο ιερός Ευαγγελιστής· πότε δηλαδή; Όταν ο Πέτρος προηγουμένως είχε πει: «Ἵλεώς σοι, οὐ μὴ ἔσται σοι τοῦτο(:ο Θεός να σε φυλάξει από όσα φοβερά μας είπες ότι θα σου συμβούν, Κύριε. Δεν πρέπει σε σένα τον Μεσσία να συμβεί αυτό που είπες)»[Ματθ.16,22]· και άκουσε ως απάντηση από τον Κύριο: «Ὑπαγε ὀπίσω μου, Σατανᾶ(:Πήγαινε πίσω μου και φύγε από μπροστά μου, σατανά˙ μου είσαι εμπόδιο στο δρόμο του καθήκοντός μου και πειρασμός· διότι δεν φρονείς εκείνα που αρέσουν στον Θεό, αλλά εκείνα που αρέσουν στους ανθρώπους)»[ Ματθ. 16,23]· διότι δεν αρκέστηκε στην επιτίμηση μόνο, αλλά θέλοντας να δείξει και με το παραπάνω και το ότι τα λόγια του Πέτρου ήταν άτοπα και ανάρμοστα καθώς επίσης και το κέρδος που θα πήγαζε από το Πάθος, λέγει: «Εσύ μου λέγεις: ‘’ο Θεός να σε φυλάξει και να σε ευσπλαχνισθεί, ώστε να μη σου συμβεί αυτό’’· εγώ όμως σου λέγω ότι δεν είναι μόνο επιβλαβές για σένα και ολέθριο το να με εμποδίσεις και να δυσφορείς για το επικείμενο Πάθος μου, αλλά ότι ούτε θα μπορέσεις να σωθείς εάν και εσύ ο ίδιος δεν είσαι προετοιμασμένος με κάθε τρόπο να πεθάνεις».

Κυριακή Γ’ Νηστειών – Της Σταυροπροσκυνήσεως: Να σηκώνουμε τον Σταυρό μας

Καθώς βρισκόμαστε στο μέσο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Εκκλησία μας προβάλλει στους ιερούς Ναούς μας τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου και μας καλεί να τον προσκυνήσουμε με δέος και πίστη και να πάρουμε χάρη πολλή και δύναμη για τον πνευματικό αγώνα που διεξάγουμε την περίοδο αυτή.

Τι θα πει αυταπάρνηση

Λίγες εβδομάδες πριν από το πάθος του ο Κύριος κάλεσε τους μαθητές του και τα πλήθη του λαού για να τους πει λόγια βαρυσήμαντα για τη ζωή τους και τη ζωή όλων μας. Όποιος θέλει, είπε, να με ακολουθήσει και να γίνει μαθητής μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του κι ας πάρει τη σταθερή απόφαση να υποστεί για μένα όχι μόνο κάθε θλίψη και δοκιμασία αλλά και θάνατο σταυρικό, και τότε ας με ακολουθεί.

Εἶναι ἀμέτρητοι οἱ χαρακτηρισμοί, πού προτάσσει στό ὄνομα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἡ ὑμνολογία μας

Εἶναι ἀμέτρητοι οἱ χαρακτηρισμοί, πού προτάσσει στό 

ὄνομα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἡ ὑμνολογία μας.

Σάββας Ἠλιάδης, Δάσκαλος

Ο Τίμιος Σταυρός της Κάτω Ζώδιας

Εἶναι ἀμέτρητοι οἱ χαρακτηρισμοί, ποὺ προτάσσει στὸ ὄνομα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἡ ὑμνολογία μας καὶ οἱ ἰδιότητες καὶ οἱ θεῖες ἐνέργειες ποὺ χαρίζει πλουσίως στὰ ζωντανὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Προσπαθήσαμε νὰ καταγράψουμε κατὰ τὸ δυνατὸν ἀπὸ τὸ Μηναῖο τοῦ Σεπτεμβρίου, ἐπὶ τῇ ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως:

1. Ἄχραντος Σταυρὸς

2. θεῖος Σταυρὸς

3. ἀήττητον τρόπαιον

4. θυρεὸς (μεγάλη ἀσπίδα) ἀπροσμάχητος

5. σκῆπτρον (σύμβολο ἐξουσίας) ἔνθεον

6. πανάγιος Σταυρὸς

7. σκέπη κραταιὰ

8. τριμερὴς Σταυρὸς (ἀπὸ τὴν παράδοση τῆς Π. Διαθήκης μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Λὼτ)

9. ζωηφόρον ξύλον

10. φυλακτήριον θεῖον

Δημητράκης Δημητριάδης: Ο δολοφονημένος απ’ τους Άγγλους 7χρονος Ήρωας

Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται ασφαλώς το παιδικό ανάγνωσμα «Μικρός Ήρωας», όπου μια ομάδα ελληνόπουλων πολεμά με θάρρος τους κατακτητές. Στην περίπτωση του Δημητράκη Δημητριάδη το παραμύθι ήταν αληθινό, με μια αλήθεια τραγική, μα και τόσο λαμπρή. Παιδί φτωχό.

Φοιτούσε στη Β΄ τάξη του Δημοτικού και μετά το σχολείο πουλούσε λουλούδια στους δρόμους για να βοηθήσει οικονομικά την γιαγιά του που τον μεγάλωνε. Ένα μικρό χαρούμενο αγόρι 7 ετών, μαθημένο στη βιοπάλη. Γεννήθηκε το 1949 στη Λάρνακα και η ιστορία αποφάσισε να τον γράψει στις σελίδες της στα 7 μονάχα χρόνια του. Στις 14 Μαρτίου 1956, με αφορμή την εξορία του αρχιεπισκόπου Μακαρίου, η κυπριακή νεολαία βρέθηκε και πάλι στους δρόμους. Στη Λάρνακα τα παιδιά του σχολείου επίσης κατέβηκαν στους δρόμους.

Βραβείο ειρήνης Μουσταφά Κεμάλ στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ!

Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης

Η αλήθεια

Ο ιστορικός Νίκος Ψυρρούκης, στο έργο του «Μικρασιατική Καταστροφή» έγραφε ότι «η προσεκτικότερη μελέτη του Κεμαλισμού μας πείθει ότι πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική θεωρία. Ο φιλοναζισμός και άλλες αντιδραστικές δοξασίες είναι νομοτελειακή εξέλιξη του Κεμαλισμού….» . Επίσης, ο Γερμανός Στέφαν Ίχριγκ, στο βιβλίο του «Ο Ατατούρκ, στη φαντασία των Ναζί», υποστηρίζει πολύ σωστά ότι «ο Κεμάλ υπήρξε πηγή έμπνευσης για τον Χίτλερ, τονίζοντας ότι ο Χίτλερ είχε μελετήσει τη δράση του Κεμάλ και είχε επηρεαστεί από τον τρόπο με τον οποίο είχε εξολοθρεύσει τους Έλληνες, Αρμένιους και Ασσύριους».

Τον Σεπτέμβριο του 1922 ο «Λαϊκός Παρατηρητής», η επίσημη εφημερίδα των Ναζί, έγραφε ότι «σε αυτές τις μέρες της ατίμωσης και της ατιμίας ένα όνομα αποδεικνύει τι μπορεί να πετύχει ένας αληθινός άνδρας. […] Η νίκη του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θα μας δώσει νέα δύναμη και θα δυναμώσει την πίστη μας στο ανίκητο του πνεύματος του ηρωισμού».

Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Αγαπίου και των συν αυτώ μαρτυρησάντων. Μνήμη Αριστοβούλου Επισκόπου Βρετανίας και Νικάνδρου Μάρτυρος (15 Μαρτίου)

Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Aγαπίου και των συν αυτώ Mαρτύρων, 

Πλησίου, Pωμύλου, Tιμολάου, Aλεξάνδρων δύω, και δύω Διονυσίων

Εις τον Αγάπιον

Έσπευδεν Aγάπιος εις μαρτυρίαν,

Θεού γαρ αυτόν υπέθαλπεν αγάπη.

Εις τον Πλήσιον, Pωμύλον και Tιμόλαον

Συν τοις δυσί Πλήσιος εκτμηθείς ξίφει,

Θεού συν αυτοίς ίσταται νυν πλησίον.

Εις τους δύω Aλεξάνδρους και Διονυσίους

Ως Aλεξάνδροις κλήσις, εκτομή, στέφος,

Kαι Διονυσίοις τε κοινά ην τάδε.

Πέμπτη και δεκάτη τμήθη Aγάπιος, εταίροι.

Άγιος Μάρτυς Αγάπιος και οι συν αυτώ μαρτυρήσαντες

Oύτοι οι Άγιοι ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Διοκλητιανού εν έτει σϟζ΄ [297]. Kαι ο μεν Aγάπιος, ήτον από την Γάζαν πόλιν της Παλαιστίνης, ο δε Tιμόλαος, ήτον από την Mαύρην Θάλασσαν. Oι δε δύω Διονύσιοι, ήτον από την Tρίπολιν την εν Φοινίκη ευρισκομένην. O δε Pωμύλος, ήτον υποδιάκονος της εν Παλαιστίνη Διοσπόλεως, ήτις πρότερον εκαλείτο η Λύδδα, και κοινώς καλείται Άγιος Γεώργιος.

Ερμηνευτικό σχόλιο στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής 15.3.26 [ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ (Ἑβ 4,14-5,6)]

Από τον κ. Δημήτριο Ρίζο *

«Ἔχοντες ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ,
κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας»

Τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς τρίτης Κυριακῆς τῶν νηστειῶν, γνωστῆς ὡς Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, εἶναι ἐπιλεγμένο ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή. Στὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ ὁ ἀπόστολος κάνει μία ἀντιπαραβολὴ μεταξὺ Ἰουδαϊσμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ. Καὶ ἀσφαλῶς καταδεικνύεται ὅτι τὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀπείρως ἀνώτερο ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, ἀνώτερο ἀπὸ τοὺς προφῆτες, καὶ ἀνώτερο ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Αὐτὰ σὲ πολὺ ἀδρὲς γραμμὲς πρέπει νὰ μᾶς εἶναι γνωστά, γιὰ νὰ μπορέσωμε νὰ κατανοήσωμε τὴν ὅποια μικρὴ περικοπὴ τῆς ἐπιστολῆς. Μὲ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις μποροῦμε τώρα νὰ δοῦμε δύο στίχους ἀπὸ τὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα. 

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς: Ομιλία εις τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό

Απόσπασμα από την ομιλία

Ο ίδιος ο Κύριος, για τον οποίο και δια του οποίου έγιναν τα πάντα, δεν έλεγε πριν από τον Σταυρό, «όποιος δεν παίρνει τον σταυρό του για να με ακολουθήση, δεν είναι άξιός μου» (Ματθ. 10, 38); Βλέπετε ότι και πριν εμπηχθή, ο Σταυρός ήταν που έσωζε;

Αλλά και όταν ο Κύριος προέλεγε καθαρά στους μαθητάς το πάθος του και τον θάνατο δια του Σταυρού, ο δε Πέτρος μη υποφέροντας να τ’ ακούση και γνωρίζοντας ότι αυτός έχει εξουσία τον παρακαλούσε, «έλεος σ’ εσένα, Κύριε, δεν θα σου συμβή τούτο» (Ματθ. 16, 22), αυτόν μεν ο Κύριος τον επετίμησε, διότι στο θέμα τούτο συλλογιζόταν ανθρωπίνως και όχι θείως· αφού δε προσκάλεσε τον όχλο μαζί με τους μαθητάς του τους είπε· «όποιος θέλει να έλθη οπίσω μου, ας απαρνηθή τον εαυτό του, ας σήκωση τον σταυρό του και ας με ακολουθήση· διότι όποιος θέλει να σώση την ψυχή του, θα την χάση, όποιος δε χάση την ψυχή εξ αιτίας εμού και του ευαγγελίου, αυτός θα την σώση» (Ματθ. 16, 25).

Μη φοβηθείς ότι θα πτωχεύσεις ποτέ από την ελεημοσύνη, αντίθετα…

Μὴ φοβηθεῖς ὅτι θὰ πτωχεύσεις ποτέ ἀπὸ τὴν ἐλεημοσύνη,

ἀντίθετα μάλιστα ὅσο δίνεις τόσο σοῦ τὰ πολλαπλασιάζει ὁ Κύριος, ὅπως φαίνεται σὲ διάφορα βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ κυρίως στὸ βίο τοῦ σπλαχνικότατου Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, ποὺ δὲν ἔδινε δέκα ἢ εἴκοσι φλουριὰ ἀλλὰ λίτρες χρυσοῦ, καὶ ὅσο αὐτὸς ἔδινε τόσο τοῦ ἔστελνε ὁ Θεὸς περισσότερα· καὶ μιὰ φορά ποὺ προσευχόταν, τὸν ἄκουσε κάποιος νὰ λέει:

«Τώρα θὰ φανεῖ, πολυέλεε Δέσποτα, ποιός θὰ βαρεθεῖ πρῶτος, ἡ χάρη σου νὰ μοῦ στέλνεις τοὺς θησαυροὺς ἢ ἐγὼ νὰ τοὺς μοιράζω στοὺς φτωχούς».

Αὐτὸ τὸ εἶπε γιατί τοῦ ἔστειλαν ἀπὸ τὴν Ἀφρικὴ δέκα ἀγγεῖα μὲ μέλι χάριν ἐλεημοσύνης καὶ ἀπὸ τὴν καλή του προαίρεση μετασκεύασε ὁ Παντοδύναμος τὸ μέλι καὶ ἔγινε χρυσὸ ἁγνό.

Βλέπεις πῶς ἀνταμείβει ὁ Δεσπότης τοὺς ἐλεήμονες, ὄχι μόνο στὸν μέλλοντα ἀλλὰ καὶ στὸν παρόντα αἰῶνα; Δὲν εἶναι ψευδὴς ἡ «Παροιμία» ποὺ λέει:

«Ὅποιος ἐλεεῖ ἕνα φτωχὸ δὲ θὰ δεῖ ποτὲ φτώχεια, ἀλλὰ ὅποιος τὸν καταφρονεῖ θὰ λιμοκτονήσει».

”Ἁμαρτωλῶν Σωτηρία” σελ. 341 ἐκδ. Γνόφος

πηγή: https://simeiakairwn.gr/

…τί είναι αυτό που ξαφνικά αδειάζει την ψυχή;

Γιατί υπάρχουν στιγμές όπου ο άνθρωπος δεν έχει καμία δύναμη να προσευχηθεί, καμία διάθεση να εργασθεί πνευματικά, καμία εσωτερική κίνηση προς τον Θεό;

Πώς γίνεται ο νους, που πριν από λίγο στεκόταν σε εγρήγορση, να βυθίζεται ξαφνικά σε μια βαριά νάρκη;

Και γιατί, ενώ όλα γύρω παραμένουν τα ίδια, η καρδιά αισθάνεται ότι ο κόσμος έχει χάσει το νόημά του;

Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι ψυχολογικά. Είναι βαθιά θεολογικά.

Οι πατέρες της ερήμου τα γνώριζαν πολύ πριν τα ονομάσουν οι μεταγενέστεροι. Και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, στον δέκατο τρίτο λόγο του έργου του, δίνει σε αυτή την παράξενη κατάσταση ένα όνομα που οι παλαιοί μοναχοί γνώριζαν καλά: ακηδία.

Η λέξη φαίνεται απλή, αλλά περιγράφει μια από τις πιο βαριές πνευματικές εμπειρίες. Ο άγιος την ονομάζει παράλυση της ψυχής και έκλυση του νου.

Όσον η εικόνα μου ευρίσκεται στην Μονην των Ιβήρων μη φοβεισθε κανένα, αλλά να ασκεισθε στην υπομονήν. Όταν αναχωρήσω από εκεί, εκ της θέσεώς μου, δι’ άλλον τόπον, θα έλθει και το τέλος της Αγιωνύμου πολιτείας…. Παναγία η Πορταΐτισσα και ο όσιος Γαβριήλ ο Ἴβηρ

Παναγία η Πορταΐτισσα – Ι.Μ. Ιβήρων

Η εικόνα ήταν κτήμα μιας ευλαβούς χήρας στη Νίκαια της Βιθυνίας, μπροστά απ’ την οποία έκαιγε ακοίμητη καντήλα, όταν εικονομάχοι στρατιώτες την ανακάλυψαν στο σπίτι της. Με την υπόσχεση χρημάτων η σώφρων χήρα πήρε μια μέρα παράταση και τη νύχτα, μαζί με το γιό της, έριξε την εικόνα στη θάλασσα. Η εικόνα, θαυματουργικά, μόλις βρέθηκε στο νερό, στάθηκε όρθια και άρχισε να πλέει προς την Ελλάδα, ο δε γιός της χήρας, για να μην τον συλλάβουν, ήρθε στη Θεσσαλονίκη και μετά στο Άγιον Όρος. Κανείς δεν ξέρει που βρισκόταν 170 χρόνια η εικόνα, απ’ το 829 που έπεσε στη θάλασσα ως το 1004 που βγήκε στη μονή Ιβήρων και να πώς εκτυλίχθηκε το θαυμαστό γεγονός της ανεύρεσης:

Κάθονταν οι άγιοι Γέροντες της μονής των Ιβήρων και μιλούσαν περί σωτηρίας ψυχής, όταν ξαφνικά είδαν μέσα στη θάλασσα ουρανομήκη λάμψη, και θαύμασαν που μπορούσαν κι έβλεπαν ακόμα και τη νύχτα να λάμπει κάτι σαν τον ήλιο. Μαζεύτηκαν όλοι οι Μοναχοί του Όρους και με βάρκες θέλησαν να πάνε στο περίεργο και θαυμαστό σημείο. Μπόρεσαν μόνο να διακρίνουν ότι ήταν μία εικόνα της Θεοτόκου, διότι όσο πλησίαζαν τόσο η εικόνα απομακρυνόταν. Οπότε, συγκεντρώθηκαν στην Εκκλησία και έκαναν θερμή προσευχή στην Παναγία να τους επιτρέψει να πάρουν την Αγία Εικόνα. Πράγματι ο Θεός άκουσε τη δέησή τους και απήντησε με τον εξής τρόπο:

Η ζωή την Μεγάλη Τεσσαρακοστή στο σπίτι Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Στίς Σαρακοστές καλό είναι να γνωρίζεις μόνο εκκλησία και σπίτι, τίποτ’ άλλο. Φτάνεις, λοιπόν, στο σπίτι. Τί θα κάνεις εκεί;

Θα αγωνιστείς μ’ όλη σου τη δύναμη να διατηρήσεις την προσήλωση του νου και της καρδιάς στον Κύριο. Αμέσως μετά την εκκλησία, τρέξε στο δωμάτιό σου και κάνε αρκετές μετάνοιες, ζητώντας ευλαβικά από τον Θεό να σε βοηθήσει , ώστε να αξιοποιήσεις το χρόνο της παραμονής σου στο σπίτι με τρόπο ωφέλιμο για την ψυχή σου.

Ύστερα κάθησε και ξεκουράσου για λίγο. Αλλά και τότε μην αφήνεις τους λογισμούς σου να ξεστρατίζουν. Διώχνοντας κάθε σκέψη, επαναλάμβανε νοερά την ευχή: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με! Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με!”.

Η Προηγιασμένη θεία Λειτουργία και το μυστήριο της Ευχαριστιακής πείνας

π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Η Προηγιασμένη θεία Λειτουργία 

και το μυστήριο της Ευχαριστιακής πείνας

Η Προηγιασμένη θεία Λειτουργία αποτελεί μία από τις πιο κατανυκτικές και ταυτόχρονα θεολογικά βαθιές εκφράσεις της εκκλησιαστικής ζωής. Μέσα στη σιωπή της Μεγάλης Σαρακοστής, η Εκκλησία δεν περιορίζει την ευχαριστιακή της αναπνοή, αλλά την καθιστά ακόμη πιο συνειδητή. Το πένθος δεν καταργεί την κοινωνία· την καθαίρει. Η άσκηση δεν αντικαθιστά την Ευχαριστία· οδηγεί σε αυτήν.

Το παρόν έργο επιχειρεί να αναδείξει τη θεολογική σημασία της θείας Κοινωνίας μέσα στην Προηγιασμένη θεία Λειτουργία. Να φορτίσει το γεγονός ότι η Ευχαριστία δεν είναι απλώς μία λατρευτική πράξη, αλλά η καρδιά της Εκκλησίας, η οντολογική τροφή της ύπαρξης και η πηγή της πνευματικής ανακαινίσεως.

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Βενεδίκτου, Αλεξάνδρου μάρτυρος του εν Πίδνη και Ευσχήμου Λαμψάκων (14 Μαρτίου)

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Bενεδίκτου

Άγξας λογισμοίς ως χαλινοίς παν πάθος,

Ζωής χαλινούς Bενέδικτος εκπτύει.

Oύλυμπον Bενέδικτος έβη δεκάτη γε τετάρτη.

Ο Όσιος Βενέδικτος θεραπεύει λεπρό. 

Τοιχογραφία του 11ου αιώνα μ.Χ.

Oύτος ο Όσιος Bενέδικτος (το οποίον όνομα είναι λατινικόν, και ερμηνεύεται ελληνιστί, ευλογημένος) ήτον από την Nουρσίαν πόλιν, η οποία ευρίσκεται εις την Iταλίαν, υιός γονέων ευσεβών και πλουσίων. Aφήσας δε την πατρίδα του και τους γονείς του, όταν ήτον εις πολλά μικράν ηλικίαν, επήγεν εις ένα έρημον τόπον μαζί με τον ανατροφόν τον. Eκεί λοιπόν φιλιώσας τον εαυτόν του με τον Θεόν διά μέσου της αρετής και ασκήσεως, επλουτίσθη παρ’ αυτού με δύναμιν θαυμάτων και ιαμάτων. Kαι τα μεν άλλα θαυμάσια, οπού εποίησε, κατά πλάτος διηγείται ο Bίος και η ιστορία αυτού1. Nεκρούς γαρ ανάστηνε, και τα μέλλοντα επρόλεγε, και εδιαλέγετο διά τα μακράν όντα πράγματα, ωσάν να ήτον παρόντα. Eκείνο δε μόνον πρέπει να ειπούμεν εδώ ως αναγκαίον, ότι όταν ο Όσιος ούτος έμελλε να υπάγη προς Kύριον, επρόλαβε και εμήνυσε, τόσον εις τους μαθητάς οπού ευρίσκοντο εκεί κοντά του, όσον και εις τους μακράν καθημένους, ότι έχει να τελευτήση, και ότι έχει να γένη ένα σημείον, διά μέσου του οποίου θέλουν γνωρίσουν όλοι, ότι χωρίζεται από το σώμα.

Υπάρχουν άνθρωποι...

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν νηστεύουνε, γιατί απλά δεν έχουν τίποτα να φαν.

Υπάρχουν άνθρωποι, που δεν κάνουνε μετάνοιες, γιατί το σώμα τους πονάει άλλοτε από τις αρρώστιες και άλλοτε από τις θεραπείες.

Υπάρχουν άνθρωποι, που δεν κατακρίνουνε τον διπλανό τους, γιατί απλά ζούνε μέσα σε μια απόλυτη μοναξιά… Ξεχασμένοι από τους δικούς τους σε κάποιο θάλαμο νοσοκομείου.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν καμία άσκηση… Γιατί όλη τους η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας…

Για αυτό, αν έχεις κάτι για να φας. Αν έχεις στο σώμα και στη ψυχή υγεία. Αν έχεις ανθρώπους που σε αγαπάνε δίπλα σου. Και αν έχεις δύναμη και χρόνο…

Ευαγόρας Παλληκαρίδης: «Εγώ θα πάω στο Θεό και θα τον παρακαλέσω να είμαι ο τελευταίος που απαγχονίζεται». Ο μαθητής ήρωας που εκτελέσθηκε τα μεσάνυχτα της 13ης προς 14ης Μαρτίου 1957

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, 

να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά»

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Στα λόγια τα καταφέρνουν πολλοί. Πόσοι όμως έκαναν τα γραπτά τους πράξη; Πόσοι είχαν το θάρρος ενός νεαρού μαθητή, που επέλεξε να μετακομίσει στα 18 του χρόνια στο «Πάνθεον των Ηρώων»;

Ο νεαρός ήρωας του αγώνα της ΕΟΚΑ, οραματιστής και ποιητής ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του αστυνομικού Μιλτιάδη Θεοδώρου από τη Λάπηθο Λάρνακας κι εγγονός του Θεόδωρου Παλληκαρά απ’ τον οποίο πήρε το επίθετό του ο ήρωας. Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης γεννήθηκε στην Τσάδα της Πάφου, στις 28 Φεβρουαρίου 1938. Ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη. Στην οικογένεια του Ευαγόρα ανήκει –δεύτερος ξάδερφος– και ο ήρωας Στέλιος Μαυρομμάτης, απαγχονισθέντας ήρωας της ΕΟΚΑ.

Από το σχολείο άρχισε να φαίνεται το συγγραφικό του ταλέντο, δημιουργεί τη σχολική εφημερίδα της τάξης του την οποία γράφει σχεδόν ολόκληρη μόνος του. Το Φθινόπωρο του 1950 εγγράφεται στο Γυμνάσιο στο Κτήμα, καθώς μετακόμισαν εκεί οι γονείς του το 1949. Εκείνη την εποχή ξεκινά να γράφει στίχους. Πέρασε τις 6 τάξεις του Δημοτικού σχολείου με άριστα. Πάντα ο ίδιος, ντροπαλός, φιλότιμος, σοβαρός και ήρεμος. Η φυσική του Εξυπνάδα τον κάνει να ξεχωρίζει γρήγορα. Το ύφος του ευγενικό, λεπτό, τονίζεται από τη ζωηρότητα της εφηβική ηλικίας και αφήνει στις μνήμες των συμμαθητών του και των άλλων που τον γνώρισαν, ανεξίτηλες εντυπώσεις.

Πάτερ, πῶς νὰ νηστεψω ἀφοῦ τσακώνομαι μὲ τὸν (τὴν) σύζυγό κάθε μέρα;

Ἡ περίοδος τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς περιγράφεται συχνὰ ὡς ἕνα «πνευματικὸ στάδιο». Οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς σπεύδουμε νὰ ἀλλάξουμε τὸ περιεχόμενο τοῦ ψυγείου μας, θεωρῶντας πὼς ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὸ κρέας ἢ τὰ γαλακτοκομικὰ εἶναι τὸ κύριο ζητούμενο. Ὅμως, τί συμβαίνει ὅταν ἡ ἠρεμία τῆς νηστείας διακόπτεται ἀπὸ τὶς φωνὲς ἑνὸς καυγᾶ; Τί ἀξία ἔχει τὸ ἀλάδωτο φαγητό, ὅταν τὸ σπίτι «στάζει» πικρία καὶ θυμό;

Συχνά, ἡ προσκόλληση στοὺς τύπους τῆς νηστείας γίνεται ἡ ἀφορμὴ γιὰ νέες ἐντάσεις. «Γιατί δὲν μαγείρεψες νηστίσιμα;», «Γιατί δὲν σέβεσαι τὴν προσπάθειά μου;». Ἐκείνη τὴ στιγμή, ἡ νηστεία παύει νὰ εἶναι ἄσκηση ταπείνωσης καὶ γίνεται ὅπλο ἐπιβολῆς. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔλεγε χαρακτηριστικά: «Τί ὠφελεῖ νὰ μὴν τρῶς κρέας, ἀλλὰ νὰ κατατρώγεις τὶς σάρκες τοῦ ἀδελφοῦ σου;». Στὴν περίπτωση τῆς συζυγίας, αὐτὸς ὁ «ἀδελφὸς» εἶναι ὁ πλησιέστερος ἄνθρωπός μας.

Ἂν οἱ καυγᾶδες μὲ τόν/τὴν σύζυγο εἶναι καθημερινὸ φαινόμενο, τότε ἡ δική μας Σαρακοστὴ πρέπει νὰ ἀποκτήσει ἄλλο περιεχόμενο. Ἡ πραγματικὴ ἄσκηση... φέτος δὲν εἶναι ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὶς τροφές, ἀλλὰ ἡ νηστεία τῆς γλώσσας.

6 στα 10 παιδιά χρησιμοποιούν chatbots AI: Κίνδυνοι, προειδοποιητικά σημάδια και τι να κάνουν οι γονείς

Ως γονέας, δεν μπορείτε να υποθέσετε ότι όλες οι πλατφόρμες διαθέτουν αποτελεσματικά μέτρα προστασίας κατάλληλα για παιδιά. Ακόμη και όταν υπάρχουν τέτοια μέτρα, η εφαρμογή τους δεν είναι απαραίτητα συνεπής, ενώ η ίδια η τεχνολογία εξελίσσεται ταχύτερα από το ρυθμιστικό και πολιτικό πλαίσιο

Τα παιδιά μας χρειάζονται τους ανθρώπους στο επίκεντρο του συναισθηματικού τους κόσμου. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο σε πολλούς τομείς, αλλά μέχρι να αναπτύξουν μια υγιή και ισορροπημένη σχέση μαζί της, η χρήση της πρέπει να παρακολουθείται προσεκτικά. Και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να αντικαθιστά την ανθρώπινη επαφή

Άρθρο της ESET*

Μέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια, τα chatbots τεχνητής νοημοσύνης απέκτησαν εκατοντάδες εκατομμύρια χρήστες και πέρασαν δυναμικά όχι μόνο στην καθημερινότητα των ενηλίκων αλλά και των παιδιών.

Όλο και γίνομαι χειρότερος!

ΠΕΜΠΤΗ Γ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

«Ὀλισθαίνων τοῖς χείροσι προσεπεκτείνομαι καί τῷ μώλωπι τραῦμα προσεπιτίθημι˙ ἴασαι, Χριστέ, τήν λιθώδη μου πώρωσιν, ταῖς τῶν Ἀποστόλων, Οἰκτίρμον, ἱκεσίαις» (ωδή η΄).

(Την ώρα που γλιστράω στην αμαρτία, επεκτείνομαι ακόμη περισσότερο στα χειρότερα, όπως και στους μώλωπες που μου προξενούν οι αμαρτίες εγώ προσθέτω κι άλλο τραύμα. Γιάτρεψε, Χριστέ, την πώρωσή μου που ’ναι σκληρή σαν λίθος, με τις ικεσίες των Αποστόλων Σου).

Ο άγιος υμνογράφος Ιωσήφ επισημαίνει στον ύμνο την τραγωδία στην οποία βρίσκεται ο άνθρωπος, δηλαδή ο καθένας μας, όταν αμαρτάνει και δεν μετανοεί όπως πρέπει. Όπως είναι γνωστό, η αμαρτία δεν είναι μία επιλογή του ανθρώπου χωρίς επιπτώσεις στη ζωή του. Δυστυχώς τα αποτελέσματά της είναι ο ίδιος ο θάνατος, πνευματικός και σωματικός – «τά γάρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος» κατά τον Απόστολο – που σημαίνει ότι η αμαρτία όχι μόνο έχει αντίκτυπο στην υγεία του σώματος, αλλά πρωτίστως της ίδιας της ψυχής: ο αμαρτάνων αλλοιώνεται ψυχολογικά, συναισθηματικά, βουλητικά, με άμεση επίπτωση και στις σκέψεις του.

Μνήμη της ανακομιδής του λειψάνου του εν Aγίοις πατρός ημών Nικηφόρου Πατριάρχου Kωνσταντινουπόλεως (13 Μαρτίου)

Nίκης εορτήν η Πόλις Nικηφόρε,

Δοχήν άγει σου λειψάνου Nικηφόρου.

Xους τρισκαιδεκάτη Nικηφόρου άστυ εσήχθη.

Άγιος Νικηφόρος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο Ομολογητής

Aφ’ ου εκαθηρέθη από τον θρόνον της Kωνσταντινουπόλεως ο ψευδοπατριάρχης, μάλλον δε μαντιάρχης Iωάννης ο παράνομος, ανεβιβάσθη εις τον θρόνον αυτής ο αγιώτατος Πατριάρχης Mεθόδιος εν έτει ωμγ΄ [843], ο οποίος μαζί με τα άλλα αυτού κατορθώματα, εκατώρθωσε και τούτο, και είπε τα λόγια ταύτα εις τους βασιλείς Mιχαήλ και Θεοδώραν την μητέρα του. Δεν είναι δίκαιον να μη φερθή μέσα εις την Kωνσταντινούπολιν το τίμιον και ιερόν λείψανον του αιδεσίμου και πανοσίου εν Πατριάρχαις Nικηφόρου, ο οποίος διά την Oρθόδοξον και αμώμητον πίστιν, εξωρίσθη από τον πατριαρχικόν θρόνον, και ετελείωσε την ζωήν του εις την εξορίαν.

Οι πέντε τρόποι για να έλθει η μετάνοια

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πρακτικά μας δείχνει πέντε δρόμους της μετανοίας. Μας λέγει:

Πρώτος δρόμος μετανοίας είναι ν’ αυτοκαταδικάζεσαι για τις αμαρτίες σου. Ο Κύριος εκτιμά ιδιαίτερα αυτή σου την πράξη. Αυτός που μόνος του καταδίκασε τ’ αμαρτήματά του πολύ δύσκολα θα τα επαναλάβει.

Η έγκαιρη εξέγερση της συνειδήσεως σου διά της αυτοκατηγορίας δεν θα έχει κατήγορο στο ουράνιο κριτήριο.

Δεύτερος αξιόλογος δρόμος μετανοίας είναι να μη βαστάς κακία για κανένα, ακόμα και γι’ αυτούς τους εχθρούς σου. Να συγκρατείς πάντοτε την οργή σου, να συγχωρείς τ’ αμαρτήματα των άλλων, γιατί έτσι θα εξαλείψει και τα δικά σου ο Κύριος. Είναι αυτό ένα αποτελεσματικό καθαρτικό, αφού μας το υπέδειξε ο ίδιος ο Κύριος λέγοντας: Αν συγχωρέσετε τους χρεώστες σας, τότε θα σας συγχωρήσει σίγουρα και ο ουράνιος πατέρας μας (Ματθ. 6. I).

Αμαρτήματα που φέρουν βάρος έως του τάφου - Δημήτριος Λυκούδης

 

πηγή: https://www.youtube.com/

Ἄν δέν δεχθοῦν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, δέν μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μαζί τους, ἔστω κι ἀν δεχθοῦν ὅλα τά ἄλλα.

π. Γεώργιος Καψάνης

Ἑνωνόμαστε μέ τόν Θεό διά τῶν ἀκτίστων θείων ἐνεργειῶν του κι ὄχι διά τῆς οὐσίας Του. Αὐτό εἶναι τό μυστήριο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ζωῆς μας.

Αὐτό δέν μποροῦν νά τό δεχθοῦν οἱ Δυτικοί αἱρετικοί. Ἐπειδή εἶναι ὀρθολογισταί, δέν κάνουν διάκριση μεταξύ οὐσἰας καί ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, καί λέγουν ὅτι ὁ Θεός εἶναι μόνο οὐσία. Γι’ αὐτό καί δέν μποροῦν νά ὁμιλοῦν περί θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Γιά νά μή πέσουν στόν πανθεϊσμό δέν ὁμιλοῦν καθόλου γιά θέωση.

Καί ποιός τότε ἀπομένει κατ’ αὐτούς ὡς σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου; Ἁπλῶς μία ἠθική καλλιτέρευσις. Ἀλλά ἡ ἠθική τελειοποίησις εἶναι πολύ λίγο γιά τόν ἄνθρωπο. Ἐμεῖς ὡς τελικό στόχο μας ἔχουμε νά ἑνωθοῦμε μέ τόν ἅγιο Θεό. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας τοῦ σύμπαντος. Αὐτό θέλουμε.

Αναχαιτίστηκαν πύραυλοι στο Ισραήλ: Σειρήνες αεροπορικής επιδρομής ηχούσαν πάνω από την Εκκλησία του Παναγίου Τάφου στην Ιερουσαλήμ

Η ισραηλινή αεράμυνα αναχαίτισε τις περισσότερες από τις εισερχόμενες απειλές, με εκρήξεις να ακούγονται σε όλη την Ιερουσαλήμ, χωρίς ευτυχώς να πάθει τίποτα η ίδια η εκκλησία

Σειρήνες αεροπορικής επιδρομής ηχούσαν ακριβώς πάνω από την Εκκλησία του Παναγίου Τάφου στην Ιερουσαλήμ.

Αυτό το αρχαίο ιερό είναι ο πιο ιερός τόπος του Χριστιανισμού, που εδώ και αιώνες τιμάται ως ο τόπος της σταύρωσης, της ταφής και της ανάστασης του Ιησού Χριστού.

Σοφία Χρηστίδου: Ένα αθώο θύμα της δικτατορίας των κακομαθημένων και των αδιάφορων

Ο θάνατος της Σοφίας Χρηστίδου δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά το επιμύθιο μιας κοινωνίας που έμαθε να θεοποιεί τον δικαιωματισμό και να απαξιώνει τον δάσκαλο

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Πόσο χρειάζεται για μια ραγισμένη ψυχή μέχρι να έρθει η ώρα που θα γίνει θρύψαλα; Πόσες αθέατες κραυγές κουκουλώνει τούτος ο αιώνας της θυματοποίησης των βαρβάρων; Πως κατέληξαν τα σχολεία μας από εργαστήρια προκοπής να φτάσουν να γίνουν θάλαμοι βασανιστηρίων για καθηγητές;

Άναυδο έμεινε το πανελλήνιο από τον θάνατο της καθηγήτριας Αγγλικών Σοφίας Χρηστίδου, μιας ικανότατης εκπαιδευτικού που έπαθε εγκεφαλικό από τη στεναχώρια της και τελικά κατέληξε. Η αιτία ήταν ότι αυτή η ευαίσθητη ψυχή υπέφερε καθημερινά στην τάξη από μαθητές της που την βασάνιζαν με φρικτά «καψόνια» σε Λύκειο της Θεσσαλονίκης, όπως η ίδια είχε καταγράψει σε υπόμνημά της.

Μνήμη του Oσίου Πατρός ημών Γρηγορίου Πάπα Pώμης του Διαλόγου (12 Μαρτίου)

O Γρηγόριος εκ μέσου μεν του βίου,

Eν τω μέσω δε του χορού των Aγγέλων.

Άγιος Γρηγόριος Πάπας Ρώμης, ο Διάλογος. Τοιχογραφία του 1547 μ.Χ. στην Ιερά Μονή Διονυσίου (Άγιον Όρος)

Oύτος ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Iουστινιανού του μεγάλου, εν έτει φλε΄ [535]. H μήτηρ αυτού ωνομάζετο Σιλβία, και ευρίσκετο πλησίον της πόρτας του Aγίου ενδόξου Aποστόλου Παύλου, εις τόπον ονομαζόμενον Kέλλα Nόβα. Γενόμενος δε πρώτον Mοναχός και Hγούμενος του Mοναστηρίου του Aγίου Aποστόλου Aνδρέου, το οποίον επωνομάζετο Kλειοσκάβρη, ανέβη έπειτα εις τον αρχιερατικόν θρόνον της Pώμης, όχι κατά τύχην τινα άλογον, αλλά κατά θείαν ψήφον την αρχιερωσύνην λαβών, καθώς ο λόγος θέλει να φανερώση έμπροσθεν. Eις καιρόν γαρ οπού ο Άγιος ευρίσκετο εις το ανωτέρω Mοναστήριον, και ησύχαζεν εις το κελλίον του, καλλιγράφων ιερά βιβλία, τότε επήγεν εις αυτόν ένας πτωχός, όστις γλυτώσας από το της θαλάσσης ναυάγιον, και διηγούμενος την συμφοράν του, επαρακάλει τον Άγιον να τον ελεήση. Ήτον δε ο κατά το φαινόμενον πτωχός, όχι άνθρωπος απλώς, αλλά Άγγελος Θεού, εις σχήμα πτωχού και δεομένου φαινόμενος, διά να φανερώση εις όλους την σπλαγχνικήν και συμπαθητικήν γνώμην, οπού είχεν ο Άγιος. O φαινόμενος λοιπόν πτωχός έλαβε πρώτον ελεημοσύνην από τον Άγιον έξι νομίσματα. Έπειτα εγύρισε πάλιν και εζήτησεν ελεημοσύνην, και έλαβε και δεύτερον άλλα έξι νομίσματα. Eγύρισε και τρίτον, και δεν επέμφθη άδειος. Διότι με το να μη είχεν ο Άγιος να τω δώση άλλα νομίσματα, τούτου χάριν έδωκεν εις αυτόν προθύμως το ασημένιον σκουτέλιον του Mοναστηρίου. Tόσον ήτον ο τρισμακάριος συμπαθής προς τους πτωχούς και ανεξίκακος, εις καιρόν γαρ οπού έπρεπε να κατηγορήση τον πτωχόν εκείνον, και να τον στείλη με άδεια χέρια, ένα μεν, διατί επήρε πρώτον ελεημοσύνην δύω φοραίς, και έπειτα εφαίνετο φορτικός, και άλλο δε, διατί δεν είχε τι να του δώση. Aλλ’ όμως τούτο δεν έκαμεν, αλλά επροτίμησε καλλίτερα να δώση και αυτό το πράγμα της Mονής, της οποίας τα πράγματα είναι αναφαίρετα κατά τους κανόνας και νόμους, πάρεξ να παραβλέψη τον άνθρωπον, και να στείλη αυτόν κενόν. Tούτο εποίησεν ο Άγιος προ της αρχιερωσύνης.

Άγιος Πορφύριος: Χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα;

Εγώ, έλεγε ο Γέροντας Πορφύριος, τους θυμιάζω και εκείνοι δεν υποκλίνονται. Λέω «στώμεν καλώς» και αυτοί κάθονται. Τους ευλογώ και εκείνοι κουβεντιάζουν. Και το τραγικότερο: λέω «πίετε εξ αυτού πάντες» καί προσέρχονται στη Θεία Κοινωνία ελάχιστοι. Μεγάλος πόνος για τον ιερέα.

Ρώτησα:

-Πρέπει, γέροντα, να κοινωνούν όλοι;

-Βρε, δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Κύριος. «Πάντες»!

Μήπως έχει καμμιά άλλην έννοια ή λέξη και δεν την ξέρω; Και παρακάτω η ευχή λέει: «και δι’ ημών παντί τω λαώ». Φυσικά, όσοι δεν έχουν κωλύματα.

Οι άλλοι πρέπει να πάρουν προηγουμένως άφεση πνευματικού. Αλλιώς, χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα;

Ήρθες στην εκκλησία και έχασες το σπουδαιότερο, το Δώρο, το παν: Έμεινες με το αντίδωρο. Ξέρεις, βρε Γιωργάκη, τι είναι το «το Άγιο Θυσιαστήριο;» Ό,τι πολυτιμότερο επί της γης.

Ούτε ‘’συγγνώμη’’, ούτε ‘’ευχαριστώ’’, ούτε να σε καταλάβουνε, ούτε ‘’σ ’αγαπάω’’… - Ελευθέριος Ελευθεριάδης

Μην περιμένεις από κανέναν να σου πει ‘’ευχαριστώ’’. 

Κάνε το καλό που θες να κάνεις με την καρδιά σου και μετά ξέχνα το, ας πάει στην ευχή… Οι άνθρωποι «ξεχνάνε» πιο γρήγορα από ότι το νομίζεις.

Μην περιμένεις από κανέναν να σου πει ‘’συγγνώμη’’. 

Ακόμα και αν κάποιος συνειδητοποιήσει ότι δεν σου φέρθηκε καλά, δύσκολα να το «βγάλει» από το στόμα το ρημάδι… Δεν σκύβουμε το κεφάλι εύκολα οι άνθρωποι. Δεν ταπεινωνόμαστε μπροστά στον αδερφό μας…

Μην περιμένεις από κανέναν να σου πει ‘’σε αγαπώ’’. 

Κάποιοι το δείχνουν με τις πράξεις τους. Εντάξει. Κάποιοι άλλοι ούτε καν με αυτές… Το θεωρούν αδυναμία. Ντροπή. Και εγώ δεν ξέρω τί… Τσάμπα θα γεμίζεις προσδοκίες και θα απογοητεύεσαι…

Εσύ αγάπα. Λέγε το εκεί που θες. Και άσε τον κάθε έναν, να κάνει ό,τι θέλει.

Μην περιμένεις από κανέναν να καταλάβει το τί περνάς… 

Θέλει μαγκιά, θέλει ανδρεία να σκύψεις και να γευτείς τον πόνο του αδερφού σου… Έτσι είναι άνθρωποι… Αδύναμοι συχνά… Κατάλαβέ τους και μην τους κρατάς κακία.

Ούτε ‘’συγγνώμη’’, ούτε ‘’ευχαριστώ’’, ούτε να σε καταλάβουνε, ούτε ‘’σ ’αγαπάω’’…

Τίποτα μην περιμένεις από αυτά..

Δεν είναι όλοι άνθρωποι πάντα τόσο ώριμοι, όσο τους νομίζεις…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Σβήνοντας τη λέξη «γυναίκα»

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός

Η Karleen Gribble, Καθηγήτρια στη Σχολή Νοσηλευτικής και Μαιευτικής του Πανεπιστημίου Western Sydney της Αυστραλίας, υποστηρίζει σε μια εκτενή επιστημονική της παρέμβαση ότι σε τομείς όπως η ιατρική, η νοσηλευτική και εν γένει η δημόσια υγεία (ιδίως γύρω από ζητήματα όπως η εγκυμοσύνη, η μητρότητα και ο θηλασμός) αντικαθίσταται όλο και περισσότερο η λέξη «γυναίκα» (sex-based language) με ουδέτερη ως προς το φύλο γλώσσα, λόγω της αυξανόμενης επιρροής της «ιδεολογίας του φύλου» (gender ideology).

Οι γνωστοί στην καθομιλουμένη και παραδοσιακοί όροι όπως “women”, “mothers”, “breastfeeding” αντικαθίστανται με ουδέτερες εκφράσεις ως προς το φύλο όπως “pregnant people”, “birthers”, “menstruators” ή “chestfeeding”. Η αλλαγή αυτή προωθείται, σύμφωνα με τη συγγραφέα, κυρίως για να αποφευχθεί η δυσφορία των διεμφυλικών ατόμων (trans) που μπορεί να έχουν βιολογικά γυναικείο σώμα αλλά ταυτίζονται ως άνδρες.

Ανυποχώρητοι οι Ελβετοί – Κατοχυρώνουν συνταγματικά την χρήση… μετρητών, καταργούν τον «φόρο γάμου»

ΣΧΟΛΙΟ ΕΡΩ : Οι Ελβετοί με 73% σε δημοψήφισμα, ψήφισαν την συνταγματική κατοχύρωση της ύπαρξης και διασφάλισης διακίνησης των μετρητών χρημάτων, τα οποία είναι η πεμπτουσία της Προσωπικής Ελευθερίας! Μαζί με την κατάργηση του Προσωπικού Αριθμού στην Αγγλία λόγω κινητοποιήσεων, αποδεικνύεται πώς οι λαοί που επιμένουν στην διεκδίκηση των ατομικών ελευθεριών τους , κερδίζουν. Αντίδραση στο φακέλωμα μας και μέσω των αγορών μας.

H πλειοψηφία των Ελβετών ψηφοφόρων υποστήριξε την πρωτοβουλία για τη συνταγματική κατοχύρωση του δικαιώματος στη χρήση μετρητών, μια κίνηση που κέρδισε έδαφος λόγω της μακράς περιόδου αρνητικών επιτοκίων στις ελβετικές τράπεζες και της βαθιά ριζωμένης συνήθειας πολλών κατοίκων να διατηρούν τις αποταμιεύσεις τους εκτός τραπεζικού συστήματος.

Σε καιρούς θλίψεων μην ψάχνεις τη βοήθεια από τους ανθρώπους• μη χάνεις πολύτιμο χρόνο

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ (Brianchaninov)

«Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι» (Ψ. 115, 4)

Δυο αγαπημένοι μαθητές ζήτησαν από τον Κύριο θρόνους δόξης

– Αυτός τους έδωσε το Ποτήριό Του (Μτ. κ΄, 23).

Το Ποτήριο του Χριστού είναι οι οδύνες.

Σε όσους το πίνουν εδώ στη γη, το Ποτήριο του Χριστού υπόσχεται μετοχή στη Βασιλεία της χάρης του Χριστού• προετοιμάζει γι’ αυτούς τις καθέδρες της επουράνιας αιώνιας δόξης.

Στεκόμαστε σιωπηλοί μπροστά στο Ποτήριο του Χριστού, δεν μπορεί κανείς ούτε να παραπονεθεί γι’ αυτό, ούτε να το απορρίψει• γιατί Αυτός που μας έδωσε εντολή να το γευτούμε, πρώτος ο Ίδιος το ήπιε…

Ο χριστιανός αποδέχεται το Ποτήριο όταν υπομένει τις επίγειες δοκιμασίες με πνεύμα ταπείνωσης, όπως διδάσκεται από το Ευαγγέλιο.

Ο απόστολος Πέτρος έβγαλε το μαχαίρι του για να υπερασπιστεί τον Θεάνθρωπο, που ήταν περικυκλωμένος από τον όχλο• αλλά ο πράος Ιησούς είπε στον Πέτρο: «βάλε την μάχαιραν εις την θήκην• το Ποτήριον ο δέδωκέ μοι ο Πατήρ, ου μη πίω αυτό;» (Ιω. ιη΄ 11)

Έτσι κι εσύ, όταν σε περικυκλώνουν συμφορές, θα πρέπει να παρακαλείς και να ενισχύεις την ψυχή σου λέγοντας: «Το Ποτήριον ο δέδωκέ μοι ο Πατήρ, ου μη πίω αυτό;»…

"Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με σαρκικό φρόνημα να γίνει πνευματικός άνθρωπος;"

«Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με σαρκικό φρόνημα να γίνει πνευματικός άνθρωπος;

Πώς μπορεί ένας αμαρτωλός να γίνει δίκαιος;

Πώς μπορεί η χάρη του Θεού να εισέλθει σ’ έναν άνθρωπο και να αντικαταστήσει το σαρκικό φρόνημά του και τη σαρκική θέλησή του;

Πώς μπορεί το Άγιο Πνεύμα να φωτίσει την καρδιά ενός ανθρώπου;

Πώς μπορεί το νερό να μεταβληθεί σε κρασί;».

Γνωρίζουμε πως, όταν το Πνεύμα του Θεού κατήλθε επί των Αποστόλων, αυτοί έγιναν διαφορετικοί άνθρωποι, καινοί, αναγεννημένοι άνθρωποι.

Μνήμη του εν Aγίοις Πατρός ημών Σωφρονίου Aρχιεπισκόπου Iεροσολύμων (11 Μαρτίου)

Έσπευδε τηρείν και κεραίαν του νόμου,

O Σωφρόνιος ου παρ’ ουρανοίς κέρας.

Eνδεκάτη σαόφρων έδυ Σωφρόνιος παρά τύμβον.

Άγιος Σωφρόνιος Αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων. Τοιχογραφία του 1547 μ.Χ. στην Ιερά Μονή Διονυσίου (Άγιον Όρος)

Oύτος ο Άγιος εγεννήθη εν τη επαρχία μεν της Δαμασκού της κοινώς καλουμένης Σιάμ, εν τη τοποθεσία δε Φοινίκης της καλουμένης Λιβανοστεφάνου, από γονείς ευσεβείς και σώφρονας, πατέρα μεν Πλινθάν, μητέρα δε Mυρούν, εν έτει χ΄ [600]. Διά δε την ευφυΐαν και σπουδήν του, απόκτησε το κράτος και την δύναμιν όλων των επιστημών. Oυ μόνον δε ταύτα, αλλά και προς τούτοις, αυτός κατοικώντας μέσα εις την πόλιν, εμεταχειρίζετο την αρετήν και άσκησιν την πραττομένην εις τας ερήμους υπό των ασκητών. Έπειτα υπάγει εις το Mοναστήριον του μεγάλου Θεοδοσίου του Kοινοβιάρχου, από εκεί δε αναχωρήσας, επήγεν εις την Aίγυπτον, επιθυμώντας να αποκτήση περισσοτέραν μάθησιν της σοφίας. Eις ταύτην λοιπόν ευρίσκει ένα άνδρα ονόματι Iωάννην, γεμάτον από κάθε σοφίαν εσωτερικήν και εξωτερικήν. Όθεν επιτυχών του ποθουμένου, εσυγκατοίκησε μαζί με αυτόν, λαμβάνων μεν παρ’ εκείνου, όσα μαθήματα ήξευρε παράνω από αυτόν, δίδωντας δε αντιστρόφως και αυτός εις εκείνον τα εδικά του. Eκεί δε ευρισκόμενος, έπαθεν επίχυσιν εις τους οφθαλμούς του, και ιατρεύεται από τους Aγίους Aναργύρους, Kύρον και Iωάννην, οι οποίοι μισθόν εζήτησαν από λόγου του, το να συγγράψη τα θαύματα, οπού ετέλουν καθ’ εκάστην ημέραν, τα οποία και συνέγραψε κατά την αίτησιν των Aγίων, και ούτως εγύρισεν εις Iεροσόλυμα.

Είναι κάτι το μοναδικό αυτές οι μέρες. Μία γλυκιά “μελαγχολία” πού όμως δεν σέ λυπεί, αλλά σέ γεμίζει ελπίδα

Είναι κάτι τό μοναδικό αυτές οί μέρες.

Μία γλυκιά “μελαγχολία” πού όμως δέν σέ λυπεί, αλλά σέ γεμίζει ελπίδα.

Κοιτάζεις γύρω σου καί βλέπεις τίς εκκλησιές μας γεμάτες κόσμο

– μία εικόνα πού μιλάει κατευθείαν στήν καρδιά.

​Τί είναι αυτό πού μάς τραβάει εκεί;

​Τό Μέγα Απόδειπνο

– Τό “Κύριε τών Δυνάμεων” πού αντηχεί μέσα στή σιωπή τής βραδιάς, θυμίζοντάς μας πώς δέν είμαστε μόνοι στά δύσκολα.

ΜΕ ΠΟΣΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΝΗΡΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ.

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

ΜΕ ΠΟΣΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΠΟΝΗΡΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἤδη ἐξετάσαμε προηγουμένως ὅσα ἀφοροῦν τοὺς λογισμούς, ἀλλὰ δὲν διευκρινίσαμε μὲ πόσους τρόπους οἱ πονηρὲς σκέψεις φυτρώνουν δίπλα στοὺς ὀρθοὺς λογισμούς, κρίναμε δίκαιο νὰ προσθέσουμε τώρα κι αὐτό, ὥστε ἡ ἐξέταση αὐτοῦ τοῦ μέρους νὰ εἶναι ἐντελῶς ὁλοκληρωμένη.

Δύο εἶναι λοιπὸν οἱ τρόποι, μὲ τοὺς ὁποίους οἱ ἀπρεπεῖς σκέψεις ἐνοχλοῦν τοὺς ὀρθοὺς λογισμούς· εἴτε ὅταν ἡ ψυχὴ περιπλανιέται ἐξαιτίας τῆς δικής της ἀμέλειας σὲ πράγματα ποὺ δὲν πρέπει καὶ συναντᾶ παράλογες φαντασίες τὴ μία μετὰ τὴν ἄλλη, εἴτε ἀπὸ ἐπιβουλὴ τοῦ διαβόλου ποὺ προσπαθεῖ νὰ παρουσιάζει στὸν νοῦ παράλογα πράγματα καὶ νὰ τὸν ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴ μελέτη καὶ τὴν ἐξέταση τῶν ἀξιέπαινων πραγμάτων.

Ὅταν λοιπὸν ἡ ψυχή, ἀφοῦ χαλαρώσει τὴν πυκνότητα καὶ τὴν ἔνταση τοῦ νοῦ, φέρνει στὴ μνήμη της ὅποιες ἀναμνήσεις τύχει καὶ τυχαία πράγματα, τότε ὁ λογισμός, καθὼς παρασύρεται χωρὶς παιδεία καὶ γνώση πρὸς αὐτὰ τὰ πράγματα ποὺ θυμήθηκε, καὶ καθὼς ἀσχολεῖται μὲ αὐτὰ περισσότερο, περνᾶ ἀπὸ τὴ μία πλάνη στὴν ἄλλη σὲ μεγάλες ἀποστάσεις καὶ καταλήγει πολλὲς φορὲς σὲ αἰσχρὲς καὶ παράλογες σκέψεις. Ἀλλὰ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὴν ἀμέλεια καὶ τὴ διάχυση τῆς ψυχῆς πρέπει νὰ τὴ διορθώνουμε μὲ πιὸ πυκνὴ καὶ πιὸ προσεκτικὴ ἐπαγρύπνηση τοῦ νοῦ καὶ νὰ τὸν ἐπαναφέρουμε, ἀπασχολώντας τον συνεχῶς μὲ τὴ μελέτη τῶν καλῶν πραγμάτων στὸ παρόν.

Σήμερα ζούμε μια πολύ αγχωτική και εξαντλητική ζωή, τόσοι πολλοί λένε: "Δεν έχω καν χρόνο να προσευχηθώ. Στο τέλος της ημέρας είμαι τόσο κουρασμένος"

Σήμερα ζούμε μια πολύ αγχωτική και εξαντλητική ζωή, τόσοι πολλοί λένε: «Δεν έχω καν χρόνο να προσευχηθώ. Στο τέλος της ημέρας είμαι τόσο κουρασμένος».

Ο πατήρ Παΐσιος συμβούλευε: Είναι καλύτερο για μια μητέρα να φροντίζει την ανατροφή των παιδιών της... Μια μητέρα (αν δεν εργάζεται πλήρους απασχόλησης) μπορεί να μιλάει στα παιδιά της για τον Χριστό. Μπορεί να τους διαβάζει τους Βίους των Αγίων. Έτσι, ταυτόχρονα, θα ...φροντίζει και για την πνευματική της διαμόρφωση, θα γυαλίζει την ψυχή της και θα την γεμίζει πνευματική λάμψη. Η πνευματική ζωή της μητέρας θα βοηθάει, με έναν κρυφό τρόπο, τις ψυχές των παιδιών της.

Η ουσία του Σιωνισμού. Μια μεταφυσική και ιστορική ανάλυση

Ζούμε σε πολύ ενδιαφέρουσες εποχές, αλλά το τίμημα για την ευκαιρία να ζήσουμε σε αυτές είναι ότι τμήματα της συνείδησής μας είναι απλώς μπλοκαρισμένα ή παραλυμένα. Αν ξεπεράσουμε την ύπνωση, την ομίχλη, την ανοησία, τον παραλογισμό και τον μεταμοντέρνο κατακερματισμό της συνείδησης, θα δούμε μια πολύ ενδιαφέρουσα και τρομακτική εικόνα για το τι συμβαίνει στη Μέση Ανατολή.

Alexandr Dugin

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν υποστηρίζει ότι ο Σιωνισμός είναι η αιρετική εξέγερση του Ιουδαϊσμού, όπου οι Εβραίοι αυτοανακηρύσσονται Θεοί, καταλαμβάνουν τους Αγίους Τόπους με τη βία και βυθίζουν την παράδοση σε αποκαλυπτική αναταραχή.

Στον σύγχρονο κόσμο, η Μέση Ανατολή παραμένει το επίκεντρο γεωπολιτικών συγκρούσεων, όπου τέμνονται τα συμφέροντα διαφόρων δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένου του Ισλάμ, του Ιουδαϊσμού και των παγκόσμιων δυνάμεων. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στον Σιωνισμό ως κρατική ιδεολογία του Ισραήλ, ο οποίος, κατά την άποψη πολλών αναλυτών, φέρει μια εσχατολογική διάσταση που συνδέεται με τους έσχατους καιρούς.

Μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Kοδράτου του εν Kορίνθω και των συν αυτώ μαρτυρησάντων (10 Μαρτίου)

Εις τον Κοδράτον

Tων δυσσεβών την πίστιν ύβρεσι πλύνας,

Tμηθείς Kοδράτε σων αφ’ αιμάτων πλύνη.

Εις τον Άνεκτον, Παύλον και Διονύσιον

Γνωστοίς Άνεκτον συν δυσί κτείνει ξίφος,

Oις ουκ ανεκτόν μη θανείν Θεού χάριν.

Εις τον Κρήσκεντα και Κυπριανόν

Oρών καταθνήσκοντα Kρήσκεντα ξίφει,

Σπεύδει συν αυτώ Kυπριανός τεθνάναι.

Άμφηκες δεκάτη Kοδράτον ξίφος εγκατέπεφνεν.

Μαρτύριο Αγίου Κοδράτου και των συν αυτώ μαρτυρησάντων. 

Βυζαντινό Μηνολόγιο Οξφόρδης (14ος αι.)

Oύτοι οι Άγιοι ήτον κατά τους χρόνους του βασιλέως Δεκίου και του Oυαλλεριανού, και Iάσωνος ηγεμόνος Eλλάδος, εν έτει σνβ΄ [252]. O δε Άγιος Kοδράτος επειδή έμεινε πολλά νήπιον, αφ’ ου απέθανεν η μήτηρ του, διά τούτο ετρέφετο διά θαύματος. Tριγύρω γαρ εις αυτόν εφαίνετο ένα νέφαλον, το οποίον έδιδεν εις αυτόν φαγητόν. Όταν δε έγινε νέος εικοσιοκτώ χρόνων, τότε έγιναν φίλοι με αυτόν οι άνω ειρημένοι Άγιοι. Mαζί με τους οποίους πιασθείς από τους Έλληνας διά την εις Xριστόν ομολογίαν, εδάρθη δυνατά ομού με αυτούς, και ούτως απεκεφαλίσθησαν όλοι, και έλαβον τους στεφάνους του μαρτυρίου.

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

πηγή: https://immorfou.org.cy/

Δεν μπορούσα να αντέξω την παγωνιά και τότε θυμήθηκα τους Σαράντα Μάρτυρες της Σεβάστειας

Γερο–Θεοφύλακτος ο Αγιορείτης

Ο Γερο–Θεοφύλακτος από το Ιβηρίτικο Κελί του Αγίου Νικολάου (το λεγόμενο το «Κελί των Τυπογράφων»), διηγήθηκε κάποτε με δάκρυα τα εξής:

"Κατά τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής μάς συνέλαβαν οι Γερμανοί με τον κατά σάρκα αδελφό μου, τον παπα–Παντελεήμονα, και μας πήγαν στο Νταχάου. Μια νύχτα, μας έβγαλαν έξω για να μας εκτελέσουν. Ήταν χειμώνας και μας ξέντυσαν. Περιμέναμε την σειρά μας. Ελπίδα σωτηρίας, δεν είχαμε".

"Τότε θυμήθηκα τους Αγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες και του λέω: “Μωρέ, Παντελεήμων! Ποιο είναι το απολυτίκιο των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων; Το ξέρεις;”.

"Ο π. Παντελεήμων, άρχισε τότε να ψέλνει:

Ομιλία Μεγάλου Βασιλείου εις τους Αγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρας

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΑΣ

Ποιος κορεσμός θα μπορούσε να υπάρξει από την μνήμη των μαρτύρων, γι΄ αυτόν ο οποίος αγαπά τους μάρτυρες; Διότι η τιμή προς τους ανδρείους από μέρους των συνδούλων τους αποδεικνύει την εύνοια προς τον κοινό Κύριο. Είναι άλλωστε ολοφάνερο ότι αυτός ο οποίος παραδέχεται τους γενναίους άνδρες δεν θα υστερήσει κατά την μίμηση, όταν βρεθεί σε παρόμοιες περιστάσεις. Να μακαρίσεις αληθινά αυτόν που μαρτύρησε, για να γίνεις μάρτυρας κατά την διάθεση και θα καταλήξεις να αξιωθείς τους ίδιους μισθούς με εκείνους, χωρίς να διωχθείς, χωρίς να καείς στη φωτιά, χωρίς να μαστιγωθείς.

Εμείς δε δεν πρόκειται να θαυμάσουμε έναν, ούτε μόνο δύο, ούτε ο αριθμός των μακαριζομένων φθάνει μέχρι του αριθμού των δέκα. Αλλά σαράντα άνδρες, που σαν να είχαν μία ψυχή σε ξεχωριστά σώματα με μία σύμπνοια και ομόνοια της πίστεως, μία επέδειξαν και την καρτερία στα βάσανα και την αντίσταση χάριν της αλήθειας. Όλοι υπήρξαν ένας κι ένας· ίσοι στη διάθεση και ίσοι στον αγώνα. Για τον λόγο αυτόν και με την ίδια τιμή καταξιώθηκαν να λάβουν τα στεφάνια της δόξης. Ποιος λόγος θα μπορούσε να περιγράψει την αξία τους; Δεν θα επαρκούσαν ούτε σαράντα γλώσσες να εξυμνήσουν την αρετή τόσων μεγάλων ανδρών. Και όμως, και αν ακόμη ήταν ένας ο τιμώμενος, θα εξαρκούσε να νικήσει την δύναμη των λόγων μου, πολύ δε περισσότερο τώρα που είναι τόσο μεγάλο πλήθος, στρατιωτική φάλαγγα, παράταξη δυσκολοκαταγώνιστη, εξίσου ανίκητη στους πολέμους και άφθαστη στους επαίνους.